hoe daten via tinder een kunstproject werd

Fotograaf Marieke de Bra had liefdesverdriet en ging onder lichte dwang op Tinder. Nu, twee jaar later, is ze een grote fotocollectie rijker. Waarom? Omdat ze al haar dates fotografeerde. En de hoop op liefde terugvond.

|
mrt. 10 2016, 2:40pm

Fotograaf Marieke de Bra wilde niet op Tinder, maar deed het toch, onder lichte dwang van een vriendin. Ze had liefdesverdriet, en ze ging er van uit dat niemand kon tippen aan haar ex-vlam. Daten zag ze eigenlijk niet zitten. Totdat ze bedacht dat ze het daten ook een andere dimensie zou kunnen geven, door haar camera mee te nemen. Alleen jongens die voor haar op de foto wilden, mochten met haar afspreken. Dat zijn er inmiddels twintig in totaal, verspreid over twee jaar. Een geschikte kandidaat heeft ze nog niet gevonden. Omdat haar fototoestel toch afschrikt? Omdat ze te kieskeurig is? Omdat het project verslavend is geworden, en belangrijker dan de liefde? We spraken haar om te vragen hoe zij er tegenaan kijkt.

Je wilde eigenlijk helemaal niet op Tinder, waarom deed je het dan toch?
Ik was gefrustreerd over mannen, en over de liefde. Ik had liefdesverdriet. Iedere jongen die ik op Tinder voorbij zag komen kon niet tippen aan hem.

Is dat een reden om op Tinder te gaan?
Ik was al best lang vrijgezel, en ik dacht: als ik het nu niet doe, dan gaat het niet meer lukken in mijn leven.

Je hebt jezelf geforceerd.
Ja. Een vriendin installeerde het voor me, het was niet eens uit eigen beweging. Ik wist niet wat ik ermee aan moest. Toen ik voor het eerst chatte met een jongen vroeg ik me vrij snel af wat ik precies moest doen. Zouden we gaan afspreken? Hoe werkt zoiets? Ik besloot hem te vragen of ik hem mocht fotograferen.

Hoe reageerde hij?
Hij vond het een beetje vreemd, maar ook spannend. De meeste mannen die ik het voorstel vinden het in eerste instantie een beetje vreemd dat ik ze wil fotograferen.

Wat zeg jij ze dan?
Hetzelfde als wat ik tegen jou zeg, maar dan zonder het gefrustreerde aspect. [lacht]

En het liefdesverdriet?
Dat mogen ze wel weten.

Hoe was de eerste keer toen je iemand op de foto zette voor wat uiteindelijk de serie "Mannen met potentie" werd?
De eerste vier dates maakte ik nog geen zelfportretten. Tijdens de vijfde date die ik had, maakte ik een selfie terwijl ik met die jongen aan het kussen was. Dat beeld raakte mij ontzettend, het wierp me heel erg terug in het moment. Ik zoende met hem tegen een beslagen ruit. Toen ik dat zag besefte ik dat het eigenlijk helemaal niet eerlijk was portretten te maken, omdat dit over mijn zoektocht gaat. Als ik alleen die mannen zou fotograferen zou ik hen als Tinderaars wegzetten, terwijl ik de grootste Tinderaar van iedereen ben. Want voor mij was het vinden van iemand misschien wel veel belangrijker dan voor de mensen met wie ik afsprak.

Zijn er jongens geweest die zeiden "Ik ga niet op de foto, zoek maar een andere match"?
Ja, en dat vind ik prima. Als iemand niet begrijpt hoe obsessief ik kan zijn met in dit geval het vastleggen van mijn eigen verhaal, dan gaat hij me sowieso niet begrijpen. Misschien ga ik ook nog wel andere persoonlijke verhalen documenteren, daar moeten ze tegen kunnen.

Hoe moet ik het eigenlijk voor me zien, zo'n date met camera. Maak je de hele tijd foto's? Of is er ook ruimte om te daten zoals normale mensen dat doen?
Ik wil echt een echte date vastleggen, en niet afspreken omdat ik een foto wil maken. Ik spreek alleen af met mensen waarvan ik denk dat het klikt. En soms gaat er eerst veel tijd voorbij voordat ik een foto maak. Ik had een date met iemand met wie ik een heel weekend doorbracht, eerst op een feestje, toen bij hem, toen bij mij, en uiteindelijk maakte ik pas de foto.

Op dat feestje had je misschien ook wel leuke foto's kunnen maken.
Ja, maar ik had al dat soort foto's. Ik probeer wel steeds foto's te maken die ik nog niet heb gemaakt.

Daarmee is het wel echt een project.
Ja, het is een serie. Het is ook dubbel in die zin. Het is wel heel goed trouwens voor mijn beeld van mannen. Want ik kijk veel breder dan ik zelf zou doen. Ik ben fotograaf, ik denk in beeld, en dan denk je na over of iets in een serie past.

Je hebt nog geen liefde gevonden. Komt dat niet door die camera? Staat die niet tussen jou en een liefde in?
De camera biedt mij bescherming, vanwege de afstand die er ontstaat tussen een liefde en mij. Tegelijk maakt het me kwetsbaar omdat ik zelf ook op de foto ga. Dat kan een confronterende tweestrijd zijn, ja. Maar de camera is dusdanig belangrijk in mijn leven, dus ik vind dat dit niet het probleem moet zijn. Ik zou niet eens daten zonder camera.

Dat lijkt me wel lastig. Stel je nou eens voor dat je een hele leuke jongen ontmoet, die niet van camera's houdt.
Die kom ik niet tegen, want ik date dus niet zonder camera. Ik ben wel in contact met iemand die niet op de foto wil, en die ik wel graag had willen ontmoeten, die ook tegen me zei dat hij ervan baalde dat er per se een camera bij moet.

Waarom hou je er dan zo aan vast?
Hij zei: "Stel dat je me vastlegt de eerste date, en er niet echt een vervolgdate verder in zit, wat haal ik daar dan voor voordeel uit?" Dan denk ik: laat maar, als jij er een voordeel uit moet halen.

Oke, dat is dan misschien geen leuke kandidaat. Maar stel dat je iemand ontmoet die wel leuk is, maar heel cameraschuw, of zich eerst even op zijn gemak moet voelen voor hij op de foto wil. Het is toch zonde om zo iemand mis te lopen?
Ik heb het nog niet gedaan, maar ze zouden bijvoorbeeld ook onherkenbaar op de foto mogen. Als iemand al op voorhand zegt dat hij de eerste date niet op de foto wil, maar misschien wel de tweede of de derde, dan denk ik: je kan ook zeggen "Laten we kijken hoe het loopt, ik sta er wel voor open." Er was ook iemand die zei, "Ik weet het nog niet, kunnen we het er niet op de date over hebben?" Dan denk ik: prima. Overigens wilde die jongen over wie ik het net had op zich wel, tenminste, hij wilde er op de date nog over praten.

Dus het gaat er om hoe ze het brengen. Wat maakt het nou uit als ze hetzelfde bedoelen?
Dan moeten ze beter nadenken over hoe ze iets zeggen.

Waar ben je naar op zoek?
Het belangrijkste is dat hij sympathiek is, en ik me tot hem aangetrokken voel. Ik ben qua uiterlijk veel breder aan het kijken dan vroeger. Ik kijk nu naar hoe mensen zich presenteren op de foto. Als ze lachen hebben ze een streepje voor. Als ze heel cool doen, wat ik overigens zelf ook doe, maar dan voor de grap, dan swipe ik ze toch snel naar links. 

Ben je al minder gefrustreerd?
Ja, en ik heb mezelf kunnen ontwikkelen. Dat had ik niet kunnen doen als ik samen met iemand was geweest.

Tegenwoordig fotografeer je ook mensen die nu samen zijn dankzij de app, voor de serie "Tindersetjes."
Ik weet niet of ik voor mezelf nog in de liefde geloof, maar ik geloof wel heel erg dat het bestaat. Ik vind het heel leuk om te zien bij andere mensen. Omdat ik zelf zo met die Tinderzoektocht bezig ben, heb ik het er ook veel over met mensen. Ik merkte dat er steeds meer setjes ontstonden. Hoe meer mensen ervan hoorden dat ik op zoek was naar setjes, hoe meer mensen zeiden er ook nog wel een te kennen. Het is niet alleen voor mij persoonlijk interessant die mensen te ontmoeten, om er achter te komen hoe het werkt, maar ik vind het ook maatschappelijk gezien interessant. Elkaar vinden op dit soort manieren gaat niet meer stoppen, het fenomeen wordt alleen maar groter. Het is heel erg actueel. Ik hoop dat ik met deze twee series een mooi tijdsdocument kan maken.

En Tinderexen, Tinderkinderen? Wil je die ook op de foto?
Een Tinderkind heb ik al gefotografeerd. Tinderexen zou ik inderdaad ook nog interessant vinden. Ik heb nu vijf setjes, maar er staan er nog een aantal op de planning, en er komen aan de lopende band tips bij, het is bijna niet bij te houden of in te plannen op korte termijn. Ik hoop de verschillende stadia te kunnen vastleggen. Trouwens is er een foto die ik wilde maken van een Tindersetje niet doorgegaan, omdat het nu Tinderexen zijn. [lacht]

Komt er een boek, of een expositie?
Ja, er komt een expositie, ik ben hierover al in gesprek.

Kun je je een leven voorstellen zonder Tinder?
Ja, als je samen bent met iemand. 

Marieke de Bra

Credits


Tekst Olga Kortz 
Fotografie Marieke de Bra