Advertentie

deze fotograaf heeft een maand lang haar vrienden aan het huilen gemaakt in wc’s

Tasha Tylee’s fotoserie Cry Baby is een onderzoek naar verdriet, vriendschap, en huilen onder de douche.

door Wendy Syfret
|
21 juli 2016, 1:10pm

Het is altijd pijnlijk om iemand van wie je houdt te zien huilen, daar weet fotograaf Tasha Tylee nu alles van. Voor haar nieuwe fotoserie Cry Baby bracht ze dagen met haar vrienden door in wc's terwijl ze probeerde hen te laten huilen. Ze begon deze emotionele missie voor het aankomende evenement The Breakup Party, waarvoor verschillende kunstenaars een kamer uit een huis kregen toegewezen met de opdracht er een kunstwerk bij te verzinnen.

Tasha had het geluk de badkamer te krijgen, en het duurde niet lang voordat ze de link legde met huilen onder de douche. We spraken Tasha, die nu zo'n beetje een expert is op het gebied van mensen laten huilen, over haar lieve en droevige poging om onzichtbaar leed zichtbaar te maken.

Mijn eerste vraag ligt voor de hand. Huil je veel?
In mijn jeugd probeerde ik tranen altijd in te houden. Maar naarmate ik ouder werd en dingen meemaakte, zoals het verliezen van mijn moeder, ontdekte ik dat huilen gewoon heel therapeutisch werkt. Dus ik laat zeker een deel van mezelf zien in deze fotoserie, en tegelijkertijd probeer ik ervoor te zorgen dat mijn vrienden even alles laten gaan en gewoon lekker een potje janken. Ik heb sommige vrienden hierdoor zeker beter leren kennen; samen huilen creëert een speciale band.

Dus dit waren allemaal echte tranen? Geen trucage?
Ze waren eigenlijk allemaal gewoon echt. Sommige mensen hadden eerst wat hulp nodig om op gang te komen en dan pakte ik er een ui bij. Het is natuurlijk best intimiderend als je opeens wordt gevraagd op commando te gaan huilen, dus soms vroeg ik ook of ze misschien verdrietige liedjes hadden die bepaalde emoties opriepen. Het was echt heel gek als ze dan eindelijk begonnen te huilen, want dan wil je iemand natuurlijk meteen troosten. Nu moest ik toch eerst wat foto's maken.

Je hebt best veel mensen aan het huilen gemaakt, zijn er bepaalde dingen die je zijn gaan opvallen na een tijdje?
Veel mensen moesten huilen om relaties die uit waren en de nare dingen die exen soms zeggen, gewoon vervelende opmerkingen die je toch bij je blijft dragen.

Ik zie dat een paar van die opmerkingen ook op de foto's geschreven staan. Was het laten huilen van mensen uitputtend of raakte je eerder ongevoelig voor al die emotie?
Je raakt er zeker niet aan gewend, alhoewel de eerste paar keren misschien ietwat emotioneler waren. Als je ziet hoe iemand van wie je houdt in tranen uitbarst kan je het zelf ook niet helpen om achter de camera wat traantjes weg te pinken. Iedereen had ook zoiets van "je kijkt zo droevig!" waarop ik altijd antwoordde "ja nou sorry, je maakt me droevig!"

Hoe koos je welke van je vrienden je wilde fotograferen?
Sommige mensen waren vrienden, anderen weer exen of juist mogelijke toekomstige geliefden, of gewoon mensen waar ik een emotionele band mee voelde. Ik heb niet het gevoel dat ik klaar ben met het project, dus ik ga sowieso verder. Er zijn nog zoveel mensen die ik wil vastleggen; iedereen heeft zo'n interessant gezicht, ik heb het geluk dat ik interessante vrienden heb.

Dus je begon huilsessies met uien, maar hoe eindigde je elke huilbui? Nadat je mensen tot dat punt hebt gedreven heb je waarschijnlijk het gevoel dat je even bij ze moet blijven om weer bij te komen.
Ja, vaak dronken we daarna samen een kopje thee of keken we een film of iets dergelijks. Ik gaf ze een knuffel en checkte of ze echt wel weer oké waren. Het is echt bizar hoe je je dichter bij een persoon voelt na zo'n ervaring. Maar er waren ook dagen dat ik het druk had en door moest naar mijn volgende shoot, dan was er alleen tijd voor een snelle knuffel.

Wat was de sfeer na een shoot?
De meeste mensen voelden zich beter, maar sommigen waren echt nog best verdrietig.

Ben je nu een expert op het gebied van verdriet?
Niet echt, het is gewoon fijn om te weten dat iedereen uiteindelijk hetzelfde meemaakt. Iedereen doet maar alsof ze overal tegen kunnen, maar stiekem hebben we allemaal wel iets dat ons achtervolgt. Iedereen heeft woorden en momenten meegemaakt die ze nooit meer gaan vergeten. Verdriet is een van de dingen die we allemaal gemeen hebben, en huilen laat zien hoe erg we allemaal op elkaar lijken.

Credits


Tekst Wendy Syfret
Fotografie Tasha Tylee

Tagged:
huilen
vriendschap
relaties