Advertentie

‘dreaming is free’, het 2d-modeproject geïnspireerd op de vrije mentaliteit van de jaren tachtig

De betoverende gifjes van aanstormend modetalent Jules ten Velde en fotograaf Peggy Kuiper.

door Suze van As
|
31 januari 2017, 4:55pm

Mocht je je adblocker aan hebben staan, pauzeer die dan eventjes om de gifjes te kunnen bekijken.

Amsterdam Fashion Week is nu dan toch echt voorbij, en we moeten weer een klein beetje wennen aan het gewone leven. Toch is een gezonde dosis vers modetalent, zelfs als fashionweek net achter de rug is, altijd welkom bij i-D. We spraken het creatieve duo, bestaande uit modestudent Jules ten Velde en fotograaf Peggy Kuiper, dat samen drie mode-gifjes gecreëerd heeft. Jules studeert aan het AMFI en voor een schoolproject maakte hij deze modecollectie, die Dreaming is Free heet. Peggy toverde zijn project om in dromerige, ronddraaiende gifjes. Wij vroegen het team naar hun samenwerking en hoe het project zich heeft laten inspireren door de vrije mentaliteit van de jaren tachtig.

Jules ten Velde

Jules, jij bent de modestudent achter dit project. Kun je ons vertellen wat je zo aantrekt aan het vak van modeontwerper?
Wat ik spannend vind aan mode en ontwerpen is dat het allemaal zo snel gaat, en dat het een directe invloed heeft op de mens en cultuur. Het werkveld is heel direct en voelbaar. Het ontwerpen, maken en alles wat daarbij komt kijken maakt mij ontzettend gelukkig. Als andere mensen er ook zo'n gevoel bij krijgen - al is het maar voor een paar minuten - heeft dat voor mij al enorm veel waarde. Dat is de kracht van mode. Ik ben nog steeds die jongen die verliefd is op mode en kleding. Er moeten ongetwijfeld dingen gaan veranderen in deze industrie, maar ik zal nooit iets anders gaan doen dan dit.

Kun je wat vertellen over de collectie die we zien op de gifjes?
De collectie is een voorproefje van mijn afstudeercollectie. Daar ga ik volgende week namelijk aan beginnen. Het concept is vrij traditioneel, wat ik heb vertaald naar kleuren en materialen. Zo ben ik ook de silhouetten gaan bouwen. Het is een uitdaging, want normaal gesproken begin ik altijd met silhouetten creëren op het lichaam, en dan volgt de rest vanzelf. Het resultaat zijn drie 2D-looks, die samen Dreaming is Free vormen.

Door wat heeft deze collectie zich laten inspireren?
Een documentaire van Ed van der Elsken uit 1983. Hierin zag je de sfeer van Amsterdam uit de eerste helft van de jaren tachtig. Ik kreeg er een nostalgisch gevoel van, ondanks dat ik in 1994 geboren ben. Mensen zijn zo bang voor de wereld en hun medemens, dat het onmogelijk lijkt om vooruitgang te boeken. In mijn naïviteit hoop ik daar iets aan te kunnen veranderen. Ik geloof in schoonheid en liefde, en dat dat veel kan doen. Mensen uit de jaren tachtig inspireren me, omdat ze niet bang waren om zich te laten zien - om zich mooi te kleden en om te durven dromen.

Hoe zou je je stijl omschrijven?
Het is werkelijk één grote heksensoep aan verschillende invloeden. Ik ben aardig nostalgisch, dus reflecteer ik vaak op het verleden. Dan leen ik daar iets van, waarna ik het in een andere context plaats. Het is romantisch, toegepast en een klein beetje kitsch. Ook zoek ik graag naar dingen die lelijk gevonden worden, die ik vervolgens probeer te herinterpreteren. Ik vind het belangrijk dat collecties verrassend en diervriendelijk zijn.

Peggy Kuiper

Waarom ben je begonnen met fotograferen en wanneer wist je dat je hier je beroep van wilde maken?
Toen ik grafisch ontwerp studeerde, liep ik stage bij Anthon Beeke, dat was in 2009. Hij heeft onder andere samengewerkt met Ed van der Elsken. Samen maakten zij in 1969 een alfabet dat uit naakte dames bestond. Ik werd geprikkeld door zijn rebelse beeldtaal. In 2013 besloot ik te stoppen als grafisch ontwerper, en me volledig te storten op fotografie.

Is modefotografie de hoek waarin je het liefst werkt?
Ik zie mijzelf niet als modefotograaf. Ik wordt het liefst gevraagd voor verschillende dingen, en dat kunnen ook modeprojecten zijn. Als je wordt gevraagd voor grote modecampagnes vanwege je stijl, heb je echt iets bereikt. Daarom is Vivianne Sassen ook zo'n grote inspiratiebron voor mij. Laatst fotografeerde ik nog portretten voor het Joods Museum. Het was echt een uitdaging om mijn stijl daarin terug te laten komen, en er ondertussen voor te zorgen dat mensen zich alsnog identificeren met de mensen op de foto's. Mijn werk is over het algemeen namelijk vrij gestileerd, waardoor er een afstand tot de werkelijkheid ontstaat.

Hoe kwamen Jules en jij bij elkaar terecht?
Jules zocht een fotograaf voor zijn project en ik sta altijd open voor interessante samenwerkingen. Via Philipp van Schueller de Waal kwam ik terecht bij Jules, die bij hem stage had gelopen. We dronken samen koffie, bekeken zijn schetsen en besloten ervoor te gaan.

De modellen in de gifjes staan op wolken, zit hier nog een specifieke gedachte achter?
Aangezien zijn collectie Dreaming is Free heet, spreekt het aardig voor zich. Het zijn wel drie verschillende looks, dus het leek me tof om de drie in verschillende momenten te plaatsen - dag, nacht en zonsopgang. Het geeft bovendien een heel ander gevoel als je een prachtige lange jurk overdag durft te dragen, dan wanneer je dat 's avonds doet. De tijd is dus ook heel bepalend voor deze collectie.

Wanneer is een foto of gifje voor jou geslaagd?
Hij is pas echt gelukt als ik mezelf ermee verras. Ik ben een planmatige fotograaf en dit geeft ruimte om tijdens een fotoshoot dingen te laten gebeuren en ontstaan. Ik fotografeer het liefste met een 'steentje in mijn schoen' - het mag nooit te comfortabel voelen. Pas dan zijn de resultaten het best.

Credits


Tekst Suze van As
Beeld via Peggy Kuiper en Jules ten Velde