de verkoeling van het buitenbad

Fotograaf Kim Erich volgde drie meisjes op een warme zomerdag. Vandaag: Emma Levie die een duik neemt in het Flevoparkbad.

door Sylvia Blazer
|
01 augustus 2017, 12:47pm

Amsterdam kan soms zo zinderend heet zijn dat je niet zo goed weet wat je met jezelf aan moet in de stad, waar de hitte zich nestelt tussen de stenen om daar niet meer weg te willen. Wat doe je dan? Fotograaf Kim Erich volgde drie meisjes op een warme zomerdag. Vandaag: Emma Levie die een duik neemt in een buitenbad. Emma Levie (27) is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en heeft vele talenten. Ze tekent, danst met een boodschap in haar project Clubhuis Levie, en maakt daarvan filmpjes die ze op social media plaatst, en ook kreeg ze al twee keer onbedoeld een prominente rol in een film.

We zijn in het Flevoparkbad. Waarom ga je hier graag naartoe als het zo warm is?
Voor mij is dit een hele fijne manier om mijn dag te beginnen. Om mijn hoofd te legen moet ik bewegen, en zwemmen in het Flevoparkbad vind ik heel erg fijn: het is buiten, er is ruimte en de mensen hier zijn heel vriendelijk. Ik zwem meestal dertig à veertig minuten. Soms zijn er zelfs eenden in het bad. Als ik hier 's ochtends om tien uur aankom kan ik echt chagrijnig zijn maar als ik dan uit het zwembad kom voel ik me opgeklaard en heb ik echt zin in de dag. Een warme dag eindig ik vaak thuis met vrienden, dan maak ik pasta met tomatensaus.

Je tekent, je maakt dansfilmpjes die je plaatst op Facebook en Instagram en je speelde in twee films: Lena en Snowpiercer, een sciencefictionfilm met sterrencast van de Zuid-Koreaanse regisseur Joon-ho Bong. Wat doe je het liefst?
Ik weet het niet, die films zijn op mijn pad gekomen. Ik speelde de hoofdrol in Lena en regisseur Joon-ho Bong had op een filmfestival in Toronto mijn hoofd gezien op een poster van Lena, en toen een beetje bedacht dat ik die rol in Snowpiercer moest gaan spelen. Alles is opgenomen in een grote studio in Tsjechië. Ik speelde een handlanger slash vriendin van de badguy in de film. Ik had een blonde pruik en hele dikke tieten. Tekenen is mijn introverte passie, en dansen is iets wat ik superfijn vind om te doen en wil delen met heel veel mensen. Maar ik heb ook periodes waarin ik het heel fijn vind om op mezelf te zijn. Die compenseer ik weer met periodes waarin ik veel socialer ben en het liefst de hele tijd met mensen om me heen ben.

Ben je een kunstenaar met een boodschap?
Ik denk het wel, maar misschien niet een hele concrete boodschap. Het is niet zo dat elk werk dat ik maak een specifieke boodschap heeft, maar ik probeer mensen op een frisse manier naar dingen te laten kijken. Er zit denk ik wel een bepaalde speelsheid in veel dingen die ik maak en doe. Zo wil ik laten zien dat het fijn is om hard te kunnen werken, maar dat het is ook heel fijn is om te ontspannen met mensen en te genieten van de dingen die je ziet. En daarin probeer ik mensen mee te nemen, Zo ook met Clubhuis Levie, de dansfilmpjes op Instagram. Daarnaast vind het heel erg belangrijk dat mensen open voor elkaar staan. Dat is iets waar ik veel over praat en ook vaak naar voren komt in het werk dat ik maak. 

Ik zie een knipoog in de dansfilmpjes van Clubhuis Levie, maar ik voel ook wel een duidelijke boodschap.
De boodschap van de dansfilmpjes op Instagram is sowieso dat dansen vet chill is, maar ook dat je als vrouw zonder dun lijf van dansen kan houden en dat ook zeker moet doen. Als je niet het standaard sample-size-figuur hebt, hebben mensen al snel ideeën over je. Vroeger dacht ik altijd dat ik mezelf moest veranderen, maar nu denk ik: fuck dat! Laat de maatschappij ons accepteren zoals we zijn. De heersende veronderstelling dat mensen die niet slank zijn niet van bewegen houden vind ik een irritante aanname, want dat impliceert dat dikke mensen lui zijn en ik denk niet dat dat per se waar is.

Met de opwarming van de aarde wordt het heter en natter: hoe ziet jouw zomerdag er in 2050 uit in Amsterdam?
Dan ben ik 60, wow. Misschien zwem ik hier wel naartoe. Idealiter woon ik dan op een berg in Italië, want ik kan wel tegen regen maar ik heb echt zon nodig. Mijn drie kinderen komen me bezoeken in de zomer. En mijn broer, zus en beste vriendin trouwens ook. Misschien woon ik wel in een zelfvoorzienend huisje en heb ik een hele grote moestuin met veel tomaten zodat ik in de avond weer pasta met tomatensaus kan maken. Overdag lezen we en zwemmen we in de zee. Ik ben alleen wel bang dat er geen vis meer in de zee zwemt om te eten. 

Credits


Tekst Sylvia Blazer
Fotografie Kim Erich

Tagged:
zomer
Cultuur
emma levie