de filmische wereld van emma westenberg

i-D gaat op reis en neemt mee: pen en papier, een camera en een neusje voor talent. We vissen naar opspringende jongeren in een zee van ambitie. Met dit keer: Emma Westenberg.

door Flora de Vries
|
02 maart 2017, 11:47am

Ze werd geboren in Californië, groeide op in Leiderdorp en studeerde beeldende kunst aan de Gerrit Rietveld Academie. Nu is ze regisseur, wordt ze vertegenwoordigd door Halal en onderzoekt ze onverklaarbare handelingen van de mens in bewegend beeld. Ze zal naast haar korte films als Blue and u en de videoclip Burn voor Anouk muzikale speelfilms gaan maken en fantaseert over een wereld van zingende varkens met slagtanden, veel kitsch en nepbont. Ontmoet de kritische en energieke Emma Westenberg (26).

Waarom heb je voor film gekozen?
Ik ben altijd bezig geweest met werelden creëren en kleine verhalen verzinnen. Kunst, en zo ook film, moet voor mij op zichzelf staan en geen extra uitleg nodig hebben. Een film beoordeel je niet naar de vraag of je het in je huis zou willen hangen, film gaat erover of het een emotie of idee losmaakt die je vervolgens meeneemt in de ervaring van het leven. Het niet-tastbare, dat vind ik zo tof aan film. Daarnaast kwam ik er op de Gerrit Rietveld Academie achter dat ik soms moeite heb met conceptuele kunst, omdat het vaak een lange tekstuele handleiding nodig heeft om het te verduidelijken.

Mag dat dan ook niet openstaan voor eigen interpretatie?
Jazeker wel. Het moet open zijn, niet dichtgesmeerd. Maar voor mij is het juist de uitdaging om mijn verhalen niet te abstract neer te zetten, omdat ik niet klassiek dramaturgisch ben opgeleid. Ik wil wel een verhaal vertellen, in plaats van alleen een wereld te creëren. Ik wil de kijker niet frustreren met 'godver, waar ben ik naar aan het kijken?'

Als ik naar je werk kijk zie ik een soort vintage-effect, gekke composities met kleur en surrealistische beelden. Welke elementen moeten mensen altijd in jouw werk herkennen?
Humor. Dat is iets wat ik heel belangrijk vind - in alles. Daarnaast ben ik altijd, ook omdat ik ben opgeleid als beeldend kunstenaar, veel bezig met de esthetiek van het verhaal. En ik hoop dat mensen mijn karakters interessant vinden. Het castingproces vind ik een van de leukste dingen van het filmmaken.

Is de casting ook je uitgangspunt bij een nieuw idee?
Ja, vaak wel. Dan heb ik een uitgesproken persoon in een bepaalde sfeer in gedachten. Daarna zoek ik bijvoorbeeld naar passende locaties, maar bij elk project heb ik een andere aanpak en volgorde van creatie en productie.

Ik zie in je werk altijd een bepaalde, onduidbare tijdssfeer terugkomen, alsof het in een tijd is gemaakt die niet bestaat.
Ja, meer toekomst, science fiction!

Welke thematiek vind je interessant om mee te werken?
De menselijke aard, in welke patronen we vervallen en wat dat betekent. Mensen doen zoveel gekke dingen waarbij je denkt: waarom? Ik probeer deze patronen en eigenschappen uit te diepen in mijn films. Zo heb ik bijvoorbeeld een korte film gemaakt over een man die wordt geslagen door zijn vriendin en dat accepteert, als onderzoek naar hoe huiselijk geweld onderdeel zou kunnen worden van je routine.

Je film Planet Beauty gaat het over een jonge vrouw die verblind raakt door ambitie.
Totaal autobiografisch, haha.

Dat is inderdaad wat ik wilde weten. Denk je dat je zelf blind kan raken door ambitie?
Dat denk ik niet, maar ik merk wel vaak dat ik opgeslokt kan worden door mijn werk en dat dan niks belangrijker is. Het personage in de film probeert haar visie van de ideale schoonheid door te drukken in de wereld, waardoor ze de belangen van anderen uit het oog verliest. In tegenstelling tot haar karakter zie ik kunst, en daarbij ook het creëren van schoonheid, als een communicatiemiddel. Als je te egocentrisch wordt als maker heeft het geen zin, omdat je dan niet communiceert. Je moet je kunst wel begrijpbaar maken, het moet identificeerbaar zijn. Dat kan alleen als je luistert naar je omgeving.

Ben je bang voor dat moment, dat je egocentrisch wordt in je werk?
Nee, ik kan wel relativeren. Misschien gebeurt dat alleen op het moment dat je succesvol bent en je alleen maar ja en geen nee meer hoort. Aan de andere kant blijf je toch je eigen grootste criticus. Je moet steeds opnieuw blijven bedenken waarom je wil maken wat je maakt.

Ben je een goede criticus?
Een kritische: ik ben nooit blij met wat ik gemaakt heb. Ik snap uiteindelijk wel hoe het tot stand is gekomen en welke elementen gelukt zijn, maar het kan altijd beter.

Wanneer weet je dat je goed bezig bent?
Ik zie in mijn omgeving veel mensen die bezig zijn met de vraag waar ze gelukkig van worden. Ik denk dat dat een surrealistisch streven is, want gelukkig ben je vaak per toeval. Het scheelt denk ik ook dat ik niet geloof in een ultieme bestemming. Je moet iets vinden wat je ligt en jezelf daarin blijven uitdagen - dan wordt het pas leuk. Dat is de kunst: het doorzetten. En een beetje geluk hebben.

Beïnvloedt een grote stad als Amsterdam jou als regisseur?
Ik ben door de stad in een leuke kring van mensen terecht gekomen die toffe dingen doen. Zij inspireren me, en ik kan met ze samenwerken. Mensen zijn in grote steden vaak open-minded, waardoor er ruimte is voor experiment. Ik hoop dat mensen dat kunnen terugzien in mijn werk.

Wie inspireert jou?
Regisseurs als François Ozon, John Waters, Baz Luhrman. En Werner Herzog is ook echt te gek. Als ik een film mag noemen kies ik Diaries of a Teenage Girl.

Voor wie wil je nog werken?
Een videoclip voor zangeres Kelsey Lu. Ik had nog nooit van haar gehoord mag ik zag haar in het voorprogramma van Sampha. Zij was echt magisch.

Als de wereld een film zou zijn die jij mocht maken, hoe zou die er dan uitzien?
Een wereld met heel veel zingen en dansen, en varkentjes. Van die lelijke behaarde met grote slagtanden. En ik houd van kitsch, veel pluis, zacht en nepbont.@emma.westenbergwww.emmawestenberg.nl

Credits


Tekst Flora de Vries 
Fotografie Sophie Hemels

Tagged:
Film
Emma Westenberg
wereldbestormers
blue and u
planet beauty