Voorbij de status quo: Anne-Rixt Gast

In dit tijdperk waarin iedereen van over de hele wereld samenkomt in de digitale wereld, en we elkaar daar constant in de gaten houden, lijken onze stijlen en voorkomens steeds homogener te worden. Des te opvallender worden de paradijsvogels die...

door Channa Brunt
|
12 januari 2015, 12:55pm

Probeer jij bewust anders te zijn?
Nee, niet per se. Ik vind mezelf ook niet zo anders. Ik vind eerder dat heel veel mensen hier in het westen gewoon duf zijn. Mijn referentiekader is ook anders dan die van de gemiddelde westerling. Ik ben bijvoorbeeld altijd opzoek naar plaatjes van tribes - zo heb ik een heel archief van allemaal prachtige Afrikanen. Dat is en beetje mijn wereld, en als ik daarnaar kijk vind ik mezelf juist vrij saai. Als ik bij mijn ouders in Leeuwarden ben, waar ik constant wordt aangestaard, besef ik me wel weer dat ik iets anders ben dan de meesten.

Hoe belangrijk vind je wat anderen van je denken?
Belangrijk. Ik pas mijn uiterlijk bewust aan aan mijn omgeving. Toen ik in Brazilië woonde bijvoorbeeld deed ik het allemaal in net iets mindere mate, omdat de ontwikkelingen en het referentiekader van mensen daar gewoon net iets anders zijn. Ik probeer altijd precies op dat punt te komen dat ik de grenzen van mensen nét verleg. Ik vind het heel belangrijk dat ik mensen inspireer, en als je iets compleet anders gaat doen sla je de plank gewoon mis - stel dat ik hier in kubussen ga rondlopen van 6 bij 6 meter, daar vertel je niemand iets mee. Ik reageer op de tijd waar mensen inzitten en ga dan drie stappen verder. Op die manier kunnen mensen er iets mee in hun hoofd.

Wat denk je dat anderen van jou vinden?
Grappig genoeg krijg ik wel vaak complimenten. Mensen zeggen "ik zou het zelf nooit doen, maar ik vind het je fantastisch staan". Ik denk dat als je zelf positief bent, een fijne uitstraling hebt en vriendelijk bent mensen het over het algemeen alleen maar leuk vinden. Vaak vinden mensen het ook leuk om op straat een kunstwerk te zien - iets dat hun omgeving opfrist. Dat probeer is soms ook wel een beetje te zijn. Ik denk ook dat ik mensen op hun gemak stel, omdat ze zichzelf dan minder gek voelen. Sommige mensen zullen zich hopelijk iets zelfverzekerder voelen omdat ik het voortouw neem voor ze.

Ben je altijd al zo geweest, of is er een omslagpunt geweest?
Ik ben geboren met een enorme afzetdrang. Mijn moeder vroeg dan vroeger heel voorzichtig "trek je niet iets anders aan naar opa en oma voor de Kerst?". Tot mijn 18e deed ik dat dan vaak ook, maar toen kreeg ik het gevoel had dat ik gewoon niet geaccepteerd werd zoals ik ben. Als oma mij niet leuk vindt op deze manier, betekent dat dat ze míj niet leuk vindt. Daar was ik heel verdrietig om. Toen is er bij mijn ouders ook een lichtje gaan branden. Sindsdien heb ik mijn eigen maar ook hun horizon eigenlijk verbreed. In acht jaar tijd zijn ze helemaal omgeslagen - ze lopen super erg met me te pronken op straat, echt heel leuk om te zien.

Denk je bij foto's van vroeger weleens "wat dacht ik toen?", of blijf je je eigen stijl wel trouw?
Ik vind het juist geweldig. Toen ik 14 was, was ik een echte dushi met vlechtjes, rood, geel, groene kraaltjes en een scheve staart. Ik ben ook een tijdje emo geweest met een knalroze bobje. Dat is juist fantastisch. Ik kan nu ook niet inschatten hoe ik over twee jaar of over zes maanden ben. Vaak denk ik dat ik "het" heb gevonden en daar trap ik keer op keer weer in. Nu kom ik bijvoorbeeld net terug uit de Himalaya waar ik allemaal traditionele kettingen heb gekocht en dan denk ik "yes, dit is het, nu heb ik echt mijn forever stijl gevonden". Maar dan zie je het om je heen ook oppoppen en dan denk ik "fuck, ik moet weer opzoek naar iets nieuws". Niet altijd leuk. Er is natuurlijk wel altijd een basis waarop ik bouw - ik ben te allen tijde mezelf, het is niet alsof ik elke random identiteit aanneem.

Dus je zet je bewust af tegen trends?
Ik raak het automatisch zat. Nu zie ik veel te veel meisjes met een bindi, en als alle mainstream meisjes met een bindi lopen ben ik er wel weer klaar mee. Het lijkt alsof het automatisch wordt gestuurd. Ik volg gewoon mijn gevoel. Misschien heb ik wel een soort verantwoordelijkheid als "voorloper" ofzo, maar gelukkig maak ik niet altijd moves die bij het grote publiek aanslaan.

Is het een vereiste dat je geen gevoel voor schaamte hebt, als je zo excentriek gekleed wilt gaan?
Ja, dat heb ik mezelf ook heel bewust aangeleerd. Ik worstelde er eerder wel mee, maar drie jaar geleden besefte ik me dat het echt een nutteloos gevoel is. Het biedt heel veel vrijheid als je overboord gooit. Wat heeft het ook voor nut, om je iets aan te trekken van wat die ene jongen van je vindt? Gaandeweg wordt je ook zelfverzekerder. Ik was nooit zelfverzekerd, maar juist heel onzeker. Toch was er altijd een bepaalde drang van binnen dat ik alsnog anders moest zijn. Ik werd in de eerste klas bijvoorbeeld gepest omdat ik altijd een dromenvanger in mijn haar had hangen. Ik weet niet precies waarom, maar toch wilde ik die blijven dragen. Dan kwam ik huilend thuis, maar toch bleef ik het doen.

Heb je je weleens aangepast aan wat je dacht dat een bepaalde jongen leuk zou vinden?
Ja, eigenlijk bij al mijn voorgaande vriendjes. Ik had een beetje het idee dat ik werd weerhouden, dat ik toch een beetje een lekker wijf moest zijn. Ik heb nu voor het eerst in mijn leven een vriendje dat het oprecht fantastisch vindt als ik een stoel op m'n hoofd zet en als ik wat voor hennateksten dan ook in mijn gezicht heb. Hij vindt het allemaal geweldig dat is zo ontzettend fijn.

Hou je weleens rekening met de toekomst als je weer een nieuwe tattoo of piercing laat zetten?
Het werkt bij mij denk ik anders dan bij de meeste mensen. Ik ben vaak heel erg bang dat ik niet heb kunnen doen wat ik wou doen. Vaak doe ik dingen heel impulsief en dat blijken dan ook de beste beslissingen. Dat is juist ook allemaal met het oog op de toekomst - ik wil niet iets niet gedaan hebben voor iets of iemand. Tot nu toe heb ik ook letterlijk nog nooit ergens spijt van gehad. Natuurlijk heb ik een paar tattoos die ik niet heel mooi meer vind, maar die staan toch ook weer voor een bepaalde tijd. Daar komt bij dat ik er toch zoveel heb dat die niet echt meer opvallen. 

Wat zijn je toekomstdromen?
Ik heb een HBO-diploma maar hoef daar echt niet per se iets mee te doen - ik ben net zo blij als ik stripper of tramconducteur word of zelf-geknutselde spulletjes op straat verkoop. Eind deze maand ga ik met een koffer naar Schiphol, en zie ik ter plekke waar het lot mij brengt. De afgelopen twee maanden heb ik al mijn spullen verkocht, mijn huur opgezegd en nu ben ik klaar om te gaan, maar ik heb letterlijk nog geen idee waarheen. 

Wat versta je onder schoonheid?
Ik vind gevoel altijd heel belangrijk. Je kunt heel snel door mensen heen prikken en zien dat ze hun gevoel niet hebben gevolgd - wanneer hun stijl geforceerd is en ze iets aan hebben omdat ze het bij iemand anders hebben gezien. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je echt bij jezelf en je gevoel blijft.

Hoe beïnvloedt je uiterlijk je dagelijkse leven?
Ik hoop dat ik anderen beïnvloed. Ik stapte laatst de trein in en daar zaten een stuk of zes Marokkaanse jongetjes die meteen opsprongen. "Whola, ik ga niet naast haar zitten." Vervolgens zaten ze vanaf een andere plek een beetje naar me te gluren. Toen belde een Surinaamse vriendin me, dus ik zeg "hey sweetie… tatta…" Na dat telefoongesprek kwamen ze naar me toe om te vragen hoe dat zat - ik droeg een nazi-jas, gouden tanden, maar praatte zo… Ik heb toen uitgelegd dat ik geen nazi ben, maar het gewoon een leuke jas vind en dat ik het leuk vind om te provoceren - om m'n grenzen en die van anderen te verleggen. Toen ze daarna vroegen op wat voor jongens ik val en ik "mijn vriendje is Surinaams" antwoordde, sprongen ze allemaal verbaasd op, gaven ze me een box en was ik opeens hun mattie. Dat vind ik het mooist. Ik hoop dat ik hen de rest van hun leven een les heb geleerd. Voor mij is dat ook het grootste compliment trouwens, als mensen vragen "wat ben jij?" - als ze me niet kunnen plaatsen.

Lees hier deel 1 van de serie: Laura A. Dima
Lees hier deel 2 van de serie: Bobby Glampire

Credits


Tekst Channa Brunt
Fotografie Lotte van Raalte

Tagged:
Mode
mode interviews
anne-rixt gast