de rotterdamse marlou fernanda is een creatieve wervelwind waar je niet omheen kunt

Het werk van de jonge multidisciplinaire kunstenaar doet denken aan Dalí, Basquiat en Condo en is vanavond te bewonderen in haar eerste expositie in Amsterdam. We spraken haar in aanloop ernaartoe.

door Lianne Kersten; foto's door Casper Kofi
|
mei 3 2018, 10:24am

Vanaf het moment dat we een aantal maanden geleden digitaal kennismaakten met Marlou Fernanda waren we meteen gebiologeerd door haar videokunst, kleurrijke schilderijen, stijl en schoonheid. De eenentwintigjarige creatieve wervelwind groeide op in Rotterdam en keerde vorig jaar voor een periode terug naar Curaçao, het eiland waar ze werd geboren. Inmiddels is ze terug in Nederland – voor nu tenminste – om zich klaar te maken voor haar eerste pop-up show in Lil’ Amsterdam die vanavond opent. Er belooft een bijzondere periode aan te breken voor Marlou: eind dit jaar staat staat haar eerste grote solo-expositie op de planning.

Als kind was ze al geboeid door de tekenkunsten van haar moeder, nu blijven de schilderijen van haar grote inspiratiebronnen Jean-Michel Basquiat, Salvador Dalí, en George Condo inspireren. “Ik heb het altijd tof gevonden om andere mensen te zien creëren, en hen te observeren terwijl ze dingen maken. Dat had ik al sinds kleins af aan. Ik wist toen alleen nog niet dat ik later al die observaties zou gaan gebruiken. Ik was creatief, maar nooit de uitblinker.”



Dat Marlou nu wel uitblinkt in wat ze doet is geen twijfel over mogelijk. In haar abstracte, figuratieve werk weet ze een warmte en energie te vangen die we meteen herkennen wanneer we haar ontmoeten in haar tijdelijke studio in Amsterdam. We spraken haar in aanloop naar de opening, waar ze met aanstekelijk enthousiasme vertelt over hoe ze ooit begon met tekenen, en daarna nooit meer is gestopt:

“Mijn eerste schoolvakantie, na een jaar met tegenzin op het Grafisch Lyceum te hebben gezeten, begon ik met tekenen, puur voor de lol. Ik leerde met youtubefilmpjes om gezichten te maken, echt de basis. De eerste week maakte ik iedere dag een tekening die ik ‘s avonds weer vol trots aan mijn ouders liet zien, die altijd enthousiast waren. Van twee uur tekenen op een dag ging ik toen naar acht uur, ik stortte me er volledig op. Als ik iets wil doen, dan wil ik er altijd honderd procent voor gaan. Niet veel later kwam ik via school bij een workshop in de Noordsingel-gevangenis terecht; ik was de enige deelnemer in de schilderworkshop en niemand lette op me, dus begon ik de muren te beschilderen. Later zag de leiding wat ik had gemaakt en werd ik gebeld: of ik mee wilde doen aan een expositie, diezelfde dag nog. Ik heb mijn schetsen uit mijn boekje gescheurd en ze opgehangen aan een waslijn. Ik was totaal niet ready, maar je bent nooit ready. Dat was achteraf het begin. Toen wist ik: dit is tof, dit wil ik doen.”

En toen ben je niet meer gestopt?
Toen ik thuiskwam ging ik nog harder aan het werk. Ik maakte heel veel, probeerde elke dag een stap verder te komen. Maar op een gegeven moment was ik zo bezig met gezichten van anderen na te maken dat ik me begon af te vragen wie ik was als kunstenaar. Ik probeerde te schetsen zonder naar een foto te kijken, maar dat lukte niet, dat frustreerde me. Daarna heb ik me een periode teruggetrokken om na te gaan wie ik was, en wat Marlou Fernanda maakt.

Hoe ben je daar uit gekomen?
Toen ik met mijn moeder, zus en zusje besloot om naar Curaçao te verhuizen, was dat voor mij een allesbepalende periode. In de zeven maanden dat ik daar woonde ben ik misschien drie keer op het strand geweest, de rest zat ik binnen; ik wilde zoveel mogelijk creëren, zoveel mogelijk leren. Van zonsopgang tot zonsondergang was ik aan het schilderen. In de avond keek ik documentaires en maakte ik digitale kunst. Documentaires over muzikanten, kunstenaars, performancekunstenaars, modeontwerpers, alles nam ik in me op. Tijdens die geïsoleerde periode op Curaçao is echt het begin van mijn stijl gevormd. Ik woonde er letterlijk en figuurlijk op een eiland, dat voor mij soms onbewoond leek. Na zeven maanden besloten we weer terug te gaan; de connectie miste, het voelde niet meer hetzelfde als vroeger. Van een boerderij met grote tuin in de zon ging ik terug naar een kleiner huis in grijs Rotterdam, maar ik voelde me veel veel rijker.

Hoe gaat het sindsdien?
Schilderen is echt mijn baby. Als ik schilder voel ik dat in mijn hart, maar omdat ik het zo waardeer, voelt het soms dat ik het niet ‘zomaar’ wil doen. Dan moet ik mezelf echt dwingen om te beginnen en ‘gewoon iets te maken’. Ik ben streng voor mezelf, alles moet van een bepaald niveau zijn. Soms is de drempel heel hoog omdat ik niet kan verbergen wat ik voel. Wat ik meemaak zie je terug in mijn werk, en soms wil ik dat nog niet delen. Vaak voelt het alsof ik mezelf verklap, alsof ik teveel van mezelf weggeef. Ik stel me kwetsbaar op, dat is best eng.

Voel je die druk om te blijven creëren?
Soms wel. Als ik uit mijn flow ben raak ik gestresst. Elke dag heb ik het idee dat ik beter moet worden. Soms is dat een zwaar, drukkend gevoel. Vooral als ik de dag daarvoor niks heb gemaakt. Ik ben altijd nog aan het ontdekken, maar ik weet beter wie ik ben en wat mijn stijl is. Als ik terugkijk naar ouder werk zie ik ook wat me heeft gevormd. Al mijn werken die ik op Curaçao heb gemaakt ben ik met nieuwe lagen overheen gegaan. Omdat ik te weinig canvassen had, en niet genoeg geld om nieuwe te kopen, maar ook omdat ik wat ik daarvoor had gemaakt toen al niet meer voelde.

Voel je de de druk om ook online steeds meer zichtbaar te zijn als kunstenaar?
Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om een smartphone te nemen, omdat het zo’n afleiding is, maar een jaar geleden ben ik overstag gegaan. Ik zat toen zelf nog niet op Instagram, alleen op Facebook via mijn laptop. Mijn zus hield mijn instagramaccount bij en postte foto’s van mijn werk. Steeds meer mensen zeiden tegen me: "Hé, ik ken jou van insta.. Marlou… Fernandez toch?!" Toen kreeg ik steeds meer door dat ik dat social media-gebeuren wel even serieus moest gaan aanpakken; als mensen me ervan kennen, moet ik wel zorgen dat het er goed uitzag. Toen heb ik direct een smartphone gekocht, heb ik alle foto’s verwijderd en ben ik opnieuw begonnen. Voor mij voelt het nu natuurlijk, omdat ik altijd al de drang heb gehad om mijn kunst te delen met de wereld.

Op je Instagram deel je ook foto’s van je stijl. Ben je veel bezig met mode?
Ik hou ervan om met kleding bezig te zijn, maar check niet wat ‘in’ is online. Mijn oma is qua stijl mijn enige voorbeeld. Ze is een rockster; kort rood haar, een prachtig Mick Jagger-achtig karakteristiek gezicht, en hetzelfde postuur als ik heb. En altijd gekke outfits. Ze woont in Brazilië en toen ze me laatst kwam opzoeken zag ik precies waar ik alles vandaan heb. Alles wat ik mooi vind koop ik in de kringloop. Eerst omdat ik gewoon geen geld had – van mijn bijbaantjesloon ging drievierde naar schildermaterialen, en eenvierde naar kleding – maar nu omdat ik me daar ook het beste bij voel. En ik bedoel dan echt de kringloop van de kringloop, niet een vintagewinkel, waar dan één ding hangt dat zo gek is, dat niemand het heeft. Daar hou ik van; dat het voelt alsof ik een schatkist heb gevonden.

Tot slot: waar droomt Marlou Fernanda van?
Zoveel! De hele tijd! Ik ben echt een toekomstmens; alles wat ik doe is voor de toekomst. Wat wil ik doen? Hoe ga ik dat doen? Ik zie het in de verte. En ik geloof dat als je het kan zien en durft uit te spreken, het ook gaat komen. Ik zou nooit willen overkomen als iemand die denkt dat-ie ‘all that’ is, dat ik het al gemaakt heb. Ik ben in mijn hart altijd nederig. Maar ik vind wel dat je dingen mag durven uitspreken. En uiteindelijk gaat het me minder om de erkenning die ik nu krijg, eerder om de toekomst. De kunstenaars die nu leven en doorgaan met schilderen, terwijl niemand ze erkent, dat zijn voor mij kunstenaars waar ik tegenop kijk. Het zal blijken of ik daarbij hoor. Als ik dit mag blijven doen, dan ben ik super dankbaar. Ik hoop echt iets achter te laten. Ik hoef niet de beste schilder te zijn, maar ik wil de beste Marlou Fernanda zijn die ik kan zijn. Werken naar wat voor mij de top is. En durven om daar onderweg, hardop, over te dromen.

The Nu-Nu Show is van 3 t/m 31 mei te zien in Lil’ Amsterdam, Amstel Passage, Amsterdam Centraal Station. Voor een voorproefje van haar werk kun je terecht op Marlou's kleurrijke Instagram en website.