sluit je aan bij de pussy riot-beweging

Pussy Riot is niet alleen een band; het is een politieke beweging. Drie jaar nadat Nadya en Masha gearresteerd werden voor het uitvoeren van ‘punkgebeden’ in een kerk in Moskou, zijn ze begonnen aan een kruistocht tegen onrechtvaardigheid in Rusland en...

door Rory Satran
|
26 maart 2015, 10:25am

Photography Bruce Weber

"Ik ben net fucking Assepoester", zegt Masha van Pussy Riot als ze haar schoen verliest op het strand in Miami. Samen met Nadya is ze naar Florida toe gekomen om een speech te geven voor het Clinton Global Initiative. Dit is geen sprookje, maar er is toch iets bijzonders aan twee jonge vrouwen die zich bezighouden met hongerstakingen én selfies maken met Bill Clinton. Nadya en Masha geven sigaretten aan elkaar door zoals ze ook elkaars zinnen afmaken, wat vaak eindigt in wild gelach. In de drie jaar sinds Pussy Riot het punkgebedje zong dat over de hele wereld gehoord werd, zijn de twee postermeisjes flink opgegroeid. Maar niet al te veel. Ze zijn befaamde feministische iconen, die bewonderd worden door Madonna, Kathleen Hanna en een hele nieuw generatie vrouwelijke rebellen. Hoewel Nadya zegt: "We geloven niet dat we sterren zijn."

Nadya (Nadezhda Tolokonnikova) en Masha (Maria Alyokhina) werden samen met Yekaterina Samutsevich gearresteerd wegens hooliganisme na hun optreden in 2012, bij de kathedraal van de Verlosser in Moskou, waarmee ze protesteerden tegen Poetins herverkiezing. Sinds ze in hun felgekleurde bivakmutsen op het wereldpodium verschenen, terwijl ze "shit, shit, the Lord's shit" zongen, hebben Nadya en Masha 21 maanden vastgezeten in de gevangenis, over de hele wereld getoerd, gepleit voor gevangenenrechten en zijn ze door kozakken met zwepen geslagen na hun optreden op de Olympische Winterspel van 2014 in Sochi. 

Nadya gefotografeerd door Bruce Weber

En dat alles voor hun vijfentwintigste. Als de hype een beetje wegzakt, moet het belangrijkste werk voor Pussy Riot wellicht nog beginnen. Het politieke klimaat is gespannen, onder andere door de voortdurende conflicten in Oekraïne, en een onlangs gelanceerde wet die homoseksuele propaganda moet verbieden. Pussy Riot - een groep van vijftien tot twintig artiesten - hebben zich tot een internationale speler ontwikkeld, die zich bezighoudt met allerlei soorten politieke onrechtvaardigheid. In dezelfde week dat we ze spraken bracht de band hun eerste Engelstalige liedje uit: I Can't Breathe, een verwijzing naar de door de politie veroorzaakte dood van Eric Garner in New York.

Het liedje - waarin Nick Zinner en Richard Hell te zien zijn - is vorig jaar december in New York opgenomen. In de video zien we Nadya en Masha die levend worden begraven in Russische ME-uniformen, wat het verband tussen oppressie in Rusland en de Verenigde Staten benadrukt. Hoewel ze eigenlijk in New York waren om een anti-oorlog-liedje over Oekraïne op te nemen, veranderde het duo van gedachten nadat ze de demonstraties na het vonnis over de agent die Garner deed stikken (hij werd vrijgesproken) te hebben bijgewoond. "In Rusland kennen we de treurige realiteit dat de overheid alle demonstraties stopzet", zegt Masha. "Dus we zijn geïnspireerd door die mensen. En we besloten dat 'I Can't Breathe' onze slogan is, omdat we het ook zo voelen. Het is het gevoel dat je niet kunt ademen in je eigen land."

Nadya en Masha zien onverschilligheid onder jonge creatieve mensen in Rusland en in de Verenigde Staten. "Veel mensen zien geen verband tussen de politiek en hun eigen bestaan", zegt Nadya. "Het is heel vreemd: we zien veel mensen die ons steunen, maar zelf geen politieke actie in hun eigen land of zelfs in hun eigen stad ondernemen." Ze waren verrast over het gebrek aan steun in 2014 voor de New Yorkse politica Zephyr Teachout, die ze bewonderen voor haar strijd tegen corruptie. "In Rusland hebben we een soortgelijke situatie", zegt Nadya. "Er zijn daar veel getalenteerde mensen, maar ze willen niks met de politieke situatie te maken hebben. Ze vinden het maar goor."

Volgens Pussy Riot is de politiek onontkoombaar. Op de vraag of kunstenaars de plicht hebben om zich erin te mengen, zegt Nadya: "Het is geen plicht, het is de realiteit. Als je zelf niet over de politiek nadenkt, zal de politiek over jou gaan nadenken. Als je denkt dat je niet betrokken bent bij een politieke situatie, ben je het eigenlijk wel." Zij geloven volledig in de mogelijkheid van kunst om politieke verandering voort te brengen. Ai Weiwei is hiervan een leidend voorbeeld. "Hij laat een andere kant van China zien", zegt Masha.

Terug naar dat vele gelach. Pussy Riot staat bekend om haar gevoel voor humor. Masha zegt: "Het is niet mogelijk om serieus te zijn als je betrokken bent in Rusland, omdat je dan gek wordt. Je moet lachen! Het is absurd, het is grappig, het is net Kafka. Je kunt niet leven en tegelijk alles serieus nemen, want dan zal je niets doen. Dan ga je gewoon op de bank zitten huilen. Dus om iets te kunnen doen zal je hoe dan ook jezelf moeten stimuleren", vult Masha haar aan, terwijl we allemaal in lachen uitbarsten. Les 1 van de Pussy Riot-activismehandleiding: erken eerst de absurditeit van de wereldpolitiek en doe er dan iets aan.

Lachen, zeker, maar hoe zit het met de mode? Het is een beetje deprimerend om te bedenken dat jonge mensen ontvankelijker zijn voor de politieke standpunten van Pussy Riot omdat ze er cool uitzien. Maar hun uiterlijk maakt al sinds hun eerste optreden deel uit van hun boodschap. "We houden van jurken", geeft Masha toe. Nadya: "Het is hetzelfde als politieke instellingen of social media. Je kunt doen alsof je geen aandacht aan de jurk wilt besteden, maar de jurk zal altijd aandacht aan jou besteden. Ook als je een linkse activist bent die een hekel heeft aan modieuze kleding, zullen je kleren de mensen om je heen vertellen wie jij bent." Ze denken er zelfs over om een eigen kledinglijn te creëren: "We willen kleding die iets over je politieke standpunten of maatschappelijke opvattingen kunnen vertellen," zegt Masha. "Er bestaat wel zulke kleding, maar dat zijn T-shirts, en wij willen jurken, broeken en beha's." (Ontwerpers van de wereld, let op.) 

Nadya en Masha hebben meer met het aanzetten tot massaal enthousiasme dan met het verwoorden van een nauwkeurige boodschap. "Iedereen kan Pussy Riot zijn", zegt Nadya. "Je kan je stem gebruiken zoals Pussy Riot dat doet, of je kunt een vorm van Pussy Riot gebruiken om jezelf of je politieke standpunten te uiten." Over hoe je dat precies moet doen, zegt Masha het volgende: "Door actie te nemen, muziek of video's te maken." Nadya vervolgt: "Of gebruik je eigen manieren om Pussy Riot te zijn. Het idee is niet alleen van ons. Je kunt je eigen ideeën gebruiken."

Deze revolutie wordt niet op televisie uitgezonden; het wordt getweet, gefacebookt en geblogd. Pussy Riot staat bekend om het zeer snel verspreiden van video's via social media. "Het maakt onderdeel uit van onze strategie om meesters van deze politieke context te zijn", zegt Nadya. "Omdat tegenwoordig politieke context grotendeels op social media is gestoeld", voegt Masha toe, "Vooral afgelopen jaar, toen ze in Rusland de onafhankelijke mediakanalen sloten, werden social media de nummer één bron voor informatie. Facebook en Twitter zijn op dit moment de belangrijkste media in Rusland."

Dus wat is de droom? "We willen dat onze kinderen in een ander Rusland opgroeien, waar onafhankelijke media en onderwijs bestaan. Je weet wel, simpele dingen", zegt Masha. "Het is geen wonder, het zijn simpelweg dingen die in de wereld bestaan; we hebben het gezien. We proberen Rusland te verbeteren en tot een nieuw land te maken. We kunnen het niet alleen doen, dus proberen we…" terwijl Masha worstelt om de woorden te vinden, voegt Nadya er aan toe: "I simply cannot do it alone!" - de tekst van het liedje uit de musical Chicago

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie Bruce Weber
Fotografie assistentie Chris Domurat, Ryan Brinkmann, Jeff Tautrim
Productie Little Bear Inc
Productie assistentie Reynaldo Herrera 
Beschoten op Golden Beach, Florida

Tagged:
the activist issue
Muziek
bruce weber
Generatie Z
muziekinterviews