Thirstin Howl the 3rd and Jesus, Photography Tom Gould

drie decennia aan foto’s van de new yorkse gang geobsedeerd door ralph lauren

‘Bury Me With the Lo On’ vertelt het verhaal van de Lo Lifes, een gang uit het New York in de jaren tachtig, die zich ontwikkelde van een clubje Ralph Lauren-malloten tot een groep malloten met status.

door Emily Manning
|
08 juli 2016, 11:55am

Thirstin Howl the 3rd and Jesus, Photography Tom Gould

Jongens staan dagen in de rij voor de winkel van Supreme in de Lafayette Street. Sommigen kopen de bewakers om (of proberen het) in een poging eerder naar binnen te mogen. Anderen zijn er enkel om voor iemand anders in de rij te staan, dat kan namelijk: iemand inhuren om voor je in de rij te staan. En veel mensen zijn er alleen om de meest gewilde items te veroveren, om ze daarna voor meer geld door te verkopen op eBay. Soms wordt het hele gebeuren afgeblazen omdat er zorgen zijn over verdrukkingsgevaar en geweld, maar de trouwste klanten blijven elke donderdag terugkeren. Een neusje voor exclusiviteit, de wens er cool uit te zien en een bepaalde straatmentaliteit brengt deze mensen samen, en dat is typerend voor New York, van nu en vroeger. Nu is het Supreme waar de straatratten het op gemunt hebben, vroeger was Polo het doelwit.

De Lo Lifes was een gang die zwoer - en soms ook stierf - bij Ralph Lauren. De mannen zijn nu bijna een mythe geworden; ze behoren tot een New York dat niet meer bestaat, van een deel van een wereld die we ons nu bijna niet meer voor kunnen stellen. In de late jaren tachtig trokken groepen jonge jongens uit Brooklyn als een soort kruistocht door de stad, in elk warenhuis op zoek naar Ralph Lauren. Als de missie geslaagd was sprongen ze weer de metro in, om al hun met paardenlogo versierde goederen te verkopen. Voordat ze hun krachten bundelden waren het losse crews, met aan de ene kant Ralphie's Kids uit Crown Heights, en aan de andere kant Polo USA (United Shoplifters Association) uit Brownsville.

Fotografie Thirstin Howl the 3rd, 1988

Ralph Lauren stond symbool voor ultieme Amerikaanse luxe; het fundament van het merk was gebouwd op kenmerken van een elite die hoog was opgeleid, en zich bezighield met elite-sporten. De prijs van de kleding was hoog. Deze Amerikaanse droom was nooit bedoeld voor de jongens uit Brooklyn, dus vervormden ze de droom tot iets wat ze eigen konden maken. Zo zetten ze de eerste stappen naar de samenwerking tussen hiphop en haute couture die we nu niet meer los van elkaar zouden kunnen zien. Het was misschien wel voorbestemd; zowel Ralp Lauren (geboren als Lifshitz) als de rapmuziek zagen het levenslicht in de Bronx.

Nu is er een boek uit, Bury Me With the Lo On, dat voor het eerst een compleet overzicht geeft van hoe de Lo Lifes zich ontwikkelden tot een wereldfenomeen. Het is een samenwerking tussen rapper en stichter van de gang Thirstin Howl the 3rd en fotograaf Tom Gould. De aanpak is antropologisch; het boek mengt interviews met oorspronkelijke Lo-leden en discipelen (als Raekwon, Just Blaze en Despot) met de intieme portretten van Tom Gould. Ook zijn er nieuwsberichten over de Lo Lifes opgenomen, en foto's van de buurt waar de jongens leefden. Het boek kreeg de eer ook polaroids van Howl zelf te mogen gebruiken. Zo zien we een puberslaapkamer bedolven onder de pony's en een grinnikende tiener die word gearresteerd om het stelen van 3000 dollar aan spullen bij Bloomingdale's. Onder deze foto staat met de hand geschreven "Proud 2 Be There."

i-D sprak net voor de publicatie van het boek af met Gould om te praten over alles wat de Lo Lifes waren, en zijn.

Uncle Disco, Fotografie Tom Gould

Hoe begon je met het vastleggen van de Lo Lifes, wat trok je tot ze aan?
Ik kom uit Auckland, in Nieuw-Zeeland - en dat is heel, heeel, ver weg van Brownsville en Brooklyn. Ik hoorde over de Lo Lifes in de vroege jaren nul, toen ik nog een tiener in Auckland was. Thirstin Howl the 3rd bracht in 1999 zijn eerste album, Skillionaire, uit en veel van de oudere jongens waar ik weleens mee chillde luisterden er toen veel naar. Polo was toen ook bij ons al een ding, want in Nieuw-Zeeland keken we veel naar New York voor inspiratie. Dus via die oudere vrienden, en via de muziek, ontdekte ik de Lo Lifes. Ze vielen op omdat veel van de andere rappers die ik toen luisterde het vooral hadden over wapens, geld, meiden, drugs en sieraden. Niemand anders rapte over diefstal en kleine criminaliteit, zeker niet met humor.

Fotografie Thirstin Howl the 3rd, 1988

Als jonge fotograaf was ik altijd al geïnteresseerd in subculturen en dingen die je normaal niet aantrof in mainstream cultuur; ik houd van interessante verhalen die ook een beetje kattenkwaad in zich hebben. Als tiener werd ik dus gewoon heel erg geïnspireerd door alles dat uit New York kwam - muziek, mode, al mijn lievelingsfotografen - en daarom wilde ik er heel graag heen. Dus verhuisde ik er in 2009 naartoe, zonder ook maar iemand in New York te kennen of er überhaupt ooit te zijn geweest. Ik had het geluk bijna meteen Meyhem Lauren te ontmoeten. Hij is musicus en rapper, en deel van de nieuwe Lo Life-generatie. Jarenlang waren ze al vastgelegd door hiphoptijdschriften en dat soort publicaties, maar niemand had ooit een heel boek aan ze gewijd. Die hele visuele cultuur en de ontwikkeling ervan was nooit op die manier laten zien. Dus stelde Meyhem me voor aan Thirstin, en begonnen we aan dit project.

RLPC, Fotografie Tom Gould

Hoe heeft die hele gemeenschap zich vanaf het begin ontwikkeld?
De jaren negentig waren zeker interessant, want heel van de oorspronkelijke Lo Life-leden waren dood, zaten in gevangenis, waren verhuisd of waren zich meer op hun familie gaan richten. Een nieuwe generatie, een jongere generatie, begon toen de stijl te adopteren. In diezelfde tijd startte Ralph Lauren nieuwe lijnen met nieuwe soorten ontwerpen; er kwamen printjes, grafische ontwerpen, een sportievere sfeer en een focus die zich meer op de algehele Amerikaanse cultuur richtte. De laten jaren tachtig en vroege jaren negentig is echt de gouden tijd van Ralph Lauren, en het veroorzaakte een stroom aan mensen die deze stijl begon te verzamelen als een obsessie.

J-Love en Jedi, Fotografie Tom Gould

Toch denk ik dat muziek ook enorm heeft meegeholpen aan deze trend. Veel mensen die hiphop-mode proberen bij te houden en vast te leggen zeggen dat dingen vaak beginnen bij de jeugd op straat, en dat rappers het daarna overnemen. Dat was zeker te merken toen ik met mensen praatte als Raekwon. In het boek vertelt hij dat hij jongens van top tot teen in Polo zag rondlopen, en het er tof uit vond zien. Hij werd later een van de personen die in die stijl op tv kwamen, en zo heeft hij er mede voor gezorgd dat het wereldwijd populair werd. Vandaag de dag duurt deze cultuur voort door mensen van over de hele wereld die ook achter een bepaalde stijl aanzitten en op kledingstukken azen. En als ze een minder goede sociaale-conomische achtergrond hebben, gebruiken ze die stijl om iets groters voor te stellen.

Lo Lifes Japan, Fotografie Tom Gould

De quote van Just Blaze is de leukste uit het boek: "Ik ben geen veehouder, ik ski niet, en ik heb al helemaal geen jacht, maar als jongere in een slechte buurt wilde ik dat allemaal wel, en daarom dragen we deze kleding."
Ralph Lauren was nooit gericht op mensen die opgroeiden op plekken als Brownsville en Crown Heights; het merk had zich nooit op hen of op hiphop aangepast. Dus ik vind het heel speciaal dat mensen het toch overnamen en het een deel van hun cultuur maakten, zich er goed in voelden. Een groep pubers uit Brownsville en Crown Heights kwam samen om gewoon maar wat te maken van de situatie waar ze zich in bevonden, ze wilden gewoon cool zijn en dat wat nooit voor ze was weggelegd toch aanraken. Maar laten we alsjeblieft ook niet vergeten dat het ook een trieste manifestatie is van hoe het klassensysteem en de consumptiemaatschappij in Amerika werken; mensen zijn hun leven kwijtgeraakt terwijl ze deze kledingstukken najoegen.

RLPC, Fotografie Tom Gould

Wat gaan mensen hopelijk uit je boek halen?
Een waardering voor het verhaal van mode; het verhaal van deze tierners. Het is een stroming binnen de cultuur van New York, eentje die zeker meer aandacht en liefde verdient. Ik wil gewoon dat mensen er van genieten en misschien zichzelf er in zien.

'Bury Me With the Lo On' is nu via Victory Journal verkrijgbaar.

Bij Times Square (The Deuce), Fotografie Tom Gould

Preme, Fotografie Tom Gould

RLPC, Fotografie Tom Gould

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Tom Gould en Thirstin Howl the 3rd Archief

Tagged:
Brooklyn
Interviews
New York
Ralph Lauren
Tom Gould
bury me with the lo on
lo lifes
thirstin howl the 3rd