waarom de gesloten japanners betalen voor intimiteit

Het celibaatsyndroom van Japan heeft wonderbaarlijk genoeg geleid tot een land vol neonverlichte Love Hotels, Cat Cafés en Circus Bars.

door Scottee Scottee
|
13 oktober 2015, 7:50am

Het spel van vraag en aanbod verloopt in Japan via automaten. Er zijn automaten voor kopjes groene thee, de gebruikte onderbroeken van schoolmeisjes of animepoppetjes, en touchscreens waarop je eten kunt bestellen in restaurants. De voorkeur van de consument gaat uit naar het gebruik van technologie. Menselijk contact en ongemakkelijke situaties worden zo voorkomen. Maar waarom hebben mensen in een cultuur die zo hard zijn best doet om kletspraatjes te vermijden, zo veel geld over voor het ervaren van affectie?

Juist de vreemde gewoontes in Japan maken deze cultuur voor Westerlingen zo interessant; het dragen van handschoenen in bed om je handen jong te houden, volledige stilte in het openbaar vervoer, en Love Hotels waar je met je geliefde naartoe kunt. In feite zijn die Love Hotels een soort themakamers die je per uur kunt huren om met je partner te doen wat je met je partner doet. Ik besloot dit interessante aspect van de Japanse cultuur te onderzoeken, vervuld van buitensporige verwachtingen. Ik ben op zoek naar perverse dingen: vieze oude mannen of illegale prostitutie. Al snel kom ik er echter achter dat mijn kijk op de seksindustrie is vervuild door mijn Westerse onwetendheid, en ik zulke dingen niet zal gaan vinden.

Nadat we via een doolhof van privacybeschermende maatregelen - die me discreet het hotel in moeten krijgen - eindelijk in de foyer sta, worden mijn vrienden en ik verblind door een muur van flitsende lichten. Een voice-over vraagt ons of we een selectie kunnen maken. We kiezen voor het thema 'Europese romantiek' en ik begin me af te vragen wat ik moet verwachten. De lift gaat open, een lichtje knippert om ons te laten weten dat we kunnen instappen. In de lift horen we een cover van Mariah Carey's Heartbreaker, gezongen in Jinglish (half Japans, half Engels), tot de lift abrupt tot stilstand komt. Pijlen lichten op en wijzen ons naar onze kamer. In het boudoir dat bol staat van roze satijn, vinden we nog meer automaten. Hier kan je seksspeeltjes en condooms aanschaffen, mochten de tien condooms die je sowieso krijgt niet genoeg zijn. Ook kan je eten laten bezorgen in de kamer, en dat laten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen. We bestellen direct, en twintig minuten later gaat er een klein luikje in de kamer open. We zien de torso van een dienstmeisje, ze schuift het eten door het luikje, en we storten ons direct op de aardappels in smiley-vorm. Ze smaken verschrikkelijk.

Ik vraag aan onze gids, Sumi, waarom Love Hotels zo populair zijn. "We spreken hier nog steeds niet echt openlijk over seks en het is niet gebruikelijk om zomaar je vriend of vriendin mee te nemen naar huis, tenzij je gaat trouwen. De kans dat je met je ouders over seks praat is klein, terwijl veel jonge mensen nog wel bij hun ouders wonen. Om die reden ben ik zelf ook naar een Love Hotel gegaan toen ik jonger was - ik loog tegen mijn ouders en zei dat ik bij mijn vriend sliep," zegt ze. In Europa denken we graag dat we dit punt al lang gepasseerd zijn, maar het gebruik van Love Hotels in Japan komt voort uit dezelfde drang als het betalen voor seks in het Westen - het verlangen om begeerd te worden. Op het eerste gezicht lijken Love Hotels een beetje pervers, maar misschien hebben Japanners wel een gezondere en eerlijkere relatie met seks dan wij.

Het verlangen naar affectie komt in Japan op verschillende manieren tot uiting, met als meest recente trend het aaien van katten. Kattencafés zijn een alternatief voor een doodsaaie koffietent, waar je je tijd kan doorbrengen temidden van je kattenvrienden, zonder de complexiteit van menselijke contacten. De klanten aaien en spelen met de katten tot het tijd is om verder te gaan met het normale leven. De trend ontstond in het Akiharbaradistrict in Tokio, een plek waar de jonge hipsters van de stad rondhangen. De laatste trend daar is de Co-Sleeping Specialty Shop - 's werelds eerste knuffelkamer. Volgens de eigenaar, Masasi Koda, is het een gat in de affectiemarkt. "Je doet er niets anders dan knuffelen," vertelt Koda me. Voor 25 euro kan je tien minuten lang naast een meisje liggen, voor een tientje extra mag je over haar haar aaien. Extra services zoals je oren schoonmaken, liefdevol staren en schattige kostuums zijn optioneel. "De meeste mensen hier zijn jong en vrijgezel, dat verrast me," vertelt een knuffelaar me. "Ik heb geen zin in het gedoe van een echtgenoot," gaat ze verder. Ik denk dat het gedoe waar ze het over heeft ingewikkelder is dan simpelweg een voorkeur voor het vrijgezelle bestaan. Het verschil in inkomens tussen mannen en vrouwen is in Japan groter dan in alle andere ontwikkelde landen. Daarnaast is de druk om te trouwen en een gezin te stichten enorm verstikkend, misschien wel de reden voor veel Japanse vrouwen om zich niet te binden.

Zelfs gezellig met iemand afspreken is onderdeel van deze affectie-scene. De zogenaamde hostbars bieden je de meest uiteenlopende soorten gezelschap, van mannen vermomd als Engelsen tot dikke vrouwen in varkenskostuums. Mannen en vrouwen betalen de hosts voor hun gezelschap. Soms kopen ze zelfs veel te duren sieraden voor ze, of ontwikkelen ze een soort eigendom over 'hun' host. In ruil hiervoor bieden de hosts ze gesprekken en af en toe een complimentje. Wanneer de klant het gevoel heeft dat aan zijn of haar verlangens voldaan is, vertrekken de hosts naar andere hostbars, om daar hun geld uit te geven. En zo is de cirkel van eenzaamheid rond.

Op een dinsdagavond raken we verdwaald in het doolhof van straatjes in Osaka. Onze gids vindt ons uiteindelijk, en neemt ons mee op pad. We vroegen om cabaret, maar wanneer we de Universe Show Bar in lopen, hebben we snel door dat dit niet helemaal is wat we bedoelden. Deze bars zijn verzamelplaatsen voor oudere zakenmannen die veel willen drinken terwijl ze naar een circusshow kijken, waarbij de artiesten toevallig allemaal halfnaakt blijken te zijn. We vragen een artiest genaamd Bambi naar haar mening over dit soort bars. "Ik denk dat deze plekken populair zijn onder de Japanse zakenmannen, omdat je hier gemakkelijk en openbaar seksueel entertainment te zien krijgt. Ik hou van mijn baan - het is meer een vorm van entertainment dan een wanhoopskreet om seks," vertelt de acrobate me. Knuffelen is hier lang niet zo onschuldig als in Akiharabara. Er wordt steen, papier, schaar met het publiek gespeeld, en wanneer we winnen, moeten we de borsten van de artiesten aanraken. Hoewel het nogal triest klinkt, is het in wezen best leuk en onschuldig. In het Westen zien we mensen die seksuele handelingen aanbieden in ruil voor geld al snel als slachtoffers. We relateren de seksindustrie in onze cultuur aan mensenhandel, drugsgebruik, en mishandeling. Maar toen ik deelnam aan deze activiteiten rondom menselijk contact, kwamen ze op mij niet over als vormen van uitbuiting. Dat wil niet zeggen dat uitbuiting niet voorkomt in Japan, maar de drang naar de warmte van een ander is hier stukken minder pervers en seksueel dan je zou verwachten.

Dus, wat zijn nu eigenlijk de negatieve kanten van een samenleving die zo gericht is op contact met automaten in plaats van mensen? Het antwoord is simpel: er worden te weinig kinderen geboren. Vergrijzing is een groot probleem in Japan. Minder mensen trouwen en krijgen kinderen, en virtuele partners zijn in de ogen van velen een stuk voordeliger dan partners van vlees en bloed. Wat dit betekent voor de toekomst van Japan is onduidelijk, maar is dit in een wereld die enorm overbevolkt is, eigenlijk wel echt slecht? Waar komt de Japanse kijk op affectie vandaan? Is het een feministische beweging, gericht tegen het patriarchaat, die jonge vrouwen de controle geeft? Heeft het te maken met de kapitalistische maatschappij? Of is het simpelweg verlegenheid? Het kopen van liefde is nu eenmaal minder onthullend dan de daadwerkelijke daad.

Ik denk zelf dat de Japanners een eerlijkere kijk hebben op de manier waarop we omgaan met affectie in deze tijd. We willen affectie op onze eigen manier, wanneer wij daar zelf zin in hebben. Dus voor je dit artikel direct bestempelt als een beschrijving van die vreemde Japanners, vraag jezelf dan eerst eens af waar je nu eigenlijk naar op zoek bent als je naar links veegt op Tinder.  

@scotteeisfat

Credits


Tekst Scottee
Fotografie gaelx

Tagged:
japan
Seks
Cultuur
kattencafé
love hotels