silvana imam rapt over lesbische liefde, feminisme en zichzelf

De vrouwelijke Zweedse rapper beklimt de ladder naar succes.

door Amelia Abraham
|
06 december 2016, 2:15pm

Silvana Imam is een opvallende verschijning in de rapwereld. Ze is niet alleen een succesvolle Zweedse vrouwelijke rapper, in een muziektak die wordt gedomineerd door mannen, maar ze is ook feminist, lesbienne, immigrant en rapt over deze drie dingen.

Haar muziek heeft altijd een politieke boodschap. In haar nummer Imam Cobain vertelt ze Zweedse fascisten "hun fucking hakenkruisen te kussen". Of Zon, waarin ze de "nieuwe Stonewall-rellen" omarmt. Dan heb je nog Swear On My Mother, waarin ze Gudrun Schyman van het Zweedse Feministische Initiatief prijst. "Ik schrijf gewoon mijn eigen waarheid," vertelt ze. "Als lesbische immigrant is alles wat ik doe politiek geladen."

Silvana groeide op in Stockholm met een Litouwse moeder en Syrische vader. Ze heeft zich daarom altijd al een buitenbeentje gevoeld in het land. "Mensen dachten dat ik blank was vanwege mijn huidskleur, maar aangezien ik Arabisch en Litouws sprak, kreeg ik Zweeds niet zo goed onder de knie als mijn klasgenootjes." Muziek was voor haar een manier om de realiteit te ontvluchten. Ze luisteren al naar rap toen ze zeven was: De Fugees, Xhibit, Nas en later ook Zweedse rappers zoals Petter en Blues. "Het waren de Fugees die ervoor zorgden dat ik me realiseerde dat rap ook een sociale functie had," vertelt ze. "Als je je ouders hoort praten over de problemen in de wereld, hoor je ze wel maar kun je het niet begrijpen. De Fugees zorgden ervoor dat ik het begreep."

Silvana schreef al een tijdje teksten, maar ze begon pas professioneel te rappen als student, toen ze psychologie studeerde aan de universiteit. "Ik was erg irritant, en rapte altijd voor mijn vrienden en familie. Na een tijdje had mijn zus er genoeg van en zei dat ik moest oprotten naar een studio. Ik heb altijd al veel geschreven, dus dat was denk ik een logische volgende stap voor mij." Ze grapt dat dat ze ook begon met rappen omdat ze indruk wilde maken op een meisje. "De relatie met mijn tweede vriendin was net over en een vriendin van me had een eigen club," vertelt ze. "'Ik wil wel een keer optreden in jouw club,' vertelde ik haar, ondanks dat ik nog nooit eerder op een podium had gestaan. Ik wilde indruk op haar maken," grijnst ze. "En zo kreeg ik mijn eerste show." Ging het goed? "Niet echt," lacht ze.

Tijdens haar studie was ze in haar vrije tijd bezig met haar debuutalbum: Requiem. Het eerste nummer van dat album, IMAM, moest een groot statement worden. "Dat album heeft er denk ik voor gezorgd dat mannelijke rappers me gingen respecteren. Het album zei: 'Don't fuck with me'."

Sinds Requiem is Silvana een van de bekendste Zweedse rappers geworden. Ze won de Zweedse Grammies voor Beste Live Act van het jaar, Tekstschrijver van het jaar en Artiest van het jaar. Ze is de eerste Zweedse rapper ooit die de titel heeft gewonnen. Afgelopen maart kwam haar tweede album uit, Naturkraft. Ze zegt dat het nieuwe album commerciëler is dan Requiem waardoor het makkelijker is om jezelf erin te herkennen."Het is directer en het komt harder aan." Een reden daarvoor is, volgens Silvana, dat haar vriendin Beatrice Eli (een Zweedse popster) voorstelde dat ze aan het begin van het nummer al zou gaan zingen, en niet "de beat eeuwig zijn gang moest laten gaan." Maar haar nieuwe sound is ook zelfverzekerder. Toen ze Requiem uitbracht, was ze veel bezorgder over wat mensen van haar dachten.

Ik vraag haar of ze het liefst over politiek rapt, en ze zegt dat ze ook schrijft over drugsgebruik en andere zaken. "Alles wat ik doe is politiek. De maatschappij maakt het politiek - ik ben een lesbienne, feminist en een immigrant. In Zweden zeggen we: op het moment dat je de politieke structuren ziet, zijn ze niet te vermijden."

Silvana's band geeft aan dat ze zich moeten voorbereiden op de set van Airwaves. In haar shows zie je normaal ook lasers, maar door de 'fucking bureaucratie' mogen ze die bij deze show niet gebruiken zonder vergunning. Ik vertel haar dat als haar show net als die van vier jaar geleden was, ze geen lasers nodig zal hebben. Ze schaamt zich een beetje voor mijn compliment, en dus vraag ik haar snel of ze denkt dat over binnen tien jaar nog steeds zal optreden. "Kijk om je heen. Er zijn geen vrouwen van veertig die rappen. Dat is bullshit. Het komt omdat vrouwen er uiteindelijk gewoon kapot aangaan. Ik weet niet of ik daar wil staan op mijn veertigste, maar ik doe dit zeker zo lang ik er plezier in heb."

Credits


Tekst Amelia Abraham

Tagged:
LGBT+
iceland airwaves
silvana imam
Zweden
muziekinterviews