Alles wat je wilt weten over vrouwelijkheid kan je leren van Kristen McMenamy

Voor de in Puerto Rico geboren Laia Garcia stond Kristen McMenamy voor een compleet andere wereld van schoonheid. Met haar kortgeknipte haar en pony en zonder wenkbrauwen leerde Kristen Laia alles wat ze moest weten over vrouw zijn.

door i-D Team
|
21 november 2014, 12:27pm

Juergen Teller

Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het eerst bewust werd van het bestaan van Kristen McMenamy, en op een bepaalde manier lijkt het alsof ze er altijd al geweest is, me aanstarend vanaf de bladzijden van modebladen. Ze droeg een vreemde kwaliteit met zich mee - haar schoonheid aan de ene kant passend bij alle klassieke opvattingen van vrouwelijkheid, maar aan de andere kant die vleug van mannelijke energie die haar in een seconde androgyn kon doen zijn. Soms had ze gewoon helemaal geen wenkbrauwen. Ik vroeg me altijd af hoe het zou zijn om haar te zijn.

Ergens in het midden van de jaren negentig was ik een ongemakkelijk schoolkindje - de langste armen en benen en nergens een teken van borsten of ook maar de vaagste aanwijzing dat die zich binnen aanzienlijke tijd zouden melden. "Oh nee, vertel me meer over je problemen", denk je waarschijnlijk terwijl je met je ogen rolt, maar in Puerto Rico, waar ik opgroeide, kon dit niet verder van het heersende schoonheidsideaal afstaan. Onze bladen en televisieprogramma's werden bevolkt door voluptueuze vrouwen die hun overvloedige borsten en billen maar al te graag lieten zien in kleine bikini's, al rollend door het zand en dansend tot het ochtendgloren. Ik had net zo goed een jongen kunnen zijn.

Maar toen was daar Kristen. Kristen met kort zwart haar en een korte pony. Kristen zonder wenkbrauwen. Er is de Kristen vastgelegd door Steven Meisel, in een oversized Nirvana-shirt, die naast Naomi zit en recht in de camera en in je ziel kijkt als een exotische alien die uit probeert te vogelen hoe het menselijke ras werkt. Er is de naakte Kristen, met 'Versace' op haar borst geschreven met een lipstick. Ze heeft een sigaret in haar mond en haar haar zit door de war. Ze is serieus, en haar naaktheid is op de een of andere manier als een wapen. Ze heeft een litteken op haar buik, en als je te lang naar haar staart komt ze van de pagina af om je te slaan.

Ik probeer er nog steeds net zo sterk uit te zien als ik naakt ben.

Ergens in de lente van 1995 draaide ik een pagina van een magazine om om opeens oog in oog te staan met een Kristen die in haar eentje aan het hangen was in de patio van een geweldige villa - meer glamour dan in ooit had gezien. Op één foto draagt ze een zwart pak en haalt ze haar hand door haar haar - ze kijkt geïrriteerd maar haar boosheid vertaalt zich naar schoonheid. Op een andere draagt ze een mintgroene jurk en staat ze over een tafel gebogen waarop een kleine hond zit - ze kijkt alsof iemand zojuist haar naam heeft geroepen. Het was deze foto die zich voor altijd op mijn toen 10-jarige netvlies zou branden; een picture-perfect versie van vrouwelijkheid. Ik scheurde de pagina's uit het blad en plakte ze op mijn muur. Ik leerde al haar rondingen en hoeken, gracieus als een ballerina, met een tegelijkertijd slank en gespierd lichaam. Kristen had een harde kant aan haar zachtheid. De campagne van het volgende seizoen kwam met een enorme explosie van haar kracht. Haar haar was rood met een blonde baan, ze stond vooraan in het midden in een rood pak, voorovergebogen, proberend haar lichaam op de pagina te laten passen die haar nauwelijks kon bevatten. Hoe een platte afbeelding zoveel dynamiek kon bevatten was me een raadsel. Weer knipte ik alle foto's uit, maar dit keer plakte ik ze op mijn notitieboekjes voor school. Toen een klasgenoot me op een dag vertelde dat de jongen op wie ik verliefd was me lelijk vond, hoefde ik alleen maar naar Kristen op mijn notitieboekjes te kijken en te denken dat als ik nog iets langer vol zou houden, ook mijn rare uiterlijke kenmerken ooit als mooi gezien zouden worden.

Kristen is daarna even uit mijn leven verdwenen en ik groeide op. Mezelf inmiddels in 'volwassen' situaties bevindend dacht ik aan alle kleine dingen die ik van Kristen had onthouden. Hoewel het waar is dat een model in een blad vooral de wil van de fotograaf en creative director uitdraagt, krijgt een groots model het altijd voor elkaar om een stukje persoonlijkheid over te brengen. Kristen deed dat, en dat is waarom ze mijn rolmodel werd in de tijd dat ik mijn weg naar vrouwelijkheid aflegde. Hakken dragend met een perfect postuur, mijn jas over mijn schouders gedrapeerd, altijd met een lichte kanteling van het bekken, een sigaret rokend met een perfect gemanicuurde hand, voorzichtig met mijn vingers over mijn wimpers gaand waarop ik net mascara aanbracht om ervoor te zorgen dat ze zo helder en open mogelijk blijven… Dit zijn dingen die ik van haar geleerd heb.

En toen kwam ze terug, als een godinnenheks die een geweldig avontuur beleefd heeft aan de hand van God of Satan, of allebei - met lang zilver haar en een gezicht waarop de schoonheid en kracht alleen maar meer zichtbaar waren geworden. Als een herboren schepsel is ze op haar foto's raadselachtiger en krachtiger dan ooit tevoren, haar eigen pad door het leven trekkend en onderwijl foto's en momenten achterlatend die steeds iconischer worden. Door volledig in de hand te hebben wie ze is, en zich volledig aan het proces over te geven, is ze uitgegroeid tot een kracht van de (menselijke) natuur. Hoewel ik nu nog niet zó comfortabel in mijn eigen lichaam ben, vind ik troost in Kristen, die me laat zien dat er een manier is om het systeem te verslaan - dat ik krachtig kan zijn zonder vrouwelijkheid in te leveren, dat ik een weirdo en tegelijkertijd succesvol kan zijn, dat er nog steeds tijd is om de ultieme 'mij' te worden. Het beste deel is natuurlijk dat ik al die geweldige foto's van Kristen heb om van te genieten tot ik zelf ook op dat punt ben.

Credits


Tekst Laia Garcia, Rookie magazine
Photography Juergen Teller

Tagged:
kristen mcmenamy
laia garcia