we spraken st. vincent over dick pics, neonroze en haar nieuwe album masseduction

Met de release van haar vijfde album MASSEDUCTION, laat St. Vincent een harde, maar ook krachtige, nieuwe kant van zichzelf zien.

door Hanna Hanra
|
27 oktober 2017, 2:53pm

Laat ik beginnen te zeggen dat ik overloop van enthousiasme om St. Vincent te mogen interview. Niet alleen is ze een multi-instrumentalist die haar eigen gitaarlijn heeft, en die een album opnam met David Byrne en speelde met de Polyphonic Spree, ook trad ze op verkleed als een toilet en speelde ze Kurts deel van Lithium. Tien jaar geleden bracht ze haar debuutalbum Marry Me uit, en showde ze haar muzikale capaciteiten: zo deed ze de vocals, gitaar, basgitaar, piano, orgel, Moog synthesizer, melodica, xylofoon, vibrafoon, dulcimer, drums, triangel en percussie. Daarna volgde Actor in 2009, en Strange Mercy in 2011. In 2014 was daar St. Vincent, een trompetschallend, triomfantelijk en zelfverzekerd album dat haar buitenaardse anders-zijn scherp benadrukte. Zoals bij veel artiesten heeft ze zichzelf met elk album meer gevonden, en veranderde haar kledingstijl van een simpele grijze jurk tot een koninklijke japon. Haar haar groeide van een bos krullen naar een grijze wolk, naar de strakke, stijle zwarte bob die het nu is – hoe lastig bedwingbaar dan ook.

Vandaag is haar haar zoals gewoonlijk weer helemaal 'in control', en is zij 'in control' over mij. Ik moet een geheimhoudingsverklaring tekenen - het is een helderroze foto van haar billen voorovergebogen in een turnpak met luipaardprint, geprint op A0 formaat papier. Vervolgens moet ik me bijna dubbelvouwen en - vrij letterlijk - haar doos inkruipen: een ruimte met vier muren die zij gecreëerd heeft, waar ze aan een tafel zit met een olielamp die een citrusgeur verspreid om de geur van verse roze verf te verbloemen.

Ze zit met een rechte rug in haar stoel, in een zwarte PVC-jurk met een bril op, en haar ogen sprankelen vrolijk. "Ik neem aan," begin ik, terwijl ik tegenover haar plaatsneem aan tafel, "dat je live optredens ook zo gaan zijn." "Ja, een half uur per persoon, maar ik wil constant oogcontact hebben tijdens het hele optreden. Heb je ooit iemand gehad die van dichtbij gitaarspeelde en zong voor je, terwijl ze in je ogen keken? Het is mega oncomfortabel."

"Heb je ooit iemand gehad die van dichtbij gitaarspeelde en zong voor je, terwijl ze in je ogen keken? Het is mega oncomfortabel."

Haar vijfde album, MASSEDUCTION is deels opgenomen in LA met de man van dit moment, Jack Antonoff. Ze bouwde een studio in LA waar ze ook gedeeltelijk woont. Ik hoop dat de studio ook een geurende roze doos is en niet een garage. "Het is best hetzelfde," zegt ze met een scheve grijns, "Het is erg schoon maar er hangt kunst van extreme artiesten aan de muur. Het is meer chaotisch. Het is allemaal werk uit een galerie in Oakland."

MASSEDUCTION is nog futuristischer dan dat St. Vincent is. Waar St. Vincent de doodgewone dingen in het leven uitlichtte (" Take out the trash and masturbate") en zich afvroeg of zij de enige was in de wereld als ze in een woestijn beland ( Rattlesnake), toont MASSEDUCTION de langzaam brandende pijn van hartzeer ( " You and me, we are not for this world" -- Hang on Me, "I have lost a hero, I have lost a friend, but for you darling, I'd do it all again" -- New York). Het is een vrij huiveringwekkend album, dat ook erg verdrietig aanvoelt. Een gevoel van beklemming wisselt zich af met de euforie van het verliefd zijn. Je zou kunnen vaststellen dat het over haar relatie met Cara Delevigne gaat.Houdt ze zich in of zijn al die emoties terug te haar muziek? "Ik stop er alles in, het is moeilijk om iets achter te houden." Iedereen die ooit een relatiebreuk heeft meegemaakt weet dat het even duurt voordat je alles weer op een rijtje hebt. Is zij hetzelfde? Is zij… een van ons? "Ik ben iemand geworden die, min of meer, een panoramisch zicht heeft op haar gevoelens wanneer ze me overkomen." Aha. "Ik weet het, het betekent ook dat ik minder reactief ben op dingen die eigenlijk stressvol zijn. Maar ik kom er zo achter hoe ik me echt echt voel in muziek, of tijdens het schrijven… Het is bijna alsof je in een auto-ongeluk zit, je zenuwen staan op scherp en dan opeens is het alsof… En dan niets. Je bent kalm en de adrenaline pompt door je hele lijf."

De meeste interviews met beroemdheden vinden plaats in beige hotelkamers of aan tafeltjes in rustige restaurants. Niet iedereen biedt een op maat gemaakte roze doos aan nederige journalisten aan. "Het idee is, jij bent journalist, je interviewt waarschijnlijk de hele dag door mensen --" eigenlijk kom ik uit een soort semi-journalistiek pensioen hiervoor, onderbreek ik haar. "Je bent uit je pensioen gekomen voor mijn doos? Oké, stel je voor dat het echt was. We doen net alsof het een super belangrijk gesprek is, maar wat we doen is een transactie en dat is oké. Maar als dat het geval is, waarom maken we het niet wat leuker voor ons beiden?" Ze heeft gelijk. Er is geen ontkomen aan haar aan - je wordt gedwongen de details als een spons in je op te zuigen, van de decoraties aan haar glas ("Ik hou van het geluid dat ze maken, het maakt me alert") tot haar perfecte huid. "Ik heb op dit moment nergens moeite mee. Ik had wat champagne gedronken ter viering van het album maar ik vond het niet lekker. Katers nemen te veel tijd in beslag. Ik heb er de tijd niet voor. Ik voel me op een bepaalde manier een beetje beschaamd dat ik zo braaf ben, maar pilates is veel leuker dan een kater. Ik drink af en toe nog wel alcohol - ik ben alleen mijn prioriteiten aan het stellen."

Naast haar haar een prioriteit te maken, heeft ze ook haar esthetiek omgegooid. MASSEDUCTION is sexy neonkleuren, dijhoge laarzen en video's geproduceerd door Carrie Brownstein waarin ze bizarre vragen beantwoord die keer op keer gesteld worden aan vrouwelijke artiesten, gefilmd tegen een gekleurde effen achtergrond. In hoeverre is ze betrokken bij de looks van haar output? "Ik heb wel een schetsboek, maar daarin staan alleen maar dick pics." Natuurlijk, zeg ik. Ze lacht.

Op haar laatste plaat straalt ze een heerszuchtige cultleider uit van de nabije toekomst, en hoewel er op het eerste gezicht niet veel humor in lijkt te zitten, zit ze op een roze troon. "Ik weet zeker dat mensen een eigen mening zullen hebben over dit album, maar ik denk dat het sexier en verdrietiger is dan andere platen die ik heb gemaakt. Het is sexier, maar ik ben niet de persoon om selfies te nemen. Ik ben te boos om mezelf zo serieus te nemen, dus het is sexy maar ook fucked up. Dus de kleurstelling, fluorescerende kleuren - ik bedoel, het lijkt fel en bijna vrolijk, maar als je goed kijkt zijn de kleuren zo hard op je ogen dat ze eigenlijk pijnlijk zijn. Dus dat was voor mij logisch. Als een toevoeging aan mijn muziek. En dan gewoon," ze droomt weg terwijl ze naar woorden zoekt, "Het zijn gewoon meisjes en laarzen."

Waar bestaat het leven verder nog uit, behalve meisjes en laarzen? Ze woont zowel in haar thuisstaat Texas als in New York en LA, maar heeft daar geen roze doos. "Maar ik heb wel een video gemaakt waarin ik de tour aankondig die deze kleur roze heeft." Ik mijmer dat dat best wel Elton John-achtig is van haar. "Oh, het is heel erg Elton John, de piano is wit." Wat heeft ze nog meer thuis staan? "Ik heb een pop van Janet Jackson." Als ik haar vraag waarom, rolt ze ongeduldig met haar ogen. "Je weet zelf wel waarom."

Muzikanten nemen zichzelf vaak behoorlijk serieus. In een interviewsetting worden ze het hemd van het lijf gevraagd door een wildvreemde, en moeten ze hun levensverhaal telkens weer oprakelen. Maar Annie Clark is gelukkig anders dan andere artiesten. We hebben het over lollige avocado-tattoos, de mogelijkheid dat ze met David Lynch gaat spelen in The Secret, en die keer dat ze huilde toen ze Dave Navarro ontmoette. Ook discussiëren we over of ik wel of niet mijn tong gepiercet heb. "Ik voel me niet per se bestudeerd," zegt ze. "Maar zo heb ik een interview graag. Het enige wat vervelend is aan de pers, is de kamer die je hier ziet - het is zo gekunsteld en je voelt je verplicht het intiem en comfortabel te maken alsof het niet een zakelijke transactie is. Ik wilde daarvan afkomen."

Wie weet, misschien had Annie Clark, de muzikant, de vrouw, het ruimtewezen MASSEDUCTION tien jaar geleden kunnen maken. Maar het is zo intiem. En door te groeien zorgt ze voor de mogelijkheid om het over grotere, levensveranderende onderwerpen te hebben. Hoe voelt het om dat te weten? Ze slaakt een diepe zucht. "Ik voel me er fantastisch door. Ik bedoel, het beste wat me is overkomen waren mensen die me vertelden dat ze zichzelf iets wilden aandoen, maar dat niet deden toen ze een nummer van mij hoorden. Het is niet geweldig dat die mensen zich zo voelden maar… ik voelde me ook zo, toen ik jong was, weet je?" Ik weet het, vertel ik haar. "Niet alleen als je jong bent, maar ook als een volwassene kun je je zo voelen. De muziek redt je dan."

Tagged:
Annie Clark
St. Vincent
roze
masseduction