the yes men misleiden de media om klimaatverandering op de kaart te zetten

De revolutionairs pakken oliemaatschappijen, lobbyisten, Wall Street en de Amerikaanse overheid aan met niks meer dan pakken van de kringloop en totaal gebrek aan schaamte.

door Sarah Hay
|
24 juni 2015, 10:41am

Al twintig jaar lang halen de komische activisten The Yes Men grappen uit om maatschappelijke problemen op de kaart te zetten. Zo deden ze zich in The Yes Men Fix The World (2009) voor als woordvoerders van Dow Chemical, het bedrijf dat in de jaren tachtig in het Indiase stadje Bhopal verantwoordelijk was voor de dood van duizenden inwoners door een ongeluk in een chemische fabriek. Namens het bedrijf boden ze op de Amerikaanse nationale televisie de getroffen families hun excuses aan, samen met een flinke som aan schadevergoeding - iets dat het chemicaliënbedrijf absoluut niet kon waarderen.

Hun nieuwste super hilarische film, The Yes Men Are Revolting, pakt klimaatverandering aan - meer specifiek het gedrag van oliemaatschappijen. Onlangs deden The Yes Man New York aan, waar ze verkleed als Shell-medewerkers ijsjes uitdeelden die gemaakt waren van "de laatste ijsberg ter wereld". Op deze manier luidden ze de alarmbel met het oog op de boorplannen die het bedrijf heeft voor de Noordpool.

Hun nieuwe film bevat ook een close-up van de persoonlijke reis die The Yes Men afleggen. Het is het verhaal van een race tegen de klok die zowel op het klimaat als op hun eigen leven van toepassing is. Wat gebeurt er als activisten ouder worden en geconfronteerd worden met het feit dat hun generatie misschien wel de enige generatie is die het tij nog kan keren? We zochten één van de Yes Men, Mike Bonanno, en regisseur Laura Nix, op om een antwoord op deze vraag te krijgen.

De film begint in het jaar 2009. Waarom?
Laura: De film begint op het punt waarop de wereld zich klaarmaakt voor de UN Climate Conference in Kopenhagen, COP15. We beginnen daar omdat veel activisten op dat punt hoopvol waren, vooral omdat Obama net was aangetreden. Wat er dan gebeurt laat zien waarom we niet op regeringsleiders kunnen bouwen als het aankomt op de verandering die we echt nodig hebben.

Verschillende NGO's wijzen erop dat de overheid anti-privacy-wetten verruimt om milieuactivisten in de gaten te houden. Hebben jullie hier ervaring mee?
Laura: Tijdens de productie van deze film werden we bespioneerd door een inlichtingendienst die ingehuurd was door Dow Chemical. Dat gebeurde naar aanleiding van een actie die in onze tweede film te zien was. The Yes Men hadden zich toen voorgedaan als Dow en toegezegd dat ze alle reparaties na de Bhopal-ramp zouden vergoeden. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat de beurswaarde van Down Chemical met zo'n twee miljard dollar daalde in minder dan een half uur. Dow was daar niet heel blij mee, dus ze schakelden de inlichtingendienst in om erachter te komen waar The Yes Men nu mee bezig waren. Leuk is dat The Yes Men hierachter kwamen dankzij Julian Assange. Hij vroeg hen of ze met hem wilden afspreken in een landhuis waar hij huisarrest had, waar hij hen vervolgens vertelde dat ze in de gaten werden gehouden. We hebben het allemaal gefilmd, en je ziet dat echt een kant van Assange die de meeste mensen helemaal niet kennen. Helaas is de scène niet in de film opgenomen, maar we zullen 'm snel apart uitbrengen.

Veel mensen die zich hardmaken voor het klimaat kunnen zich een bepaald moment of gebeurtenis herinneren die voor hen de druppel was. Wat zorgde er bij jullie voor dat jullie actie wilden ondernemen?
Mike: Die momenten zijn er steeds weer! Er is er wel eentje in het bijzonder die er echt voor me uitspringt. Ik had in 1991 de televisie aanstaan tijdens de rust van de Superbowl. Wat ik zag was een combinatie van New Kids on the Block, dansende kleine kinderen, beelden van de oorlog in Irak en een presidentiële toespraak van Bush. Het was allemaal zo ziek dat ik de volgende dag een paintballgeweer heb gekocht zodat ik van een afstandje de wervingsbillboards van het leger met graffiti kon besmeuren.
Laura: Eind jaren tachtig/begin jaren negentig was ik deel van ACT UP en Queer Nation. Die ervaring heeft me echt veranderd. Ik heb me bijvoorbeeld voor een van onze acties een keer verkleed als conservatieve, jonge katholiek om vervolgens lezingen van de aartsbisschop bij te wonen. We wachtten totdat hij begon te praten en haalden dan allemaal posters tevoorschijn die we onder onze kleding hadden verstopt met teksten als "JESUS LOVES LATEX". We werden aan onze haren de ruimte uitgesleept. Het voelt een soort van euforisch om samen met anderen zulke acties te doen. Het geeft je super veel energie.

The Yes Men komen er niet altijd zonder krassen vanaf.
Mike: Er is een scène in de film waarin ik word gegrepen door de politie en vervolgens van de trap van het Capitool word gesleept. Ik draag daar een Survivaball-kostuum dat daardoor heel erg beschadigd is. Hetzelfde geldt trouwens voor de megafoon die ik bij me had - die was compleet gesloopt. Ikzelf kwam er met wat schrammetjes vanaf (en ben niet gearresteerd!) wat maar weer eens bewijst dat de Survivaballs echt werken.

Jullie zijn allemaal slim en getalenteerd genoeg om serieus geld te verdienen bij reclamebureaus en dergelijke. Waarom hebben jullie daar niet voor gekozen?
Laura: Begrijp me niet verkeerd, het geld zou heel fijn zijn. Super fijn. Ik heb ooit een aantal jaar in de marketing gewerkt voor de filmstudio's in LA. Ik moest de lening afbetalen die ik nodig had voor mijn eerste speelfilm. Ik heb daar veel geleerd, maar ik voel me meer verbonden met dit werk waarbij ik me inzet voor de dingen waar ik echt iets om geef. Op de lange termijn moet dat waar ik me bezig hou me toch wel echt iets doen. Anders zou ik nooit zo hard kunnen werken.
Mike: Ik denk dat het gewoon niet bij ons op is gekomen omdat het helemaal niet leuk lijkt. Het is een beetje als practical jokes verzinnen waarin machteloze mensen het slachtoffer zijn - waarom zou je dat willen doen? Wat ons werk zo leuk maakt is dat we ons richten op de allermachtigsten. Dus, totdat er een anti-advertising agency bestaat die genoeg geld heeft om ons in te huren… Oh wacht, we werken eigenlijk al voor zo'n agency, haha.

Credits


Tekst Sarah Hay

Tagged:
#Films
klimaat
maatschappij