intieme polaroids van fire island, het queer-paradijs van new york

Begin jaren zeventig bezocht Tom Bianchi Fire Island voor het eerst, de legendarische gay-enclave aan de kust van Long Island. Meer dan veertig jaar laten worden zijn polaroids opnieuw tentoongesteld in New York.

door Emily Manning
|
03 juli 2017, 12:40pm

Tom Bianchi kocht zijn eerste SX-70 Polaroidcamera op een conferentie in Miami, fotograaf was hij toen nog niet. Nadat hij politieke wetenschappen in New Mexico had gestudeerd, behaalde hij zijn rechtendiploma op de Northwestern-universiteit. Hij werkte meer dan tien jaar als advocaat, maar na een trip naar Fire Island, waar hij zijn vrienden en liefdes fotografeerde, koos hij voor de camera in plaats van voor dat zuurverdiende diploma. Hij scheurde het diploma letterlijk kapot en gebruikte de snippers in een schilderij voor zijn eerste solo-expositie.

Bianchi's foto's - samen dragen ze de naam Fire Island Pines: Polaroids 1975-1983 gekregen - vormen een mooi en waardevol verslag van een transformatief tijdperk in de queerhistorie. Aan het begin van de twintigste eeuw werd queers verteld dat ze zichzelf moesten verbergen, en werden ze voornamelijk gehaat. 

"Je moet je voorstellen dat het een hele andere tijd was toen ik opgroeide en uit de kast kwam in Midden-Amerika. De wereld waarin we leefden negeerde ons en noemde ons pervers," aldus Bianchi aan VICE. Wat zo briljant was aan Fire Island, een strand met een lengte van 36 kilometer aan de kust van Long Island, was "dat het werd gebouwd door de mensen die een andere wereld wilden creëren en er alles aan deden dat te bereiken. We hadden een plek voor onszelf gemaakt waar we veilig waren, konden lachen met elkaar, en zonder negatieve oordelen om ons heen. De slimste homo's uit heel Amerika kwamen er samen."

In steden viel de politie regelmatig barren, wc's en bekende cruiseplaatsen binnen. Door homo te zijn kon je je baan, je huis of je leven verliezen. Fire Island was de eerste plek waar queers helemaal zichzelf konden zijn, en los konden gaan tijdens de middagfeestjes, douches konden delen, konden feesten tot zonsopgang, en voor het eerst elkaars hand konden vasthouden in het openbaar. 

Door de onderdrukking van de lhbtq-gemeenschap aarzelden veel van Bianchi's vrienden en buren in de Pines (één van de kleinere dorpen op Fire Island, met veel zandduinen en houten boardwalks als paden) om zichtbaar op de foto te gaan. Maar omdat Polaroids direct worden ontwikkeld, zagen ze meteen wat wij nu veertig jaar later zien: Bianchi's gevoel voor het afbeelden van tederheid, viering, speelsheid, stille intimiteit en liefde.

Bianchi's boek is een verzameling van 350 foto's uit zijn archief van meer dan 800 beelden. Het bevat ook een ontroerende tekst, waarin Bianchi zijn herinneringen aan deze gelukkige periode beschrijft, die helaas gevolgd werd door een somberder tijdperk omdat de aids-epidemie uitbrak. "We ontwikkelden dit gevoel van gemeenschap en begonnen onszelf te zien als prachtige mensen, en onszelf te zien als onmisbaar onderdeel van de cultuur waarin we leefden," schrijft Bianchi. 

Mede dankzij Bianchi en de generatie van mannen die hij tijdens deze bijzondere tijd op Fire Island heeft gefotografeerd, konden queers de schaamte en het stigma rondom zichzelf loslaten en steun in elkaar vinden. Naast zijn werk als fotograaf en dichter, is Bianchi mede-oprichter van een biotechbedrijf dat onderzoek doet naar aids-medicatie. 

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Tom Bianchi, met dank aan Throckmorton Fine Art 

Tagged:
queer
Fire Island
Polaroid
lhbtq
Tom Bianchi