i-D's idfa-favorieten

Van 18 tot en met 29 november zijn er meer dan 300 documentaires en korte films te bewonderen tijdens IDFA. i-D selecteerde de zes mooiste documentaires, voor als je door de films het festival niet meer ziet.

door i-D Staff
|
10 november 2015, 3:35pm

Martha & Niki
De Zweedse vriendinnen Martha en Niki hebben een passie voor dans, en dan in het bijzonder in combinatie met hiphop. In 2010 maakten ze een statement door als eerste vrouwelijke hip-hopdanskoppel hun mannelijke tegenstanders te verslaan in de internationale street-dance Jiste Debout in Parijs. De documentaire volgt de vriendinnen op weg naar de top; een weg die bestaat uit reizen, plezier, maar ook uit problemen en identiteitscrises. Wanneer ze een wedstrijd verliezen ontstaan er steeds meer frustraties. Het ooit onafscheidelijke duo begint te twijfelen aan elkaar en de manieren waarop ze van elkaar verschillen (waaronder in afkomst en opvoeding) lijken steeds aanweziger. Martha & Niki is een verhaal over ambitie, afkomst, culturele verschillen en de bruisende dansindustrie.

(Self)Exhibitions
YouTube is zo veel meer dan een medium waar je kattenfilmpjes, muziek en internetgekkies kunt bekijken. YouTube wordt wereldwijd ook gebruikt als platform voor zelfexpressie. Voor haar video-installatie verzamelde Florencia Aliberti de meest intieme en open filmpjes van mensen die iets willen delen met de wereld: van eetproblemen tot uit de kast komen. Echter, wat de één beschouwt als zelfexpressie, kan door de ander als exhibitionisme worden gezien. Wat is aandachttrekkerij en wat is vragen om acceptatie? Bovendien kan onderlinge imitatie van vloggers boodschappen doen vervagen. Is er überhaupt nog een mogelijkheid jezelf te onderscheiden? Een korte documentaire over de impacten en paradoxen van zelfexpressie met YouTube als platform.

Call Me Marianna
Wanneer de Poolse Marianna op veertigjarige leeftijd een transitie doormaakt van man naar vrouw, keert haar omgeving zich grotendeels tegen haar. Vrienden en familie - waaronder zelfs haar eigen kinderen - willen niets meer van haar weten. Dapper strijdt ze door en laat ze haar leven als man achter zich om te worden wie ze echt is. In een maatschappij die niet openstaat voor transseksuelen of LGBT-gelijkheid is de weg naar haar uiteindelijke geslachtsoperatie zwaar en eenzaam. Call Me Marianna is een ontroerende documentaire die de vastberaden Marianna volgt in haar ontwikkeling van zoon, echtgenoot en vader naar vrouw.

Sonita
De achttienjarige Sonita is een vluchteling uit Afghanistan die nu in Iran woont, met een prijskaartje van 9000 dollar. Althans, als het aan haar ouders ligt. In hun ogen is haar toekomstplan namelijk om uitgehuwelijkt te worden. Sonita denkt daar volledig anders over, en droomt ervan om rapper te worden. In het Westen kan je rappen en zingen over alles wat je wil, maar in Iran mogen vrouwen überhaupt niet zingen. De film Sonita volgt haar bij het waarmaken van deze droom, en laat zien tegen welke obstakels ze aanloopt. Het laat onder meer zien hoe ze de videoclip voor haar nummer Dokhtar Forooshi maakt, wat een aangrijpende protestrap is tegen de plannen van haar ouders en restricties van het land, die haar vrijheid om te zijn wie ze wil zijn in de weg staan. Haar enige fans zijn nu nog de andere meisjes in een opvangtehuis in Teheran, maar na deze documentaire zal Sonita ook het Westen omverblazen.

Skatekeet
"De meeste meisjes zijn bezig met van die tuttige dingen, zoals jurkjes en verkering enzo. Maar dat is eigenlijk best wel raar." En gelijk heeft ze. Keet heeft niks met rokjes, pony's en prinsessen. Ze is nog maar tien jaar, maar weet nu al precies wat ze wil - skaten. De documentaire Skatekeet laat zien hoe enorm de jonge Keet van skaten geniet, ondanks de gemene opmerkingen die ze hierdoor soms krijgt. Zoals regisseur Edward Cook over haar vertelt: "Keet baant zich op haar skateboard een weg door de meningen van anderen over hoe een meisje zou moeten zijn, terwijl zij haar eigen plek zoekt. Ik geloof dat we allemaal geneigd zijn andere mensen in een hokje te plaatsen. De 'norm' voor hoe een meisje of jongen moet zijn, daar valt Keet buiten. (…) Door haar eigen ding te doen, komt ze in een soort zelf gecreëerde wereld terecht, een wereld waarin meisjes skaten."

When the Earth Seems to Be Light
Skaten, kunst en muziek maken zijn voor de jongeren in Georgië een uitlaatklep voor de problemen waar het land mee kampt. Vastzittend tussen de macht van de kerk en politiek, en de bekrompenheid van hun grauwe omgeving, skaten de jongens alsof hun leven ervan afhangt. Ze tatoeëren zichzelf vol, en gebruiken hun lichaam als "een dagboek waaraan je niet kan ontsnappen, je tatoeëert wat je voelt, wat belangrijk voor je is op dat moment." De portretten van de skaters in When the Earth Seems to Be Light zijn gebaseerd op een fotoserie van co-regisseur David Meskhi, en geven een beeld van Georgiërs dat tot op heden onbekend was. De betonnen wijken, viaducten en taluds vormen een bijna romantische achtergrond voor het leven als rebel in een land dat nog altijd vastzit in het verleden.

Kaarten voor IDFA zijn hier verkrijgbaar.

Credits


Tekst Ruby Cruden en Robin Alper
Beeld via IDFA

Tagged:
SUBCULTUREN
IDFA
Cultuur
jongerencultuur
zelfexpressie