filosoferen met faberyayo en stippenlift

Faberyayo en Stippenlift maakten samen de plaat “Chaos in het universum”. Ze zijn duidelijk niet bang voor grote thema’s. Daarom brainstormden we met ze over het vullen van existentiële leegte, kernwapens en Henk Westbroek.

|
aug. 25 2017, 10:00am

We hebben afgesproken in het café van de neongolfbaan. Terwijl hysterisch kleurrijk entertainment om de hoek loert, dwingen we onszelf om toch echt over de dingen des levens te praten. En dat gaat best goed. We zitten nog niet nog niet goed en wel aan tafel of Faberyayo spreekt me aan op mijn verloederde moraal.

Faberyayo: Zit je nou aan het bier, op maandagavond? Je bent toch aan het werk?
Stippenlift: Wij zijn toch ook aan het werk.

Nee hoor, jullie hoeven alleen maar zoveel mogelijk jezelf zijn.
Faberyayo: Mezelf zijn is mijn werk. Het was vroeger trouwens mijn droom om in i-D magazine te komen. Mijn broer kocht het altijd, die woonde in Amsterdam. Ik woonde nog in Utrecht maar daar kon je het nergens krijgen. Toen kwam er één keer een moment dat ik voor een i-D-stuk over Le Le een quote'je in mocht leveren maar Kostijn [Egberts, van Magnetron Music] had me dat afgeraden. Daarna heeft de mogelijkheid zich nooit meer voorgedaan. En nu zitten we hier. Een jongensdroom.

In het promotekstje voor jullie plaat stond dat jullie samenwerking voorzichtig tot stand kwam. Was het awkward in het begin?
Faberyayo: Ik zou het niet awkward noemen, maar ik weet niet hoe ik het wel moet noemen.
Stippenlift: Zakelijk.
Faberyayo: Ik was op een gegeven moment bezig aan een ander project toen was er geen muziek meer waar ik dingen overheen kon opnemen. Toen zei manager Daan de Boer: "Stippenlift heeft altijd wel wat liggen." Dat wilde ik allemaal niet hebben, ik vond het wel tof maar was op zoek naar iets heel specifieks. Later spraken we samen in de studio af en dat ging een stuk beter. Toen hebben we meteen vier nummers opgenomen.
Stippenlift: Je hebt een dialoog nodig.
Faberyayo: En als iemand erbij is, in levende lijve, voel je je sneller verplicht om het toch maar te proberen.
Stippenlift: Het was niet van tevoren de bedoeling om een heel album te maken. We waren eigenlijjk op zoek naar één nummer. We gingen gewoon wat dingen proberen, en het bleek een goudmijn te zijn.

De single "Trein naar de maan" heeft Japanse invloeden, zoals het boek Night on the Galactic Railroad van Kenji Miyazawa. Toch verwijst het, qua thematiek maar ook letterlijk, naar "België" van nederpopband Het Goede Doel. Faberyayo zingt dat hij dat nummer luistert terwijl hij in de trein stapt om de aarde te verlaten. Zien jullie jezelf in een Nederpop-traditie?
Faberyayo: Dat lijkt me wel toepasselijk, want we zijn Nederlanders die popmuziek maken.
Stippenlift: We willen graag met Henk Westbroek een nummer maken.
Faberyayo: Maar hij zingt niet het refrein van België. Eigenlijk moeten we die andere Henk hebben, die kan beter zingen. Maar dat is wel de mindere celebrity van de twee.
Stippenlift: Die andere Henk is niet Henk Westbroek. Ik had toch wel mijn zinnen gezet op Henk Westbroek.
Faberyayo: De zanger van Toontje Lager, lijkt me ook wel wat.

Misschien een album met alle sterren uit de Nederpop?
Faberyayo: Lijkt me heel leuk.
Stippenlift: En dan wel Ernst Jansz in plaats van Henny Vrienten.
Faberyayo: Ja, want Henny Vrienten doet nog steeds dingen.
Stippenlift: Alleen uitgerangeerde Nederpop-artiesten. Oei, staat dat opname-apparaat nog aan?

Ja, maar dat is juist goed. Misschien lezen ze het wel en willen ze meedoen.
Faberyayo: Of ze worden ziedend. 'Ik ben helemaal niet uitgerangeerd'. En dan maken ze ineens weer een plaat. Dat is dan ook heel goed.

Vinden jullie het hier niet leuk, dat jullie met een Trein naar de Maan willen? Of gaat het meer om de reis?
Faberyayo: Ik denk dat het allebei wel klopt. Het gaat niet altijd en overal de hele tijd goed. Dus dat is iets waar je je onrustig door kunt voelen, en een gevoel kan krijgen dat je het allemaal achter je wilt laten. Maar een nachttrein door het universum, dat lijkt me ook een heel leuk en spannend avontuur.
Stippenlift: In the Hitchhikers Guide to the Galaxy heb je een restaurant aan het einde van het universum. Daar kun je in een soort dinnershow het universum zien vergaan om je heen terwijl je aan het eten bent. Je ziet het universum vergaan, en het is ook nog entertaining. Win-win. Een trein naar de maan is net zoiets.

Hoe denken jullie dat het op de maan is?
Stippenlift: Het lijkt me redelijk saai.
Faberyayo: Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat het doodeng is. Als je een pak aanhebt, het is net een beetje raar, en er is geen geluid. En dan is die andere persoon die erbij is net even pissen ofzo.
Stippenlift: En dat duurt dan ook heel lang. Ik wil wel naar het International Space Station, maar de maan lijkt me toch een beetje eenzaam. Tenzij je een kolonie gaat stichten, op mars ofzo, met een paar leuke mensen.
Faberyayo: Elon Musk zei toch dat de maan ook rijp was om te ontginnen? In ieder geval, ja en nee. Het is eng, maar ook wel een unieke belevenis. Ik wil ook graag een keer naar de Zuidpool. Die eenzaamheid, lijkt me ook juist tof.
Stippenlift: Je kunt ook een weekendje naar Drenthe gaan, dan ben je ook al een heel eind.

Stippenlift, jij had vaak geëngageerde nummers, zoals Euthanasie ("als ik tachtig ben, wil ik een spuitje"), dat is nu wel weer heel actueel. Deze plaat is best escapistisch, willen jullie nog wel wat veranderen aan deze wereld?
Stippenlift: Omdat het een album is, in het mijn beleving best wel een compleet verhaal, een eigen universumpje. In die zin is het escapistischer dan mijn eerdere liedjes. Als ik een EP maak denk ik vaak: ik heb even zin om dit of dat te benadrukken. Hier zijn het meer elementen die in balans zijn. Het is een ontzettend lief en teder album.
Faberyayo: Ik denk niet dat het aan mij is om de wereld te veranderen, maar ik wil wel dingen aanstippen. De titel van de plaat en het nummer Faber's theme (Verdwaald in de Wereld) gaat daarover. Het is niet ergens op een bepaald moment wel allemaal voor altijd goed geregeld en oké. Het borrelt altijd. Er is altijd overal chaos, leuke dingen en minder leuke dingen.

Het manische nummer Hyperwinkelcentrum gaat over dwangmatig spullen kopen. Doen jullie dat ook veel, of is het meer een kritiek op mensen die dat doen?
Faberyayo: Allebei.

Wat is je laatste impulsaankoop?
Faberyayo: Weet ik niet, maar ik heb nu bijvoorbeeld deze schoenen aan [paisley gucci loafers], waar ik ook overdreven veel geld voor betaald heb. Ik wilde ze aantrekken naar een bruiloft waar ik ze uiteindelijk niet naartoe heb aangetrokken.
Stippenlift: Zo heb ik deze panterbroek, die ik niet altijd aan kan naar al die hele formele bijeenkomsten waar ik normaal altijd heen ga. Dat nummer is denk ik wel kritisch, maar tegelijk ook zelfkritisch.

Best links ook wel.
Faberyayo: Ik denk niet dat het links is, of rechts. Ik denk dat iedereen zich er wel schuldig aan maakt. Je hebt kinderen met enorme schulden die heel veel geld hebben geleend om spullen te kopen. Ik geloof sowieso niet meer in links en rechts. Meer in mensen met écht veel geld die doen wat ze willen, en de rest die door hen een beetje gebruikt wordt zoals ze gebruikt willen worden. Totdat er een stop doorslaat. Dat racisme en seksisme wordt allemaal ingezet om mensen bezig te houden. Er zijn heel veel mensen die de hele tijd beziggehouden moeten worden. Daarom snap ik ook niet dat ze niet een beetje voortmaken met de kolonisatie van Mars. Prima manier om van mensen af te komen.

Wie moeten erheen?
Faberyayo: Dat maakt niet uit, gewoon de helft van iedereen.
Stippenlift: Of gewoon eerst alle gedetineerden, zoals die destijds ook naar Australië gestuurd zijn.
Faberyayo: En naar Amsterdam-Noord, en naar Amerika eigenlijk ook. Je ziet hoe dat uitgepakt heeft.

Zolang ze geen kernwapens bouwen die naar de aarde kunnen vliegen...
Faberyayo: Ze gooien die bom, en dan is het afgelopen en dan merk je er niks van. Ik ga [emotioneel] heen en weer, ik ga nog een wijn halen, jij ook wat? [tegen de barvrouw] Nog een biertje en een Marrokaanse Merlot.

Faberyayo, jij bent net voor de tweede keer vader geworden. Nog gefeliciteerd daarmee. Wordt je eigenlijk volwassener van kinderen, of juist speelser?
Faberyayo: Allebei niet echt. Je leven wordt er wel echt anders door, maar sowieso weet ik niet echt wat volwassen worden betekent. Je wordt wel wat verantwoordelijker ofzo. Als je een kind hebt kun je niet denken van: ik kijk later wel wat hij gaat eten, misschien eet hij wel niks. En je bent op een hele andere manier met dingen bezig. De patronen die kinderen zien, hoe ze dingen benaderen. Dat is heel verfrissend.

Vullen kinderen ook een bepaalde existentiële leegte?
Faberyayo: Ik denk het wel, maar dat is niet waarom ik eraan begonnen ben. Je hebt wel veel meer een duidelijke raison d'être in het dagelijks leven. Als er iets groots gebeurt, negatief of positief, dan ben je samen met je gezin een soort microkosmos waarbinnen het altijd wel goed is. Het werkt relativerend, als mijn kinderen blij zijn, dan ben ik het ook.

Stippenlift, heb jij ook kinderen?
Stippenlift: Ik heb een kat. Maar die vergelijking moet je volgens mij niet maken als er ouders bij zijn.
Faberyayo: Ik heb ook een kat.
Stippenlift: Als mensen over hun kinderen praten onderbreek ik dat om over mijn kat te vertellen, die ook leuke dingen meemaakt. Mensen zijn daar meestal niet zo happig op.
Faberyayo: Oh, ik hap wel hoor, hoe heet hij ook alweer?
Stippenlift: Bambou.
Faberyayo: En hoe lang zijn jullie al samen?
Stippenlift: Ze is nu twee jaar bij mij. Daarvoor had ik een andere kat, en die ging dood en toen heb ik snel deze gekocht.

Vult het zorgen voor een kat bij jou een leegte?
Stippenlift: Daar is het net te weinig werk voor. Maar als je thuiskomt en alles is dood, je hebt geen planten, geen kinderen, geen huisdieren. Dan ga je zelf ook een beetje dood. Ik wel tenminste. Toen ik even geen kat had, had ik nooit zin om naar huis te gaan. Dan ging ik met tegenzin toch naar huis, want ik ben een gewoontedier.
Faberyayo: Ik ken dat ook wel. Vorig jaar, toen mijn vrouw en kind in New York waren. Dan trek je wel heel erg naar elkaar toe, als man en kat.
Stippenlift: De existentiële leegte blijft wel altijd hoor.

Jij haalt toch ook een soort troost uit existentiële leegte, Stippenlift?
Stippenlift: The comfort of being sad, die je ook mist als je je even heel lekker voelt.
Faberyayo: Als je écht verdrietig bent over iets echts, als er een speciaal iemand overlijdt, of als iemand die dichtbij je staat echt veel pijn heeft, dan is dat veel te lichamelijk intens om van te genieten.
Stippenlift: Nee dat bedoel ik ook niet, het gaat om de leegte van het bestaan.
Faberyayo: Ja, zo van: ik neem nu even een taxi naar huis om me goed te voelen. Vrouwen willen ook altijd hele zielige films kijken als ze verdrietig zijn, dat is net zoiets. Dat je opgaat in net tastbare zieligheid, maar dan wel buiten je eigen schild. En soms is het ook gewoon lekker om als je je zielig voelt heel hard Goodbye Horses van Q Lazzarus te luisteren.

En ook de plaat van Stippenlift & Faberyayo kun je gaan luisteren. Hij staat vanaf vandaag op Spotify, iTunes en Deezer.