canshaker pi over de nieuwe plaat, drumkleedjes en of ze eigenlijk weleens vechten

We spraken de jonge band na hun zinderende optreden in de X-Ray op Lowlands over hoe het is om Canshaker Pi te zijn.

door Ramses Walon
|
22 augustus 2017, 2:52pm

De leden van band Canshaker Pi zaten op de middelbare school waar ik Latijn gaf en waar ik als scholier zelf ook op heb gezeten. Dat leek me een leuke aanleiding om met Boris, Ruben, Willem en Nick te te praten over wat je eigenlijk hebt aan een gymnasiumdiploma als je ook, zodra je van school af bent, in de X-Ray op Lowlands kunt spelen. Ik sprak ze vlak na deze vlammende show. Over school hadden ze eigenlijk weinig te zeggen. Dus spraken we over drumkleedjes, over of ze eigenlijk een frontman hebben, uiteraard over muziek en andere zaken. Soms zei Boris iets dat ik niet begreep en waarna iedereen moest lachen; dat heb ik ook maar genoteerd, want als ik iets niet begrijp betekent dat nog niet dat iemand anders het ook niet begrijpt.

Misschien kennen jullie mij nog van jullie middelbare school, het Barlaeus in Amsterdam. Daar werkte ik, ik heb er trouwens ook op gezeten. Vinden jullie het leuk om herinneringen aan onze school op te halen?
Ruben: Niet echt, het is een beetje een gepasseerd station; we hebben vorig jaar en twee jaar geleden eindexamen gedaan. We hebben wel een clip opgenomen in het aardrijkskundelokaal trouwens. En een shoutout naar Olga, de muzieklerares, dat is echt een hele lieve vrouw met aandacht voor iedereen. We hebben verder niet zo heel veel aan school gehad, behalve dat we gebruik konden maken van de studio in de kelder. We hebben daar heel veel jamsessies gehouden.

Hoe bevalt de tour tot nu toe?
Boris: We hebben geen toetsenist.

Vervelend. Hoe was het om in Engeland te touren?
Willem: Het was te gek, echt fucking vet. We spelen wel minder festivals dan vorig jaar maar we gaan 100% voor de muziek. We studeren niet, we hebben alleen baantjes ernaast om geld te verdienen, voor de rest maken we muziek.

Want geld verdienen lukt nog niet met de muziek?
Boris: Muziek maken levert geen reet op.
Willem: Het kost ook gewoon heel veel geld, en als we dan wat verdienen steken we het in de groei van de band. We hebben afgelopen jaar een plaat opgenomen en dat kostte zomaar 150.000 euro.
Boris: Haha ja hoor, 150.000 euro.
Ruben: En Willem speelt dan ook nog met een plectrum van mammoetbot.

Een kostbaar plaatje dus, zijn jullie er wel tevreden over?
Willem: Heel erg, ik heb net weer de eerste helft gehoord. We hadden voor het eerst ooit een signeersessie en daar stond 'ie op. Bij de signeersessie waren ongeveer vier man; ik heb de onderbroek van de geluidsman gesigneerd.
Nick: Ik heb tieten gezien.
Willem: Nou goed, de eerste helft van de plaat werd dus gedraaid, ik vind dat eigenlijk altijd wel een beetje raar om in gezelschap naar je eigen muziek te luisteren. Maar ik vond 'm ook wel weer heel goed.

Op de plaat komt jullie muziek heel anders over dan live, denken jullie daarover na?
Ruben: Het publiek kan gewoon heel veel toevoegen. In de studio concentreer je je op het zo goed mogelijk spelen, op het podium ben je met duizend dingen tegelijk bezig. Daar kan je een drive krijgen die je anders niet hebt.
Willem: Het idee bij de eerste plaat was om muziek te maken die live heel goed zou werken, de muziek moest zo ongefilterd mogelijk over komen. Ik denk dat we met deze tweede plaat meer gelaagd zijn gaan werken.

Jullie muziek ontwikkelt zich, worden jullie ook beter?
Nick: Ik ben kort geleden begonnen met drummen, en ben daar wel al een stuk beter in geworden.
Willem: Ik ben meer geïnteresseerd in of de muziek als geheel beter wordt, maar ik ben ongetwijfeld ook een betere gitarist geworden.
Boris: Misschien dat je je er minder druk over maakt, over je spel.
Willem: Nee ik denk dat ik me er juist veel meer druk over maak.
Nick: Ja ik ook hoor, als ik nu fouten maak tijdens een show word ik chagrijnig, en ben ik niet meer aanspreekbaar daarna.
Boris: Ik leer wel veel makkelijker een liedje, en we raken op elkaar ingespeeld en werken meer als een groep.

Ja, hoe werkt de groep, het viel me op dat er eigenlijk geen frontman is, of is die er wel?
Ruben: Ik ben absoluut niet de frontman, zo hebben we er ook nooit over nagedacht. Maar Willem is de man met de meeste input als het om de muziek gaat.
Willem: Ik heb ook de meeste problemen. Ik heb een hele lieve vriendin, ik woon in drie huizen tegelijk in Amsterdam, en ik heb ouders die prima functioneren. Het is gewoon een kutsituatie.

En die struggle verwerk je in de muziek?
Boris: Yes we don't really look to other artists for inspiration, just our internal struggles. Willem heeft een outlet, een talent. Wij zijn zoekende, we kunnen niks.
Willem: Maar ik zou dan ook nooit met mensen willen spelen die het al kunnen. Ik gebruik deze jongens als tabula rasa en met het publiek erbij wordt het dan een soort schaakspel. Boris: Het publiek is de zwarte koning, en wij zijn de witte pionnetjes, en dan zoekt Willem momentjes uit waarop Ruben even een paard mag zijn en Nick een toren. Maar Willem is de koningin, als Willem valt is het voorbij.

Jullie vertelden me net dat jullie nu al jullie drugs gaan opmaken. Wat komt er na Lowlands?
Willem: We gaan 14 september tot 14 oktober op tour, we doen 27 shows in heel Europa als supporting act voor band Spiral Stairs. Dus dat wordt wel doorwerken: elke dag een show en de rest van de dagen in de auto.

Jullie hebben geen frontman, geen hiërarchie, maar ontstaat er dan wel eens ruzie op zo'n tour?
Nick: Ik was mijn drumkleed vergeten, gelukkig was er een drumkleed vandaag.
Willem: Jij hebt al vier shows je drumkleed niet.
Boris: Nee jij bent je drumkleed niet vergeten, die heb je gewoon nog steeds niet opgehaald, je hebt in feite geen drumkleed.
Ruben: En je weet ook niet eens zeker of 'ie daar ligt.
Nick: Nee, maar ik denk het wel.
Willem: We zitten met vier mannen in een band die niet normaal kunnen nadenken, we hebben ook grote ego's, dat botst wel eens.
Boris: En we zijn allemaal heel erg dom.
Willem: Nou nee dat niet, maar we hebben wel grote ego's.
Boris: Luie grote ego's.

Wordt er wel eens gevochten?
Boris: Nee natuurlijk niet! We zijn een enorm pacifistische band. Vechten vinden wij dom. We hebben overigens ook nooit het gevoel gehad dat we een gevecht zouden kunnen winnen.
Ruben: Ik heb in het begin wel een keer tegen Nick zijn drumstel aangetrapt maar ik weet eigenlijk al niet meer waarom.
Willem: Het is een erg snappy cultuurtje binnen de band, dus daar moet je wel tegen kunnen.

En die cultuur bestaat tussen jullie vieren of zijn er buiten de band ook nog vrienden?
Willem: We hebben een grote vriendengroep, er zijn er ook veel aanwezig vandaag.
Boris: Smib, Bonne Reijn, ik heb een suit man.

Oke. Vorige week organiseerden jullie een avond in het Skatecafe in Amsterdam. Was het een succes? Waren al die vrienden aanwezig?
We hadden een avond in Skate waar we meerdere bands hadden uitgenodigd. Teddy's Hit en Pip Blom speelden hun beste show tot nu toe. Dat was echt te gek, en ook heel sick dat iedereen keihard ging op de bands die we hadden geboekt. Dat gaan we vaker doen. We hebben trouwens ook dikke winst gemaakt, let's go! We zijn saafslaaf, altijd op die cheese met de kaasschaaf.

Dus Killer Kamal staat ook wel eens aan in de bus?
Willem: 'Testosteronbommen' is sowieso een van de drie meest gedraaide tracks in de tourbus, echt een inspiratie.
Boris: Zullen we nu buiten zitten en een joint roken?

Fotografie Frederieke van der Molen

Tagged:
Festivals
x-ray
gymnasium
lowlands
Canshaker Pi