het hindoestaans-surinaamse modellenkoppel dat de modewereld gaat veroveren

Voor de Amsterdamse Daanisj en Ayesha leek modellenwerk vroeger geen optie, maar nu lopen ze voor Louis Vuitton en Mugler. "Ik had geen supermodel uit de jaren negentig waar ik me aan kon spiegelen."

door Rolien Zonneveld; foto's door Lobke Leijser
|
20 december 2018, 1:54pm

Het is moeilijk om de liefdesrelatie van de 23-jarige Daanisj Mahabier en Ayesha Djwalapersad niet clichématig als een soort sprookje te omschrijven. Het modellenkoppel kent elkaar al van kinds af aan en groeit als buren naast elkaar op in Amsterdam Zuidoost. Vervolgens verliezen ze elkaar in de middelbare schooltijd uit het oog. Tot vier jaar geleden, als ze elkaar weer tegen het lijf lopen. Ze worden verliefd en trekken vrij direct bij elkaar in. Hoewel beiden beeldschoon, staat model worden aanvankelijk niet op de agenda. “Voor mensen uit Zuidoost is model worden niet bepaald iets vanzelfsprekends,” vertelt Daanisj. “Die wereld is totaal onbekend.” De twee gaan dan ook naar de universiteit, want mode is een hobby – zo luidt het vonnis thuis. Toch blijven ze niet lang onopgemerkt in modeland. Stylist en casting director Lisa Dymph Megens spot het fotogenieke duo en spoort aan een shoot te doen met fotograaf Lobke Leijser. Die shoot zal voor beide het startschot van hun carrière zijn. Nu, ruim een jaar later, legt de fotograaf hen opnieuw vast en reflecteren wij met koppel op hoe diversiteit dan wel omarmd werd in de mode, maar dat er ook nog genoeg terrein te winnen valt.

Ayesha en Daanisj

i-D: Is mode iets waar jullie al van jongs af aan mee in aanraking waren?
Ayesha: Ik had altijd wel affiniteit met mode – zo is mijn tante modeontwerper, en stond ik als kind al model voor haar. Later ben ik een tijdje doorpasmodel geweest bij Filling Pieces. Daar werd ik opgemerkt door Lisa, die zei dat ik eens serieus modellenwerk moest overwegen. Dit mondde uit in die testshoot met Lobke en Daanisj, waarvan de foto’s weer bij boeker Mo van Paparazzi belandden. Daar werd ik aangenomen en niet lang daarna liep ik de show van Thierry Mugler, mijn debuut op Parijs fashionweek.
Daanisj: Ik heb me daarentegen nooit zelfverzekerd genoeg gevoeld om het überhaupt in overweging te nemen. Maar gaandeweg begon ik me te realiseren dat mannelijke modellen niet alleen onderbroekenmodellen zijn met sixpacks, maar dat er ook nog een high end-segment is. Na diezelfde shoot met Lobke heb ik me ingeschreven bij Ulla Models en liep ik niet lang daarna de Louis Vuitton-show in Parijs en Missoni in Milaan.

Ayesha en Daanisj

Dat was de spraakmakende show waar Virgil zijn debuut als creatief directeur maakte, toch? Waar bijna uitsluitend modellen van kleur meeliepen?
Daanisj: Klopt, de witte modellen waren bijna op een hand te tellen, wat normaal gesproken vaak andersom is. Die show was een hele bijzondere ervaring. Toen ik Virgil zag was ik totaal overrompeld, hij was voor mij een van de weinige mensen in de industrie die ik van gezicht kende, dus ik was een beetje starstruck. In die show liepen twee Indiase modellen mee, wat heel bijzonder was, wat daar zijn er niet veel van – niet meer dan vijf. En ik dan, als Hindoestaans-Surinaams model – volgens mij ben ik daar ongeveer de enige van in de industrie.

Ayesha en Daanisj

Diversiteit is momenteel een belangrijk onderwerp binnen de mode. Bladen en merken doen hun best een inclusiever beeld te communiceren. Toch vertalen deze pogingen zich vaak nog tot een selectieve vorm van diversiteit; zo zie je veel Japanse en Chinese modellen, maar bijvoorbeeld maar weinig andere Zuidoost Aziatische modellen. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Ayesha: Voorheen leek toch vooral dat tachtig procent van de klussen voor witte modellen gereserveerd waren, en dat de andere twintig procent onverdeeld werd voor overige etniciteiten. En dat is zonde, want je gaat daardoor ook naar andere modellen als je concurrent kijken. Dat je in de castingruimte met een ander Hindoestaans model zit en dat je dan automatisch denkt: het is zij of ik.
Daanisj: Het gaat langzaam, maar ik ben blij dat er wel een verandering gaande is. Je ziet steeds meer diversiteit op het gebied van etniciteit, en daar horen ook modellen uit bijvoorbeeld Suriname of India bij.
Ayesha: Het is belangrijk dat jonge mensen met modellenambities vanuit allerlei achtergronden het idee hebben dat de deur ook voor hen openstaat. Voor mij persoonlijk zijn er bijvoorbeeld geen topmodellen uit de jaren negentig waar ik me aan kan spiegelen. Voor ik model werd dacht ik dan ook dat er geen vraag naar meisjes zoals ik was, dus liet ik het idee maar varen. Maar nu merk ik dat je, hoe klein de impact dan ook, bepaalde deuren kan open trappen. Het zusje van Daanisj, bijvoorbeeld, is tien en heeft ook veel potentie. Zij kan er nu ook over dromen. Ik kon dat vroeger nog niet.
Daanisj: Wij zaten allebei in Zuid op school en daar was het vanzelfsprekend dat je als meisje foto’s van elkaar maakte en die opstuurde naar een modellenbureau. In Zuidoost zou zoiets niemand ooit doen. Die wereld was totaal onbekend.
Ayesha: Terwijl er zoveel mooie jongens en meisjes rondlopen! Maar helaas gaat nog geen enkele scout naar de Bijlmer. Hopelijk verandert dat snel.

Ayesha en Daanisj

Voelen jullie je geroepen om een rolmodel te zijn voor andere jongens en meisjes met een modellendroom?
Ayesha: [lacht] We vinden onszelf nog wel echt te klein om die rol te vervullen.
Daanisj: Maar ik denk dat als ik een groter bereik heb, via Instagram bijvoorbeeld, ik dat zeker zou willen zijn.
Ayesha: Bij ons in de familie zijn we in ieder geval al echte celebrities [lacht].

Ayesha en Daanisj
Daanisj
Ayesha en Daanij
Ayesha

Credits


Fotografie Lobke Leijser

Tagged:
modellen
diversiteit
Hindoestaans