dit waren volgens ons de beste films van 2017

Installeer jezelf op de bank en vul het gat tussen Kerstmis en Oud en Nieuw met deze films. Je hoeft je tot januari niet meer te vervelen.

|
dec. 22 2017, 9:33am

Get Out
Het monster in deze bloedstollend originele horrorfilm? Racisme. Een jonge zwarte man ontmoet de familie van zijn vriendin voor het eerst en een reeks racistische gebeurtenissen begint zich af te spelen. Het is een satirische horrorfilm die je een ongemakkelijk gevoel bezorgt, met het ontmoeten-van-de-schoonouders als uitgangspunt dat gebruikt wordt om systematisch racisme aan te kaarten. “In Get Out wilden we het gevoel van onderdrukking dat voortkomt uit de raciale discussie overbrengen,” legt regisseur Jordan Peele uit. Dit is zijn regiedebuut trouwens. Houd hem dus vooral in de gaten.

20th Century Women
Dit verhaal speelt zich af in de late jaren zeventig in Santa Barbara. Mike Mills haalde voor zijn film inspiratie uit zijn relatie met zijn moeder en zijn roots in de Zuid-Californische skatescene. Mills wordt losjes weergegeven als de vijftienjarige Jamie, een verlegen skater uit de voorstad, opgevoed door drie vrouwen: zijn moeder (Annette Bening), zijn crush (Elle Fanning) en de huurster van zijn moeder (Greta Gerwig). Wat volgt is een wervelwind van punkconcerten, liberaal ouderschap en, natuurlijk, sterke vrouwen uit de twintigste eeuw.

Ingrid Goes West
Jouw stalkergewoontes op Instagram vallen in het niet bij die van Ingrid. Ze verhuist naar LA om haar nieuwe obsessie te stalken — een social media influencer, wiens Instagram een eindeloze stroom hashtags, valse bescheidenheid en gesponsorde posts is — en krijgt het voor elkaar om zich in het leven van het meisje te wurmen. Het uitgangspunt is eigenlijk “single, witte vrouw in de Instagram-generatie”, en dit verhaal laat je zeker twee keer nadenken over de persoon achter die random likes die je steeds krijgt.

Moonlight
Barry Jenkins’ Oscar-winnaar van Beste Film lijkt in niets op andere films die je dit jaar hebt gezien. Een verhaal dat je katapulteert naar het Miami van de jaren tachtig, naar het verhaal van Chiron, een jongen die zwart, gay en arm opgroeit. Deels gebaseerd op delen van Jenkins’ eigen leven — hij noemt het een ‘persoonlijk memoire’ — Moonlight is een verzengend coming-of-age verhaal, vertelt in drie belangrijke hoofdstukken uit Chirons leven. Wanneer het doek valt, wil je niets liever dan verder kijken.

Personal Shopper
In wat waarschijnlijk de meest wtf-waardige film is die op haar IMDb-pagina vermeld staat, speelt Kristen Stewart een jonge Amerikaan in Parijs, die werkt als een personal shopper voor een beroemdheid. Tot zover is alles nog heel normaal. Dan kom je er achter dat ze een pact sloot met haar onlangs overleden broer. Degene die het eerst zou komen te overlijden, zou de ander een teken sturen. Laat de tekenen uit het hiernamaals en bovennatuurlijke rook maar komen. Arthouse psycho-thrillers met in de hoofdrol K-Stew zijn er maar weinig. Omarm de gekte dus vooral.

The Florida Project
Sean Baker, regisseur van Tangerine, heeft opnieuw een meesterwerk afgeleverd. Dit keer met een verhaal over een meisje dat opgroeit onder de rook van Disneyland. In het verhaal volg je een zesjarig meisje die met haar moeder in een oogverblindend paars motel woont, aan de rand van Disneyland. Ze spuugt naar auto’s op de parkeerplaats, gaat op onderzoek uit in verlaten appartementen en sprokkelt geld bij elkaar om ijs te kopen. Haar moeder — gespeeld door Bria Viante, die van Instagram geplukt werd voor de rol — knoopt met moeite de eindjes aan elkaar. Maar dit is geen maatschappelijk drama, waarbij een droevig verhaal door een bleke lens heen verteld wordt. Het verhaal is eerder bemoedigend. Van de felgekleurde esthetiek tot de vrolijke weergave van haar kindertijd, The Florida Project is een film om van te houden.

All This Panic
Deze waanzinnig intieme documentaire is gemaakt in een periode van drie jaar en volgt de levens van een groep tienermeisjes die volwassen worden in Brooklyn. Hun levens worden in close-up bekeken: afwijzing op feestjes, ouders die scheiden, vriendschappen die vervagen. Je kunt bijna voelen dat volwassenheid wenkt. Het is moeilijk om, tegen de tijd dat de credits in beeld rollen, niet te voelen alsof je deze personages persoonlijk hebt leren kennen. Dit zou weleens de meest openhartige en eerlijke momentopname van het leven van een paar tienermeisjes kunnen zijn.

The Meyerowitz Stories
Noah Baumbach's meest recente film — die al vroeg op Netflix staat — is een hilarische ontmoeting van twee vervreemde broers die samenkomen in New York voor een evenement ter ere van hun vader, een kunstenaar. De broers (Adam Sandler en Ben Stiller) kibbelen, vechten en strijden om de aandacht van hun vader – een chagrijnige en koppige man die niets lijkt te geven om iets anders dan zijn kunst. De beste scène in de film vindt plaats tijdens de expositie, wanneer de broers een paar hele ongemakkelijke, emotionele en bittere toespraken geven. Eigenlijk de beste toespraak-wedstrijd sinds Bridesmaids.

Call Me by Your Name
Je hebt de meme-achtige video van Archie Hammer die aan het dansen is waarschijnlijk al wel gezien. Dat is zeker een hoogtepunt van de film, maar er is zoveel meer. Call Me by Your Name speelt zich af in de zomer van 1983 en toont de ontluikende relatie tussen Elio, een zeventienjarige die met zijn ouders in Italië woont, en Oliver, de vierentwintigjarige Amerikaanse assistent van zijn vader. Tegen de tijd dat het laatste Sufjan Stevens-nummer wordt gespeeld en de credits in beeld verschijnen is het onmogelijk om niet verbluft achter te blijven.

Good Time
Robert Pattinson slaat met zijn New Yorkse accent de spijker zijn kop in deze ruige misdaadfilm van de gebroeders Safdie over — grappig genoeg — broers. De bro’s in kwestie — gespeeld door R-Patz en Benny Safdie — laten een overval mislukken en de politie pakt de broer die geestelijk ziek is (Safdie) op. Daarna brengt R-Patz een nacht door waarin hij probeert zijn broer te bevrijden uit het ziekenhuis waarin hij opgesloten zit, en dat wordt bewaakt door de politie. Ik denk niet dat hij, of een ander personage in deze film, echt een leuke tijd beleeft, maar dat heb jij wel wanneer je hem kijkt. En dat is alles wat telt.

Raw
Ah, er gaat niets boven het zompige geluid van het kauwen op rauw vlees. Dit Frans-Belgische gore-festijn volgt een zestienjarige vegetariër in het eerste jaar van haar opleiding tot dierenarts. Iedereen in haar familie is een dierenarts en vegetariër. Dus het is een grote stap wanneer ze met tegenzin hazennieren moet wegwerken voor haar ontgroeningsritueel. Daardoor — omdat dit een Cronenberg-achtige horrorfilm blijft — ontwikkelt ze een liefde voor menselijk vlees. Het beeld van deze toekomstig dierenarts die rauwe kip uit de koelkast eet, is waarschijnlijk het toppunt van goorheid. Waarschijnlijk is het genoeg om je volledig vegan te laten gaan.

Mudbound
Mudbound van Dee Ree, genomineerd voor verschillende awards, volgt twee veteranen van de Tweede Wereldoorlog — een zwarte man, een witte man — nadat ze teruggekeerd zijn van de oorlog. Ze komen thuis in het landelijke Mississippi, beiden met PTSS, beiden drinken overmatig veel alcohol. De zwarte man wordt geconfronteerd met nog een ander probleem, waarvan hij bijna vergeten was dat het bestond. Het is een aangrijpend drama dat duidelijk resoneert in het Amerika van vandaag. Alvast een heads-up: sommige scènes zul je met klamme handen voor je gezicht bekijken.

LA 92
Misschien heb je de 467 minuten-tellende documentaire over OJ Simpson wel gezien, en denk je dat je een goed beeld hebt van de opstanden in LA in de jaren negentig. Het blijkt dat het verhaal nog niet is afgelopen. LA 92 gaat terug naar de tape van de gewelddadige mishandeling van Rodney King door de politie, de daaropvolgende rechtszaak, het controversiële vonnis en alles wat daarop volgde in de straten van LA. Inclusief onbekend archiefmateriaal en verhalen van ooggetuigen — de film is een forensisch onderzoek naar meerdere dagen van protest, geweld en plundering die de stad tot in de kern opschudden.

The Fits
Een van de veelgeprezen maar onbekende films van het jaar is The Fits, een zenuwslopend drama over een elfjarige tomboy. In de sportschool waar ze traint wordt een dansgroep op mysterieuze wijze één voor één ziek, ze lijden aan stuiptrekkingen en moeten overgeven. De eerste gedachte: wat is er in godsnaam aan de hand? "Misschien is het een soort van vriendjesziekte?" vraagt een meisje. Een ander speculeert dat er iets in het water zit. De trailer laat het lijken op een opbeurende sportfilm, maar niets is minder waar. Een film die de moeite waard is om te kijken, al is het maar voor het verbluffende einde. En dan hebben we het nog niet eens over de enorme prestatie die de jonge actrice Royalty Hightower neerzet.

The Beguiled
Hoewel Sofia Coppola de prijs voor Beste Regisseur in Cannes kreeg, heeft haar drama over de Amerikaanse Burgeroorlog sindsdien voor veel verdeeldheid gezorgd. Je kunt wel zien waarom. Het is een langzame film, die zich afspeelt in het zwoele diepe zuiden van Amerika, met prachtig camerawerk en voorspelbare stilistische ontwikkelingen. Sommigen vonden het verhaal saai, ook al is de saaiheid enigszins onderdeel van het uitgangspunt en de plek waar het verhaal zich afspeelt: een vrouwelijke kostschool. Een simpele toon op een piano lijkt daar het hoogtepunt van de dag. En toch schuilt er seksuele spanning, onderdrukking en geweld onder die stijlvolle oppervlakte.