A Nasty Boy

‘a nasty boy’-magazine neemt het op voor seksuele minderheden in nigeria

In een land waar jezelf labelen levensgevaarlijk kan zijn, maakt oprichter Richard Akuson het anders-zijn tot een feestje.

door André-Naquian Wheeler
|
09 augustus 2017, 11:08am

A Nasty Boy

A Nasty Boy is een modewebsite die het scala aan verschillende queeridentiteiten in Nigeria vastlegt; heel belangrijk werk, omdat de Nigeriaanse overheid met alle macht probeert seksuele minderheden de kop in te drukken. In 2013 criminaliseerde het land homoseksuele handelingen, waardoor er een celstraf van maximaal 14 jaar op deze 'overtreding' kwam te staan. Vorige week nog werden er 40 mannen gearresteerd, omdat ze zich 'schuldig' zouden hebben gemaakt aan seksuele handelingen met andere mannen in een hotel in de Nigeriaanse stad Lagos, tijdens een gerichte klopjacht door de politie. Maar dat de situatie er voor Nigeriaanse lhbtq'ers er niet bepaald rooskleurig uitziet, is niet te zien aan de fotoseries en films die door A Nasty Boy gelanceerd worden.

De 23-jarige Richard Akuson is oprichter en editor van het tijdschrift, dat een glossy wereld presenteert waarin jongens elkaar in alle vrijheid kunnen knuffelen en mascara dragen, en iedereen perfect gekleed is. Het beeld dat gepresenteerd wordt is schilderachtig en ambitieus, en impliceert dat er - buiten mooi en verliefd zijn - maar weinig zorgen bestaan. Akuson deelt deze A Nasty Boy-editorial, die No Place to Call Home heet, exclusief met i-D. In deze fotoserie weet Akuson de eenzaamheid die Nigeriaanse crossdressers vaak voelen vast te leggen, door ze in hun eentje op een rustig strand te fotograferen. Met hun armen over elkaar heen geslagen komen de modellen heel solitair over, maar tegelijkertijd ook elegant en onafhankelijk. De boodschap van A Nasty Boy trekt lezers aan van over de hele wereld. Akuson zegt dat het publiek van de site de laatste tijd gegroeid is, en lezers uit de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Japan en Canada tegenwoordig ook hun weg naar de site weten te vinden.

"Het is heel bevredigend om te weten dat we, door middel van A Nasty Boy, de definitie van de Nigeriaanse identiteit uit kunnen breiden," vertelt Akuson. "Dat is een grote verantwoordelijk, maar ik ben er trots op dat ik die op me mag nemen."

Akuson gaat met i-D in gesprek over hoe Lagos momenteel in een modehoofdstad aan het transformeren is, en vertelt ons hoe het was om als buitenbeentje in Nigeria op te groeien.

Hoe verkennen deze foto's de grenzen van de mannelijke, Nigeriaanse schoonheidsidealen?
Het verhaal gaat over jongens die wel wat weghebben van mij als achtjarige, die geen veroordeling kennen en zich vrijer voelen wanneer ze make-up dragen. Het gaat over jongens die het niet erg vinden om wat extra moeite in hun uiterlijk te stoppen, of zich echt op te doffen. Ik denk dat Nigeriaanse mannen langzaamaan steeds meer gewend raken aan het idee van make-up en uiterlijke verzorging in het algemeen. Sommige van mijn vrienden dragen make-up - concealer bijvoorbeeld, of lichte foundation. Veel Nigeriaanse jongens die ik op Instagram voorbij zien komen doen dat ook. Dit verhaal gaat over die jongens die zich helemaal te buiten gaan aan rode lippenstift, kleurige oogschaduw, pruiken en lange, gelakte nagels. Deze jongens bestaan, en ze zijn net zo Nigeriaans als ik, of ieder ander persoon uit dit deel van het Afrikaanse continent. Ze doen ertoe en zijn niet onzichtbaar.

Hoe is het idee voor A Nasty Boy ontstaan?
Toen ik een tijdje in de Nigeriaanse media had gewerkt, besefte ik dat Nigerianen een enorme afkeer hebben voor alles wat anders is. Wij zijn een conservatief land dat zich erg vasthoudt aan onze vastgestelde normen - dus alles wat anders is, wordt als een bedreiging gezien. Toen ik hier als jong ventje opgroeide, werd ik vanwege die percepties ook gepest. A Nasty Boy was het resultaat van een greep uit die persoonlijke en algemene ervaringen. Diezelfde ervaringen deden me realiseren dat niemands wereldbeeld zal veranderen als de modewereld achterover leunt en archaïsche, conservatieve tradities laat dicteren hoe de wereld eruit zou moeten zien. Ik besloot het gevecht aan te gaan door middel van een platform dat de normen uitdaagt, en op die manier ruimte biedt aan alles wat anders is.

Wat is de betekenis achter de titel?
Ik wilde dat de naam van de publicatie de representatie van 'de ander' op een goede manier weer zou geven. Verder wilde ik dat de titel ontwapenend en in-your-face zou zijn. A Nasty Boy leek die sentimenten goed te omvatten.

Hoe was het om op te groeien in Nigeria?
Ik was het middelste kind in een gezin met drie zonen en ik was altijd degene die wat vrouwelijks had. Ik keek graag naar lifestyleshows op tv, terwijl mijn broers aan voetbal en worstelen deden. Mijn directe familie deed daar nooit moeilijk over, dus op dat vlak realiseerde ik me eigenlijk nooit hoe anders ik was. Buiten onze familie maakte iedereen er altijd een punt van en werd mijn vrouwelijkheid constant benoemd. Het was het ergste toen ik klaar was met kostschool en naar de universiteit ging, ik werd continu gepest. Daardoor bracht ik veel tijd alleen door, omdat ik me een soort alien voelde die nergens thuishoorde. Maar langzamerhand besefte ik dat ik me niet mijn hele leven druk kon maken om de meningen van anderen. Ik leerde mezelf te accepteren, met al mijn grillen en gebreken, en daardoor leerde ik vrede te hebben met mezelf. Het was nog best moeilijk om dat punt te bereiken - zeker in Nigeria, waar labels dodelijk kunnen zijn. En als ik geen vangnet van vrienden en directe familie had gehad, zou ik niet weten hoe ik er nu aan toe zou zijn geweest. Daarom hoop ik ook dat A Nasty Boy een platform kan vormen dat nieuwe en staatsgevaarlijke ideeën aan de man brengt, verscheidenheid viert en discussies op gang brengt over die tradities, die ervoor zorgen dat jongeren zich niet thuisvoelen in hun eigen lichamen en gemeenschappen.

Zijn er vormende momenten of herinneringen in je leven geweest, die er uiteindelijk voor hebben gezorgd dat A Nasty Boy tot stand is gekomen?
Mijn hele leven is een soort opbouw geweest naar A Nasty Boy. Ik weet nog dat ik me, toen ik jong was, vaak afvroeg of er mensen waren zoals ik - mensen die op dezelfde manier dachten en redeneerden. Ik kan me nog herinneren dat we, toen ik ongeveer acht was, met de hele familie op de foto moesten. Speciaal voor die foto's had ik rode lippenstift opgedaan, m'n wenkbrauwen getekend met oogpotlood en wat poeder van m'n moeder opgedaan. Ik dacht dat ik er fantastisch uitzag, en dat was ook zo. Mijn ouders vroegen me niet of ik m'n gezicht schoon wilden maken - die foto staat zelfs nog steeds ingelijst in de woonkamer van m'n ouders. Thuis was een soort rustpunt, waar ik kon doen en laten wat ik wilde. Ik vroeg mezelf toen wel eens af of andere jongens thuis ook hakken en wikkelrokken droegen. Ik verlangde altijd al naar een platform waarop mensen helemaal zichzelf konden zijn. Ik ben een deel van dat jongensachtige kwijtgeraakt, maar ik vraag me nog wel eens af of ik een heel ander persoon zou zijn geworden als ik minder vrij zou zijn opgevoed.

Hoe is het om zo ver verwijderd te zijn van de traditionele modehoofdsteden van de wereld?
Lagos is een prachtig voorbeeld van een opkomende modehoofdstad. We hebben hier ontwerpers die hun kleding naar de rest van de wereld exporteren. Ook hebben we een fashionweek die het heel goed doet, en bezocht wordt door wereldwijde media en mensen die tot de mode-elite van de wereld behoren. Maar net als iedere andere opkomende modestad lopen we erg achter. Er zijn zoveel dingen die we nog zouden willen doen met A Nasty Boy als we het over content hebben, de talenten waar we mee samenwerken, en succes in het algemeen. Maar het grootste voordeel hier is toch wel dat rauwe van de Nigeriaanse mode-industrie. Die is zo gepassioneerd en wordt aangestuurd door een groeiend aantal heel getalenteerde ontwerpers. Nu zijn we in de zeldzame gelegenheid om nieuw talent te ontdekken, en met dat talent mee te groeien terwijl ze hun plaats in deze wereld vinden. We zouden het geweldig vinden om deel van de wereldwijde industrie uit te maken, en ondertussen onze verhalen naar buiten te brengen. Onze droom is om ooit uitgenodigd te worden voor een Chanel- of Vetements-show, daar de kledingstukken van dichtbij te zien en het publiek met ons perspectief kennis te laten maken.

ANastyBoy.com

Credits


Tekst André-Naquian Wheeler
Fotografie Terna Iwar
Art-Direction Richard Akuson
Makeup Mike Michaels
Modellen Okechukwu Ojukwu, David Nirvan
Kleding Fruche

Tagged:
queer
NIGERIA
Cultuur
tijdschrift