we spraken de makers van je nieuwste favoriete netflix-serie

Niets zo goed als een grimmige, Duitse serie tijdens een grimmige herfstdag.

door Matthew Whitehouse
|
08 december 2017, 10:49am

Dark opent met een quote van de legendarische Albert Einstein. “Het verschil tussen het verleden, heden en de toekomst is slechts een hardnekkige illusie.” En hoewel we allemaal wel eens met een duf gevoel zijn wakker geworden na een iets te wilde vrijdagmiddagborrel, is het belangrijk om je hoofd erbij te houden tijdens het kijken van Netflix’s nieuwste binge-serie: een tiendelige supernatural thriller die het concept van tijdreizen koppelt aan de nasleep van een vermiste jongen in een klein Duits dorp.

En goed is-ie zeker. Vorige week kregen we de eerste drie afleveringen en voor we er erg in hadden, waren we er alweer doorheen. De serie wordt vergeleken met de andere Netflix-powerhouse Stranger Things, en de gelijkenissen zijn terecht: de vermissing van een jonge jongen, de jongeren die op fietsen het dorp doorkruisen, de flashback-scenes naar de jaren tachtig. Maar om eerlijk te zijn ligt de serie meer in de lijn van de fantastische Scandinavische thrillers die de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond lijken te schieten; inclusief gespannen sfeer en donkere, onheilspellende bossen. Je verwacht bijna Sofie Gråbøl voorbij te zien lopen in een Faroe Island-trui.

“Het idee dat die kleine dorpen een soort microkosmos is voor het menselijk gedrag heeft iets ontzettend intrigerends,” zegt schrijver en producent Jantje Friese, die de serie samen met haar creatief partner, schrijver en regisseur Baran bo Odar maakte. Het koppel werd door Netflix benaderd na het succes van hun film Who Am I uit 2014, dat over een groep hackers in Berlijn ging. Ze wilden zichzelf opnieuw uitvinden, en gingen terug naar een aantal onafgemaakte ideeën van de afgelopen jaren en vonden het begin van een tijdreis-film en een crime-drama serie zonder buitenaardse elementen. “We dachten, laten we de twee gewoon combineren,” zegt Friese. En zo werd het tijdreizende crime-genre geboren.

Wat zo goed is aan de serie, is dat het los van de algemene relativiteitstheorie en theoretische natuurkunde het nog steeds zo ontzettend Duits is. Odar komt snel tot de kern van de rijke geschiedenis van sprookjes en het werk van de gebroeders Jacob en Wilhelm Grimm in het bijzonder, wiens verhalen zich vaak afspelen in de donkere wouden van ons buurland. “Het is een metafoor voor de donkere plekken in onszelf, waar je niet weet wat je gaat vinden en hoe je als mens ontzettend kunt verdwalen in het bos,” beschrijft hij, terwijl Friese de “grimmigheid” toeschrijft aan de nationale psyche van Duitsland.

“Voor ons hebben deze duistere thema’s veel te maken met wie we zijn en wat er in de eerste jaren van de vorige eeuw gebeurd is, toen er twee wereldoorlogen hebben plaatsgevonden en er vele slachtoffers door toedoen van de Duitsers gevallen zijn,” zegt ze. “Het is iets waar we, als jongere generatie, veel over gediscussieerd hebben op school, altijd met de vraag, hoe kon dit gebeuren? Hoe kunnen mensen zulke duistere en enge dingen doen? Ik denk dat deze thema’s, de duisterheid in het menselijk gedrag, iets heel Duits is.”

Waar deze duisternis dan ook vandaan komt, de serie — Netflix’s eerste originele Duitse titel — lijkt zeker een internationale aantrekkingskracht te hebben. Friese zegt dat Duitse televisie “een tijd lang een creatieve woestijn was”, iets waarvan ze hoopt dat nieuwe spelers op het filmtoneel als Netflix en Amazon, iets aan zullen veranderen. “Het geeft makers meer mogelijkheid om genres en thema’s te ontwikkelen,” zegt ze. “Wanneer je eenmaal een platform hebt, hoef je niet alleen een publiek aan te spreken in je eigen land, je hebt de mogelijkheid verder te reiken. We hopen dat dit een startpunt is om daadwerkelijk meer van Duitse bodem te kunnen laten zien.”

En wat betreft de Stranger Things-vergelijkingen? “Als de mensen die Stranger Things kijken, onze serie kijken, of zelfs maar een derde van dat publiek, hebben we een enorme hit te pakken,” zegt Odar, met zijn karakteristieke nuchterheid. Het ziet ernaar uit dat het idee van een creatieve woestijn slechts een hardnekkige illusie blijkt te zijn.

Dark is nu te zien op Netflix.