in hollywood zijn lgbt's nog altijd karikaturen

Uit een nieuw rapport van gay media-watchdog GLAAD blijkt dat de vertegenwoordiging van LGBT-karakters in films ver achterblijft op tv-series.

door Colin Crummy
|
21 april 2015, 1:45pm

Een pijpende celgenoot, een homoseksuele Viking die Gobber heet en een hotelier die zich verdacht gay gedraagt… Het zijn een paar personages die het afgelopen jaar in Hollywood-films te zien waren, maar die volgens GLAAD - de mediawaakhond voor de eerlijke en accurate representatie van de LGBT-gemeenschap in onder andere films - niet tot LGBT gerekend mogen worden.

GLAAD heeft net zijn derde jaarlijkse rapport gepubliceerd over de representatie van LGBT-personages in Amerikaanse films. De uitkomst is niet best: van de 114 grote releases die de GLAAD-vertegenwoordigers bekeken, bevatte slechts 17,5% personages die gay, lesbisch of biseksueel waren. In geen enkele film werd een transgender-personage afgebeeld.

De celgenoot die Jude Law pijpt in Dom Hemingway wordt niet tot LGBT gerekend. Hetzelfde geldt voor Monsieur Gustave, de hotelier in The Grand Budapest Hotel, ook al heeft hij er moeite mee als hij een "real straight fellow" genoemd wordt. En hoewel al voordat de film uitkwam duidelijk werd dat Gobber de Viking uit de kast zou komen in How to Train Your Dragon 2, maakte de onthullende uitspraak "dit is waarom ik nooit getrouwd ben - dit, en nog een andere reden" dat het ook hier niet om een volledige coming-out ging.

Bovengenoemde films werden allemaal uitgebracht door 20th Century Fox en dochtermaatschappij Fox Searchlight. Fox is een van de zeven grote studio's die door GLAAD beoordeeld werden - ze onderzochten of en hoe de studio's de LGBT-gemeenschap zichtbaar maakten en hoe diep ze daarbij gingen. Zelfs als LGBT-personages ten tonele verschenen, kregen tien van hen minder dan vijf minuten speeltijd. Best triest eigenlijk. "Bij een paar films was het publiek zich wellicht niet eens bewust van het feit dat er een LGBT-personage aanwezig was, zeker als ze zich van te voren niet hadden ingelezen en als ze zich niet bewust waren van het feit dat het personage eigenlijk gebaseerd was op iemand die zelf wel een LBGT-persoon was," stelt GLAAD.

We wonen in een hetero-normatieve wereld. Het publiek gaat de filmzaal in met de veronderstelling dat iedereen op het scherm níet homoseksueel is, tenzij anders wordt vermeld. Dus de scriptschrijver moet een manier vinden om de personages uit de kast te laten komen. Tot dusver is Hollywood hier niet al te goed in geweest, met homoseksuele personages die verschrikkelijke clichés moeten uitspreken of in de vijf minuten dat ze in beeld zijn zo gay mogelijk moeten praten en lopen om het publiek duidelijk te maken dat het hier om een LGBT-personage gaat.

Volgens GLAAD was er het afgelopen jaar slechts één film die de LGBT-karakterisering echt op orde had, namelijk Tammy. GLAAD huldigde de comedy voor het weergeven van "hoofdpersonen die openlijk en onbeschaamd afgebeeld worden als LGBT-personen en die in een positief daglicht worden gesteld". Wat zo goed was aan Tammy (geschreven en geregisseerd door Melissa McCarthy) was dat de lesbische karakters heel natuurlijk onderdeel uitmaakten van het verhaal. Het voelde niet als een Hollywood-afbeelding van homoseksuelen, maar eerder als iets wat je op televisie zou verwachten.

Er zijn tal van genuanceerde manieren om LGBT-karakters zichtbaar te maken in een verhaal, en dat is iets dat iedereen met een streaming service je kan vertellen. Van Orange is the New Black tot House of Cards en van Game of Thrones, Empire, How to Get Away With Murder tot The Unbreakable Kimmy Schmidt - er zijn oneindig veel manieren om het verhaal van een LGBT-personage te vertellen. Het is een punt dat ook gemaakt wordt door GLAAD: de grote filmstudio's in Hollywood moeten het voorbeeld volgen van andere, meer consistente media-uitingen.

Het is alsof Hollywood niet verder kan kijken dan de seksualiteit van een LGBT-hoofdpersonage. De filmstudio's kijken niet verder dan het coming out-verhaal. Televisieseries daarentegen zijn inmiddels voorbij het hele uit de kast komen en vertellen de LGBT-verhalen op andere manieren. Het geniale aan het Golden Globe-winnende comedydrama Transparent is dat wanneer vader Mort voor zijn drie volwassen kinderen uit de kast komt als trans, ze veel te narcistisch en met hun eigen L.A.-drama's bezig zijn om echt iets om de dramatische transformatie te geven. Het is niet dat Mort/Maura's verhaal naar de achtergrond verdwijnt, maar het wordt eerder versterkt en verdiept met thema's als familie, seksualiteit en identiteit. Dingen waar we ons allemaal in kunnen verplaatsen.

Het is veelzeggend dat in 2014 in geen enkele grote studiorelease transgender-personages te zien waren. Terwijl televisie ontdekte hoe rijk de verhalen van deze mensen zijn, moeten de filmstudio's de uitdaging nog aangaan, en moeten ze manieren vinden om transpersonages op authentieke, interessante en driedimensionale wijze op het grote scherm te zetten.

En ze hebben geen idee wat ze missen. Televisie- en streamingservices zien allang in hoe rijk het LGBT-verhaal is, hoe de verhalen stikken van de complexiteit, uitdagingen en humor, en hoe ze juist daardoor kijkers kunnen aantrekken. Hollywood daarentegen is stil blijven staan en vraagt zich nog steeds af "wat zullen we doen met de homoseksuele personages?". De vraag die eigenlijk gesteld moet worden is: "Wat kunnen de homoseksuele personages voor ons betekenen?" 

Credits


Tekst Colin Crummy

Tagged:
Game of Thrones
LGBT+
Orange is the New Black
GLAAD
representatie
gay rechten