Pierfrancesco Celada legt de Japanse eenzaamheid vast

Magnum-fotograaf en winnaar van een Ideas Tap Award, Pierfrancesco Celada, fotografeert al vijf jaar de eenzame burgers van de dichtbevolkte gebieden van Londen, China, Japan, maar ook de vrijgezellenfeesten in Newcastle. Zijn meest recente werk...

door Felix Petty
|
21 november 2014, 12:07pm

Ondanks de 80 miljoen inwoners en talrijke kansen om contact te leggen merkte Celada in 2009 tijdens zijn eerste reis naar Japan in hoe teruggetrokken en alleen de mensen leken. In eerste instantie dacht hij dat hij dit gevoel kreeg door de taalbarrière tussen hem en de inwoners, maar het werd hem al snel duidelijk dat de lokale bevolking ook met dit gevoel kampte. Hij begon toen met het vastleggen van de eenzaamheid van de mensen die hij in openbare plekken zag, en heeft nu al dit werk gebundeld in het boek Hitoride.

Wat ben je momenteel aan het doen in Hong Kong?
Ik ben een paar weken geleden naar Hong Kong verhuisd en werk momenteel aan een langdurig project waarin ik onderzoek hoe mensen leven in stedelijke gebieden die heel dichtbevolkt zijn. Ik probeer de relatie tussen de mensen en hun omgeving, en de problemen die individuen hoogstwaarschijnlijk tegenkomen in snel groeiende steden te visualiseren. Hong Kong zelf is erg interessant, maar het is ook de perfecte basis om andere Chinese megametropolissen te bereiken.

Waarom word je zo aangetrokken tot dit onderwerp?
Meer dan 50% van de wereldpopulatie woont in stedelijke gebieden en er is voorspeld dat dit percentage dramatisch zal groeien; in 2030 zal meer dan 60% van de totale wereldbevolking in de steden wonen. De levens van miljoenen mensen zullen onvermijdelijk worden beïnvloed door deze veranderingen in hun omgeving - normen en waarden van gemeenschappen worden uitgedaagd en familiebanden worden uitgerekt. Ik vind het erg belangrijk om deze ongekende stedengroei vast te leggen.

Waarom heb je voor dit project specifiek voor Japan gekozen?
De Japanse megametropolis is een uniek voorbeeld van stedelijke agglomeratie - het rekt zich honderden kilometers uit door Kobe, Osaka, Nagoya en Tokyo. Er leven hier meer dan 80 miljoen mensen dicht op elkaar; het is één van de meest dichtbevolkte gebieden van de wereld. Het was dus logisch om het project in Japan te beginnen.

Hoe was je eerste bezoek aan Japan?
Dat was in 2009 en ik werd direct gefascineerd door het gevoel van isolatie en eenzaamheid dat op de straten heerste. In eerste instantie dacht ik dat de taalbarrière en de culturele verschillen de redenen waren waarom ik mij zo afgezonderd voelde, maar na een tijd observeren zag ik dat ook de lokale mensen niet in staat waren om goed contact te maken.

Hoelang heb je gedaan over het verzamelen en maken van de foto's voor het boek?
Ik heb ongeveer 3 jaar heen en weer gereisd. Tijdens elke trip verbleef ik in een andere stad om de gehele omvang van de Japanse megametropolis te dekken.

Waarom denk je mensen in de steden vervreemden en eenzaam zijn? Word dit versterkt door de grote omvang van Tokyo?
In de kleinere gemeenschappen hebben mensen een actievere en socialere rol, ze hebben meerdere contacten en een groter effect op hun gemeenschap. In de grote stedelijke gebieden hebben mensen moeite om hetzelfde niveau van betrokkenheid te behouden. Mensen onderhouden het contact met minder vrienden en familieleden echt goed. Ook hebben mensen de neiging om contact te houden middels moderne communicatiemiddelen. Dit is extreem versterkt in een megametropolis als Tokyo. Het is één van de grootste agglomeraties op aarde terwijl naar schatting 40% van de huishoudens eenpersoonshuishoudens zijn.

Ik vind de manier waarop je Londen, China en Japan op een vergelijkbare wijze heb gefotografeerd erg mooi. Denk je dat er een verband is tussen deze drie gebieden, of heb je iets waargenomen dat je mening heeft veranderd over hoe de mensen in deze gebieden contact hebben?
Ik wilde deze gebieden met een gelijke benadering fotograferen. In breng veel tijd al lopend door de straten door, zoekend naar die locaties en situaties die visueel de boodschap van het project overbrengen en misschien wel vragen kunnen beantwoorden als: zijn we alleen in een menigte? Voelen we ons een onderdeel van een groep? In het begin van het project dacht ik in elke stad dezelfde soort conclusies te trekken - ik dacht dat ik me overal op eenzelfde manier afgezonderd zou voelen. Dit bleek niet zo te zijn.

Je foto's van vrijgezellenfeesten in Newcastle lijken het compleet tegenovergestelde van de Japanse foto's…
Ik heb vier jaar in Newcastle gestudeerd aan een PhD in biomechanica; in een "vorig" leven was ik een ingenieur, ik begon redelijk laat met fotograferen. Ik gebruikte het als een middel, en misschien excuus, om de maatschappij te ontdekken en probeerde situaties te begrijpen die ik nog niet kende. Ik begon met fotograferen in het weekend, het moment waarop de centra tot leven komen, en legde vrijgezellenfeestjes in het Bigg Market-gebied vast. Het begon als een ontsnapping aan de stijve academische wereld, maar ik werd al snel gefascineerd door het idee van fotografie als middel, en door het sterke gevoel om ergens bij te horen; ik voelde me deel van een groep die in bepaalde opzichten typisch Brits was.

Heb je favoriete beelden uit de collectie? Of favoriete verhalen achter bepaalde foto's?
Eén van mijn favoriete beelden is die van een man die zijn rug strekt op een gebogen bankje. Ik zag hem van heel ver. Zijn blauwe outfit paste goed bij de kleur van het bankje en de brug op de achtergrond. Ik rende zo snel mogelijk richting die man in de hoop dat ik nog een shot kon maken. Ik kwam helemaal uitgeput aan, maar wel net op tijd om nog een aantal foto's te schieten voordat hij wegliep.

ideastap.com/hitoride
pierfrancescocelada.com

Credits


Tekst Felix Petty
Alle beelden Pierfrancesco Celada

Tagged:
japan
Cultuur
pierfrancesco celada