dit zijn de journalisten die onze kijk op de wereld veranderen

We voelden ons een beetje hebberig dat we hun kostbare tijd opeisten, maar we willen jullie voorstellen aan een paar jonge journalisten die de dingen zeggen die gezegd moeten worden. In een tijdperk van online pesterijen, haatmail, doodsbedreigingen en...

door Sarah Raphael
|
02 april 2015, 9:23am

Julia Macfarlane, 25, journalist bij BBC Broadcast

Wat wilde je worden toen je klein was?
David Attenborough. Toen ik een beetje ouder was, las ik het boek van Rory Stewart over iemand die Afghanistan te voet doorkruist tijdens de Amerikaanse invasie. Vanaf dat moment was mijn interesse voor de hele wereld om mij heen gewekt. Ik wilde weten hoe het voor een meisje van mijn leeftijd was geweest om op te groeien in Afghanistan.

Hoe is het om bij BBC te werken?
Het is geweldig. Ik groeide als een emigrant op in Azië, waar mijn ouders naar BBC luisterden als hun vertrouwde nieuwsbron en om zich verbonden te voelen met het thuisfront. Ik wilde er altijd al werken. Het is zo geweldig om deel uit te maken van een team waarbij ook Huw Edwards en Fiona Bruce horen - ik heb mijn hele jeugd naar hen opgekeken.

Wie inspireren jou binnen je vakgebied?
Dat zijn er te veel om op te noemen - ik ben constant omringd door inspirerende mensen. Er zijn bijvoorbeeld journalisten bij BBC Singhala die moordpogingen hebben overleefd. Bij BBC Persia werken zelfs verslaggevers die verbannen zijn uit hun thuisland omdat ze verslag deden over wat daar allemaal gaande is. Daarnaast ook zeker Jeremy Bowen, die zo veel weet over de geschiedenis en gebeurtenissen in het Midden-Oosten - hij werkt harder dan je voor mogelijk houdt. Net als zijn net zo onbevreesde en onvermoeibare producente Cara Swift trouwens. Fred Scott en Darren Conway zijn ware artiesten met de camera en ik kan maar geen genoeg krijgen van hun films. Hun nastreven is hetzelfde als een baby die een Van Gogh probeert na te schilderen - onmogelijk.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
Als je bij BBC werkt komt daar flink wat verantwoordelijkheid bij kijken. Het is een voorrecht, maar als je net begint is het beangstigend om te bedenken op hoeveel manieren je het zou kunnen verpesten.

Wat was het eerste verhaal waar je aan gewerkt hebt?
Mijn eerste solo tv- en radioreportage voor BBC ging over de Syrische vluchtelingencrisis in Libanon. De dag dat de 1 miljoenste vluchteling officieel de grens had overgestoken werd het uitgezonden. Mijn reportages gingen over hoe duizenden vluchtelingen zich uit angst niet in het land hadden geregistreerd, en dit maakt het aantal nog hoger. Ik heb weken geprobeerd om te praten met deze vluchtelingen. Het was moeilijk! Gelukkig ben ik er op de een of andere manier toch in geslaagd om er iets van te maken. Het was geweldig om deze mensen een stem te geven.

Welk verhaal lag je nauw aan het hart?
Ik heb vorige zomer veel tijd op de redactie in Londen doorgebracht om voor de BBC-nieuwswebsite verslag te doen van de Gaza-conflicten. Uiteindelijk kon ik gewoon niet meer stil blijven zitten - veilig in mijn huis in Londen terwijl ik zag wat er met die mensen daar gebeurde. Het was moeilijk om te zien. Mijn vertrek naar Gaza was toen mijn eerste opdracht onder een werkgever (voorheen werkte ik als een freelancer) dus ik voelde best veel druk. Ik ging in mijn eentje als videojournalist en hield me ook bezig met online en radioreportages. Het moeilijkst was om met al die verschillende dingen te dealen terwijl ik ook de basis in het oog hield. Ik ben trots op de verhalen die ik tijdens deze periode heb geproduceerd, maar het was als eerste opdracht een heel grote uitdaging.

Ben je ooit bang geweest?
BBC neemt veiligheid heel serieus - soms bijna te serieus! Voordat ik ergens naar toe mocht moest ik een training volgen over werken in vijandige omgevingen. In vergelijking met mijn collega's heb ik weinig te maken gehad met vijandigheid, maar ik heb zeker een paar interessante momenten gehad. Ik was in Beiroet in rellen met traangas terechtgekomen, wat echt een spannende en opwindende ervaring was. Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat ik echt gevaar liep. Vorige zomer was ik maar een paar meter verwijderd van een zelfmoordaanslag. Dat was heel onwerkelijk - ik realiseerde me pas echt wat er gebeurd was toen ik mijn eigen verhaal op BBC Radio terug hoorde.

Wie is de interessantste persoon die je de afgelopen jaren ontmoet hebt?
Na mijn reis naar Gaza ging ik een paar maanden naar Israël om mensen aan de andere kant van het conflictgebied te ontmoeten. Ik ontmoette daar een familie die tegenover de Palestijnen woonde die in november de aanslag op de synagoge in Jeruzalem hadden gepleegd. Het waren heel vriendelijke mensen die niks anders wilden dan in vrede leven met hun buren. Het heeft me echt doen realiseren dat dit complexe conflicten zijn, waarbij je de twee kanten niet zomaar kunt vergelijken - je moet je in beide kanten inleven en ze een kans geven om hun verhaal en perspectief te delen.

Wat is het vreemdste verhaal waar je verslag van hebt gedaan?
Eerder een vreemde ervaring dan een vreemd verhaal: voordat ik bij BBC werkte, was ik met een groep freelancers undercover aan het filmen in een Palestijns kamp inTripoli. De helft van het team was ontmaskerd nadat een spion binnen het kamp het leger had gewaarschuwd. Ze werden aangehouden en ondervraagd. Ik en een collega waren die dag ondergedoken bij een safehouse. Het was "Eid" die avond, dus toen het donker werd slopen we naar buiten en vierden we feest met een grote familie - we rookten shisha en wisselden verhalen uit tot in de vroege ochtenduren. Het was een van de beste avonden die ik ooit heb gehad, ook al begon het met de angst om gepakt te worden en daarmee al ons reportagemateriaal te verliezen!

Wat is volgens jou de essentie van journalistiek?
Niet om melodramatisch te klinken, maar ik geloof echt dat journalistiek een van de belangrijkste dingen is die je in je leven kan doen. Het is de sleutel tot een vrije samenleving. We hebben tegenover het publiek de plicht om verslag te doen op een zo oprecht mogelijke manier, en om druk, intimidatie en invloeden van buitenaf te weerstaan. Er bestaat een citaat dat stelt dat een samenleving niet vrij kan zijn zonder een vrije pers, en dat is precies wat ik vind.

Henry Langston, 26, editor bij VICE News

Heb je altijd al journalist willen worden?
Ik ben er eigenlijk een beetje ingerold. Ik begon als fotograaf en deed verslag van protesten in Engeland, maar snel merkte ik dat ik met alleen foto's niet het hele verhaal kon vertellen. Daarom ben ik journalistiek gaan doen. Ik ben op deze manier in staat om het publiek beter te informeren. Vervolgens wilde ik het nog anders aanpakken - ik wilde schrijven voor mensen van mijn leeftijd en VICE is daarvoor het perfecte platform.

Welke journalist inspireert jou?
Ik kijk nog steeds heel erg op naar Don McCullin, misschien wel de beste oorlogsfotograaf ooit. Ik heb ook veel respect voor mijn collega's die verslag doen van de conflicten in Oekraïne. Er zijn bij dat conflict geweldige, moedige en baanbrekende journalisten betrokken, waarvan heel veel bijzonder jong.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
Je ziet veel wrede en hartverscheurende dingen, wat altijd moeilijk is. Het moeilijkst is denk ik wel om mensen te zien wiens levens compleet zijn overgenomen door een conflict, en die volledig aan het lot zijn overgelaten - dit is het enige wat zij kennen. Je ontmoet mensen die dit feit langzaamaan zijn gaan accepteren, die het als levenswijze zijn gaan zien. Dat hun leefomgeving verwoest is zetten ze van zich af alsof het niks is.

Waar heb jij naam mee gemaakt?
Ongetwijfeld mijn werk over Oekraïne - van de langere films over de revolutie die we geproduceerd hadden tot de kortere stukken over de oorlog in het oosten. Sommige van die stukken hebben meer dan een miljoen views gekregen, wat geweldig is. Het grootste gedeelte van dat publiek is ook onder de 25 - een doelgroep die de mainstream nieuwsmedia maar moeilijk kan bereiken.

Wat was je eerste verhaal?
Ik filmde de arrestatie van de voormalige Bosnisch-Servische President, Radovan Karadzic, die al vijftien jaar op de vlucht was vanwege zijn verband met de Srebrenica-moordpartij in Bosnië. Ik was toevallig in Belgrado aan een fotografieproject aan het werken toen hij opgepakt was. Die dag en in de weken die erop volgden, gingen duizenden van zijn aanhangers de straten op. Een paar dagen later werd hij overgeleverd aan Den Haag, terwijl zijn aanhangers zich in het centrum van Belgrado verzamelden en in conflict kwamen met de politie. Ik had een aantal van de foto's gepubliceerd op de BBC-website en wist meteen dat dit hetgeen was dat ik wilde doen.

Welk verhaal lag je nauw aan het hart?
Ik denk Oekraïne. Ik heb daar zoveel verslag over gedaan… Ik kan het gewoon niet achter me laten. Het is een geweldig land, vol geweldige, moedige en krachtige mensen. De wereld heeft Oekraïne in de steek gelaten en de propaganda heeft het voor mensen heel erg moeilijk gemaakt om een duidelijk beeld te vormen van wat er allemaal aan de hand was. Ik denk dat ons beeldmateriaal heeft geholpen om door al die bullshit heen te kijken.

Ben je ooit bang geweest?
De hele tijd. Afgelopen jaar heb ik veel reportages gemaakt in Oekraïne, Gaza en Irak, en ik heb daar echt beangstigende momenten gehad - van constante bombardementen in oost-Oekraïne tot schietpartijen in Irak. Het ergst is altijd wanneer je vastzit in een gebied dat onder vuur wordt genomen. De onzekerheid blijft zenuwslopend. Ik kan altijd wegkomen, maar veel burgers in deze gebieden hebben nergens anders om naartoe te gaan. Ik sta altijd versteld van hoe de mensen zich aanpassen en hoe ze omgaan met zulke situaties. 

Aws Al-Jezairy, 25, verslaggever bij VICE News

Heb je altijd al iets in de media-industrie willen doen?
Media was zeker iets waar ik geïnteresseerd in was. Ik studeerde fotojournalistiek aan de universiteit, maar in mijn laatste jaar begon ik te voelen dat foto's van leed niet langer het effect op mensen hadden dat ze vroeger hadden - dat is echt iets gevaarlijks. Toen ben ik geïnteresseerd geraakt in videojournalistiek. Een verhaal vertellen in videoformaat kan zo veel macht hebben als het op de juiste manier wordt uitgevoerd. M'n ouders werken ook allebei in deze industrie - mijn vader is journalist en de hoofdredacteur van een Irakees nieuwsbedrijf en mijn moeder is een nieuwsproducente. Toch wil ik niet zeggen dat ik door hen ook dit ben gaan doen - ik was vastberaden om zelf aan een baan te komen, zonder de hulp van mijn ouders.

Wie inspireert jou binnen dit vakgebied?
Louis Theroux. Hij heeft een heel bescheiden aanpak binnen een wereld die heel egocentrisch en macho kan zijn.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
De verantwoordelijkheid. Het kan zo angstaanjagend zijn als je je realiseert dat je de verantwoordelijk hebt om andermans verhalen te vertellen op de beste en eerlijkste manier mogelijk.

Wat is het eerste stuk dat je hebt gemaakt?
Een stuk over protesten tegen seksueel geweld in Egypte, die plaatshadden naar aanleiding van de gruwelijke verkrachting van een vrouw op het Tahrir-plein.

Welk verhaal lag jou nauw aan het hart?
Ik deed een verhaal over de Syrische vluchtelingenkampen in Turkije. Ik had me als Syrische die in Turkije geboren is in mijn hoofd allemaal beelden gevormd van dat bezoek. Ook al worden we constant geconfronteerd met beelden van lijdende vluchtelingen, niks had me kunnen voorbereiden op de realiteit. Ik voel me nog steeds schuldig dat ik daar niet meer tijd heb kunnen doorbrengen en dat ik niet meer heb kunnen doen om te helpen. Ik weet dat journalistiek en het delen van hun verhalen een stap in de goede richting is, maar ik voelde geen bevrediging of gerechtigheid.

Ben je ooit bang geweest?
Het bangst was ik toen ik een ontmoeting had met een man die volgens de geruchten een ISIS-smokkelaar op Turks grensgebied was. Ik was erg paranoia en las van tevoren zoveel mogelijk over hem, vooral nadat ik hoorde dat smokkelaars vaak meewerken aan ontvoeringen. Ik wilde bijna tegen mijn cameraman zeggen "laten we gaan, ik vind dit maar niks", maar dat kon ik niet.

Wat is het leukste dat je voor je werk gedaan hebt?
Waarschijnlijk met Charlet door de woestijn in Kuweit racen terwijl er een cheeta bij ons in de auto zat.

Wat is volgens jou de essentie van journalistiek?
Menselijkheid. 

Louise Callaghan, 24, verslaggever voor The Sunday Times

Heb je altijd al iets met journalistiek willen doen?
Ik wilde het altijd al - toen ik me realiseerde dat je betaald werd om te schrijven en nieuwsgierig te zijn werden alle andere opties opeens heel onaantrekkelijk.

Wat wilde je worden toen je klein was?
Een leeuw of spion.

Wie inspireert jou binnen dit vakgebied?
Ron Burgundy. Daarnaast ook zeker Courtney Weaver, de Moskou-correspondente voor de FT. Zij doet dingen als bij een bar rondhangen in Oost-Oekraïne om bewijs te verzamelen dat Russische soldaten daarheen worden gestuurd om te vechten. Laurin Collins van de New Yorker krijgt het voor elkaar om grappig én innemend te zijn terwijl ze over super belachelijke dingen schrijft, zoals een 12-pagina's groot profiel over IKEA. Dat is pas indrukwekkend.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
Mensen te pakken krijgen. Ik denk dat ongeveer een op de tien mensen die ik bel de telefoon ook echt opneemt. Vorige week antwoordde er drie dagen lang niemand. Het is vooral zenuwslopend als je een deadline hebt.

Waar heb je onlangs verslag van gedaan?
Ik was naar Denemarken gestuurd om daar te werken aan een stuk over de gevolgen van de terroristische aanslagen in Kopenhagen. Uiteindelijk raakte ik aan de praat met Lars Vilks, een Zweedse kunstenaar die aanvankelijk het doelwit was. Het was zijn eerste interview met een Brits nieuwsblad sinds de schietpartij.

Welk verhaal lag jou nauw aan het hart?
Ik ging vorig jaar naar Calais om een reportage te maken over de migranten die daar zaten te wachten totdat ze naar Engeland konden vluchten. Het was bizar om duizenden mensen schuilend voor de regen in het bos te vinden. Ik schaamde me een beetje voor mijn land, dat ze toen compleet negeerde.

Wie is de interessantste persoon die je de afgelopen jaren hebt geïnterviewd?
Ik bracht voor een interview eens een heel vreemde ochtend door met een Nederlandse jihadist die in Syrië aan het vechten was. Het interview was via instant messenger. We spraken onder meer over de relatie met zijn ex-vrouw. Hij vertelde hoe ze samen hadden besloten om te scheiden en zei dat hij hoopte dat ze blij was. Het was bizar om een relatief normaal gesprek te voeren met een fundamentalistische moordenaar. 

Milène Larsson, 31, reporter en producer bij VICE

Was je altijd al van plan om iets in de media te doen?
Ik ging naar een middelbare school in Stockholm die om media draaide, maar wat de journalistiek betreft zou ik zeggen dat ik daar ingerold ben. Toen ik jonger was was ik meer geïnteresseerd in dingen als muziek en kunst - ik speelde in bands en wilde nog een tijdje grafisch ontwerper worden. Toen begon ik te schrijven en wilde ik niet meer stoppen.

Wie inspireert jou in dit vakgebied?
Ik bewonder mijn getalenteerde vrienden die freelance fotojournalist zijn, zoals Andoni Lubaki, Olga Kravets en Karlos Zurutuza. Ze nemen enorme risico's om verslag te doen van nieuwe verhalen - vaak voor lange tijd, onder moeilijke omstandigheden en tegen een kleine vergoeding. Ik ben ook onder de indruk van sites als OpenDemocracy, die eindeloos onrechtvaardigheid blootleggen op krappe budgetten.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
Ik produceer, regisseer, doe verslag en presenteer, dus het moeilijkste deel is om volledig gericht te zijn op alles - ervoor zorgen dat je krijgt wat je nodig hebt, dat je up to date bent, dat de crew blij is, dat alle informatie correct is en dat je het allemaal op camera op een interessante manier weet over te brengen. Het maakt niet uit hoe goed je alles hebt voorbereid, je komt uiteindelijk toch vaak in stressvolle en onvoorspelbare situaties terecht. Verder zijn je werkdagen lang en krijg je maar weinig slaap, dus alert en geconcentreerd blijven terwijl je op camera nog steeds ontspannen overkomt is ook niet makkelijk. Wel ervaar je de wereld op een andere manier dan de meeste mensen, en dat is een voorrecht.

Welk verhaal lag jou nauw aan het hart?
Wat mij het meest getroffen heeft is mijn nieuwste project Europe or Die, een serie waarin ik langs de grenzen van Europa reis om meer te weten te komen over de regels langs de grenzen van de EU, het migratiebeleid en de humanitaire crisis waar die gebieden mee kampen. Ik was getuige van veel lijden, schendingen van mensenrechten en hopeloze situaties. Ik heb veel mensen ontmoet die bereid waren om hun leven te riskeren voor de kans dat ze een beter leven zouden vinden in Europa, ook al wisten ze dat van de mensen die hen voorgingen duizenden zijn omgekomen op zee.

Ben je ooit bang geweest?
Toen ik de film Bangkok Rising maakte, over de protesten in Thailand in aanloop naar de militaire staatsgreep. Het was soms heel beangstigend omdat mensen explosieven naar de menigte gooiden. Twee keer bevonden we ons midden in een schietpartij. Het engst was de avond dat we het kamp van de meest radicale fractie van de protestbeweging bezochten. Toen we klaar waren met het interviewen van hun leider, hoorden we een luide knal. We konden geen kant op, want we zaten in een omheind gebied en de schutters waren aan de andere kant van die omheining. We konden nergens schuilen, dus we moesten gaan liggen en wachten tot het voorbij was. Ik herinner me dat ik mijn vriendje opbelde om me tot kalmeren - als ik mijn moeder had gebeld was ze doodongerust geweest. Het raarste was nog dat iedereen zodra het schieten stopte meteen weer op de voeten stond en volop aan het dansen was.

Wie is de interessantste persoon die je afgelopen jaar ontmoet hebt?
Vlak na de aanval op Charlie Hebdo interviewde ik Luz, een cartoonist die de schietpartij overleefd had. Hij nodigde ons in zijn flat uit, waar hij het had over wat er was gebeurd en over de misconcepties die in de media waren opgelaaid. Hij was in de rouw en ik wist dat ik lastige vragen moest stellen. Het was ontroerend omdat hij alle vragen eerlijk beantwoordde.

Wat is het leukste dat je voor je werk gedaan hebt?
Tien dagen doorbrengen op een klein eiland in Indonesië, Sumba, dat tot een paar jaar geleden eigenlijk gewoonweg vergeten was door de moderne samenleving. Het was een magische plek met allemaal wilde paarden - ik hou van paarden. We waren er voor het jaarlijkse bloedofferritueel, Pasola. Tijdens het ritueel vechten mannen van verschillende stammen met speren tegen elkaar terwijl ze op paarden zitten. Dat doen ze totdat er bloed op de grond valt, want voor een goede oogst zou moeten zorgen.

Wat is volgens jou de essentie van journalistiek?
Mensen informeren en op de hoogte houden van wat er allemaal gaande is op de wereld. Als je dit op zo'n manier doet dat het mensen aanspreekt, zorgt dat er hopelijk voor dat ze hun eigen meningen gaan vormen. Wie weet kan dit positieve veranderingen of weerstand teweegbrengen. 

Aisha Gani, 25, verslaggever bij The Guardian

Wilde je altijd al iets met journalistiek doen?
Ja.

Wie inspireert jou in dit vakgebied?
Lyse Doucet, hoofdcorrespondent internationale zaken bij de BBC.

Wat is het moeilijkst aan jouw baan?
Met slachtoffers of getuigen praten die mogelijk getraumatiseerd zijn.

Wat is jouw aanpak als je een artikel schrijft, waar moet je beginnen?
Ik begin door mezelf de vragen te stellen 'wat is het doel?' en 'waarom zouden mensen er iets om geven?'. Daarna tweet ik erop los en vraag ik wat rond om zo veel mogelijk perspectieven te krijgen. Ik bedenk me ook wat de beste vorm is om het verhaal te vertellen: geschreven, foto-essay, video of misschien een verzameling van tweets…

Welk verhaal lag jou nauw aan het hart?
Ik heb verslag gedaan van de drie Britse meisjes die zouden zijn afgereisd naar Syrië. Ik bezocht de school op de eerste maandag na de krokusvakantie en stond vanaf 8 uur 's ochtends buiten te wachten om reacties te krijgen van ouders die gechoqueerd waren en zeiden dat hun kinderen doodsbang waren. Er stonden ook allemaal busjes van nieuwszenders en cameramannen te wachten. Het verhaal sprak mij heel erg aan, vooral als jonge Britse vrouw uit Bangladesh zijnde - ik bleef denken dat dit gewoon tienermeisjes waren en dat er iets helemaal fout was gegaan. De media velden een overhaast oordeel - dit waren jihadi-bruiden en duivelskinderen. Er werden conclusies getrokken zonder dat we echt alles wisten en zelfs zonder dat er met de familie en vrienden van de drie meisjes was gepraat.

Ben je ooit bang geweest?
Nog niet. Londen is mijn thuis en hier werk ik ook. Wel ben ik elke keer dat er een terroristische aanslag is een beetje bang - ik vraag me dan af wat de reactie zal zijn tegenover moslims die er helemaal niks mee te maken hebben. Waarvoor verwachten mensen nu weer dat ik mijn excuses ga aanbieden?

Wie is de interessantste persoon die je de afgelopen jaren ontmoet hebt?
Ik heb een geweldige Palestijnse boer ontmoet, Dawud. Zijn 250 olijfbomen waren volledig verbrand na een aanval van Israëlisch kolonisten. Toch plantte hij jonge olijfboompjes die ongeveer tien jaar nodig hebben om olijven te kunnen produceren - omdat hij hoop heeft: "Als ik niet had gedacht dat ik en mijn stukje land hier over tien jaar nog steeds waren, had ik geen plantjes gepland, of wel soms?" Ik zal dat nooit vergeten.

Wat is het vreemdste verhaal waar je verslag over hebt gedaan?
Eén over een spookschip bemand door kannibalen dat richting de Britse Eilanden voer. Ja, ik heb de mythe ontmaskerd.

Wat is volgens jou de essentie van journalistiek?
Journalistiek is bedoeld om mensen iets nieuws te vertellen. De essentie is om uit te dagen. Het gaat erom dat je nauwkeurige feiten binnen betekenisvolle contexten plaatst. Er zijn tegenwoordig wel allemaal geweldige 'burgerjournalisten', dus tenzij je echt goed bent in wat je doet, zal het steeds moeilijker worden om een authentieke en geloofwaardige stem te zijn. En terecht.

Heb je een persoonlijk doel?
Oordeel niet. Breng tijd door met mensen waar je meestal niet mee hangt. Best simpel eigenlijk.

Credits


Tekst Sarah Raphael
Fotografie Harry Carr
Styling Bojana Kozarevic
Haar Louis Ghewy bij The Book Agency, maakt gebruik van Moroccan Oil
Make-up Natsumi Narita, maakt gebruik van M.A.C. Set design William Farr
Fotografie assistentie Andrew D Moores
Make-up assistentie Naomi Nishida

Tagged:
Journalisten
journalistiek
Generatie Z
the activism issue