een handleiding voor meisjes die 25 en nog vrijgezel zijn

Hoe je eindelijk dat progressieve, feministische, onafhankelijke leven zal leiden waarvan je altijd al hebt gelogen dat je het wilde.

|
14 september 2015, 12:45pm

Mag ik allereerst even duidelijk maken dat dit niet echt een handleiding is om 25 en single te zijn? Handleidingen zijn natuurlijk cool en superhandig - hoe anders weet een vrouw dat ze haar mascara ondersteboven en onder water op moet doen voor maximaal volume - maar dit is er niet een van. Als ik bevoegd zou zijn om zinvol advies te geven over hoe je 25 en gelukkig vrijgezel moet zijn - wat ik dus overduidelijk niet ben - had ik deze kans allang met beide handen aangegrepen en zou ik nu druk bezig zijn met het eten van een sorbet in de herfstzon, vergezeld door een Robert Pattinson look-a-like, en niet met mijn eigen adem proberen te ruiken in mijn handpalm en schrijven over hoe lastig het is om mensen te vinden om seks mee te hebben. 25 zijn is een soort tweede puberteit, maar in plaats van om je eerste schaamharen, draait het nu om de overgang van je 'wazige en mysterieuze profielfoto'-fase naar je 'vrienden smeken om je bikiniselfie op hun Instagram te uploaden'-fase. Hoe dan ook, zoals ik al zei, dit is geen handleiding. Zie het als een reeks levenslessen die jij waarschijnlijk ook nog eigenhandig gaat leren, hopend dat God je sterk genoeg heeft gemaakt om dit compleet waardeloze deel van je twintiger jaren alleen te doorstaan. En mocht je het er echt moeilijk mee krijgen: ik heb gehoord dat 30 zijn geweldig is.

Jij veroordeelt jezelf veel minder, maar iedereen om je heen doet dat veel meer
Rond je 25e ontstaat het besef dat je geen kapitalistische godslastering pleegt als je je vlezige lichaam niet tot op het bot kaalscheert. In plaats daarvan krijg je vrede met het geleidelijk platter worden van je borsten en breder worden van je kont, wat op zich volkomen deprimerend klinkt maar dat eigenlijk niet is. Mijn beenhaar is momenteel twee centimeter lang en het gedeelte in mijn hersenen dat hier ooit iets om gaf, lijkt te zijn verdwenen. De problemen ontstaan pas wanneer je opmerkt dat andere mensen het opmerken. Het moment waarop vrouwen zich sterk genoeg voelen om de objectificatie van zich af te schudden, wordt nog altijd als schokkend ervaren. En dat is dus waarom ik nu woedend staar naar iedereen waarvan ik vermoed dat ze mijn harige kuiten hebben opgemerkt. Ik fixeer me op de hoek waarin mensen hun iPhone-camera's houden, klaar om uit te barsten in een tirade over oneerlijke schoonheidsstandaarden. Dit is wat ik bedoel met 25 zijn - je bent een verwarde puinhoop. Ga naar bed.

Je speelt met het idee dat je voor eeuwig alleen zal blijven
Als je 25 bent, betekent dit dat je waarschijnlijk al een aantal keer door de relatiemolen bent gegaan. Ook betekent het dat je waarschijnlijk niet bijster veel zin hebt om dat heel snel weer te doen. Terwijl jij steeds dieper wegzinkt in je liefdeloze leven, is de kans groot dat je steeds meer begint te waarderen dat je een heel bed voor jezelf hebt en zeven avonden per week zelf mag weten wat je gaat eten. Ja, maar natuurlijk kan je die joggingbroek twee weken lang zonder wassen dragen, en nee ik zal niemand vertellen dat je twee over je kussen hebt gemorst; ik ben jou en jij bent mij en mijn enige doel is onze vreselijkste geheimen te bewaren. Je begint hardop tegen jezelf te praten en ontwikkelt rituelen die NOOIT door andere ogen dan die van jezelf gezien mogen worden (vogels offeren, baden in ongesteldheidsbloed, je teennagels knippen en deze op een klein hoopje op je nachtkastje leggen) en denkt bij jezelf: ja, misschien blijf ik wel voor altijd alleen en dat is helemaal niet erg. Behalve als je dronken bent dan.

Je ontwikkelt onmogelijk hoge verwachtingen voor je toekomstige partner
Het andere ding aan op je 25e vrijgezel zijn is dat je je bewust wordt van het feit dat de eerstvolgende persoon die je wél leuk vindt, misschien wel degene is met wie je de rest (of in ieder geval een groot gedeelte) van je leven zal doorbrengen, en wie je eventueel met een kind opzadelt. Hoe meer tijd je alleen in je met thee bevlekte bed doorbrengt, hoe meer tijd je hebt om je vrolijk in te beelden wat voor persoon dit mysterieuze, majestueuze wezen zal zijn, en hoe groter de kans dat je je hem gaat voorstellen als een soort Robert Pattinson (ja, daar is 'ie weer). Als ik je zou moeten vertellen hoe vaak ik te horen heb gekregen dat ik mijn standaarden moet verlagen, zou ik je vertellen dat dat drie keer is. Ja drie, niet eens zo veel eigenlijk. Wel genoeg om me enorm pessimistisch te maken als het op de liefde aankomt. Is het te veel gevraagd dat ik wil dat mijn toekomstige levenspartner soms schilderoveralls draagt, sneakers begrijpt maar het niet nodig vindt om ze constant te dragen, wanhopig veel van me houdt maar me ook alleen laat, niet te vaak in mijn bed slaapt maar me verschrikkelijk mist als hij het niet doet, en prachtige armen heeft als een cactus zonder stekels? Is dat nou te veel gevraagd? 

Je realiseert je dat je ergens redelijk goed in moet worden
Hoewel mijn moeder me een groot deel van mijn jeugd heeft geadviseerd om een rijke man te vinden, ben ik na jaren zoeken niet veel meer tegen gekomen dan een aantal volslagen maniakken. Hoe vervelend het ook mag zijn, het wordt steeds minder aannemelijk dat ik nog in mijn twintiger jaren een miljardair trouw, stop met werken (lol) en de rest van deze jaren in Florence doorbreng om poëzie te schrijven. Iedereen weet dat de gemiddelde leeftijd van een miljardairshossel 22 is (op je 25e zal je niet meer krijgen dan een miljonair in aandelen). Met dit in je achterhoofd, is dit misschien wel het moment om eens uit te gaan vogelen wat je gaat doen als je daadwerkelijk dat progressieve, feministische, onafhankelijke leven moet gaan leiden waarvan je altijd zei dat je dat wilde, maar wat eigenlijk ook altijd een leugen was. En nee, dat is goed nieuws. Nee, echt.

Lees ook Bertie Brandes' handleidingen voor de liefdeopgroeien en schoonheid

We gaan binnenkort overstappen op een nieuwe, lokale Facebookpagina. Like i-D Nederland om niks van ons te missen.

Credits


Tekst Bertie Brandes
Fotografie Lulu Lovering