Beeld eigendom Paloma Wool en Diana Kunst

de dromerige kunst van de venezolaans-nederlandse alejandra smits

Het werk van de 25-jarige Alejandra haakt in op thema’s die herkenbaar zijn voor iedereen die zich weleens kwetsbaar voelt.

door Lianne Kersten
|
24 februari 2019, 8:51am

Beeld eigendom Paloma Wool en Diana Kunst

Vanaf het moment dat we Alejandra Smits uit Spanje ontdekten op Instagram, zijn we geïntrigeerd door haar account. Misschien komt het door de onverwachte combinatie van haar Nederlandse achternaam en haar Spaanse uiterlijk, of door de ogenschijnlijke stelligheid waarmee ze haar naakte lichaam en emoties openlijk laat zien in haar posts. Maar wat vooral blijft boeien, zijn de onderwerpen die ze aansnijdt, zoals onzekerheid en schaamte, twijfels, angsten, en het vinden van je stem als twintiger – zaken waar veel vrouwen van haar leeftijd zich in herkennen.

Alejandra maakt werk dat typerend is voor onze internetgeneratie: als medium gebruikt ze bijvoorbeeld memes gemaakt in Instagram-stories, gedichten geschreven in telefoonnotities, screenshots van iMessages geadresseerd aan zichzelf en performancekunst met selfie-sticks. In haar werk flirt ze daarbij met onderwerpen als astrologie, spiritualiteit en het universum waar we steeds meer over lezen.

De kwetsbaarheid en eerlijkheid die haar foto’s en video’s uitstralen, geven het tegelijkertijd hun kracht. Een onbewerkte, meer organische weergave van het vrouwelijk lichaam die we steeds vaker terugzien – en je inmiddels met recht een beweging kunt noemen – waar merken als Paloma Wool, Heist Studios en The Nude Label (waar Alejandra mee samenwerkt) onderdeel van uitmaken.

We spraken Alejandra om meer te weten te komen over de plek die ze voor zichzelf heeft vormgegeven online.

i-D: Hoi Alejandra! Je vader is Nederlands en moeder Venezuelaans, en je woont zelf in Barcelona. Hoe hebben je ouders elkaar ontmoet?
Mijn vader komt uit Eindhoven en was op reis in Caracas in Venezuela. Ze werden razendsnel verliefd en besloten meteen een kindje te nemen, en dat werd ik. Ik heb tot mijn achtste in Caracas gewoond en ben toen mijn vader achterna verhuisd naar Barcelona – mijn ouders gingen vroeg uit elkaar. Ik ben een paar keer in Eindhoven geweest en vond het daar geweldig. In Nederland zijn laat me altijd meer verbonden voelen met mijn vader.

Was de Nederlandse cultuur onderdeel van je opvoeding?
Zeker. Mijn vader leerde me om mijn studie heel serieus te nemen en hard te werken, iets wat hij weer in zijn opvoeding had geleerd. We vierden Sinterklaas en ik hield als kind enorm van brood met boter en hagelslag of pindakaas, en chocomel en haring.

Zijn er dan ook dingen die je typisch Nederlands van jezelf vindt, of juist typisch Venezuelaans?
Ja, al klinkt dat misschien ontzettend cliché. Het kan ook komen doordat mijn ouders twee complete tegenpolen zijn. Ze hebben bijna niets met elkaar gemeen. Mijn moeder is een acteur, therapeut en magiër. Mijn vader is een zakenman die houdt van chic dineren en goede wijnen. Ik zie beide kanten terug in mijn karakter. Ik wil graag geloven dat dat van mij een persoon maakt die meer in balans is, maar in werkelijkheid ben ik dat allesbehalve. Getting there though, getting there...

Tegen welke uitdagingen loop je aan?
Angst, in alle vormen en maten. De angst om niet goed genoeg te zijn, de angst voor het oordeel van anderen, de angst om onbegrepen te worden. Ik zie het ook veel bij leeftijdsgenoten om me heen. Maar het goede nieuws is dat ik, sinds ik al die ervaringen zie als manieren om te groeien als mens, die angsten langzaam overwin. Daar is een hoop discipline voor nodig, en youtubevideo’s, geleide meditaties, therapie en zelfhulpboeken. Maar het is het zo, zo waard. Twijfel vooral nooit aan je eigen grootsheid (dit zeg ik tegen wie dit leest, maar ook als reminder aan mezelf).

Je bent heel open over deze struggles en lijkt niet bang om jezelf online bloot te stellen. Is dit iets wat moeite kost?
Op het begin voelde dat allesbehalve natuurlijk, maar ik wist dat het belangrijk was om mezelf te dwingen die kwetsbare kant van mezelf te tonen, om zo mijn kunst relevant te kunnen maken. Het heeft wat oefening gekost, maar nu voelt het als een tweede natuur. Naakt zijn is voor mij eigenlijk altijd een groot obstakel geweest. Niet zo lang geleden hield ik totaal niet van mijn lichaam en vond ik het moeilijk mijn natuurlijke vorm te accepteren, omdat het niet voldoet aan bepaalde idealen. Maar nu heb ik geleerd om te dealen met de weerstand die ik voelde, en hou ik meer van mijn lichaam dan ooit.

Zit er ook een keerzijde aan die openheid?
Niet echt. Zolang ik me tenminste blijf realiseren dat ik alleen pijn kan worden gedaan door datgene wat ik toelaat – daar heb ikzelf de controle over. Openheid is een voorwaarde voor menselijke verbinding. Die verbinding probeer ik met mijn platform te creëren.

Je werk voelt voor mij heel female empowering. Ben je een uitgesproken feminist?
Zeker weten. Maar het is tegelijkertijd ook tricky om te zeggen wanneer iemand dat precies is. Wie bepaalt of iemand wel of geen feminist is? Die vraag stel ik mezelf constant. Maar zolang je werkt vanuit liefde met als doel om alle mensen te empoweren, dan ben je feministisch bezig.

Wie zijn je grootste inspiratiebronnen?
Dat zijn er zoveel! Ik kan vrijwel ieder mens inspirerend vinden, zelfs wanneer ik ze in eerste instantie niet aardig vind. Qua kunstenaars hou ik van Louise Bourgeois, Alejandra Pizarnik en Nayyirah Waheed. Mijn creatieve vrienden zijn Carlota Guerrero, María Sosa, Paloma Lanna, Olga de la Iglesia, Elena Martín en Mariona Valdés – allemaal ontzettend krachtige vrouwen. Mij is vaak verteld dat mijn werk en energie doet denken aan die van kunstenaar Ana Mendieta, dus zij mag ook zeker niet ontbreken in dit lijstje.

Tot slot: is er iets wat je graag zou willen meegeven aan je volgers?
Dit klinkt misschien ontzettend cheesy, maar ik ga het toch gewoon zeggen omdat het zo belangrijk is: we bevinden ons allemaal in hetzelfde schuitje. We zijn ook maar ineens in deze wereld gedropt om uit te vogelen wat onze rol is en de reden van ons bestaan. Dus wees meer begripvol voor anderen en jezelf. We zijn uiteindelijk van dezelfde stof gemaakt.