Fotografie Philine van den Hul

charlotte adigéry heeft niet veel op met gelikte poppensterren-glamour

We spraken de 29-jarige artiest uit Gent vlak voor haar optreden op Lowlands.

door Lianne Kersten
|
22 augustus 2019, 9:52am

Fotografie Philine van den Hul

“De zomer van dromen die werkelijkheid worden,” zo omschrijft Charlotte Adigéry de afgelopen periode als we vragen hoe het met haar gaat. De 29-jarige zangeres uit Gent, die samen met toetsenist Bolis Pupul (Boris Zeebroek) het muzikale duo vormt dat haar naam draagt, droomde al een paar jaar van een tweede EP. In februari werd dat werkelijkheid in de vorm van Zandoli – hypnotiserende electropop met verhalende nummers over alles van vrouwelijk sekstoerisme tot in latex-gehulde dansende mannen in de Berghain. Ook de droom om met die muziek rond te reizen kwam uit: wanneer we Charlotte voorafgaand aan haar show op Lowlands spreken zit ze middenin een Europese tour. Maar ook daarbuiten werd ze opgemerkt: er verscheen een lovende recensie op Pitchfork, The Guardian riep haar uit tot One to watch, en afgelopen juni trad ze op in Shanghai, na de lente-/zomershow 2020 van Chloé.

1566399368199-charlotte1

Het gaat op muzikaal vlak, kortom, nogal goed met Charlotte, die je misschien al kent als frontvrouw van Belgische band WWWater. Zelf vindt ze het het soms nog best moeilijk te bevatten: “Laatst hoorde ik Usher in de podcast van Oprah vertellen dat hij, als-ie één ding anders kon doen, bewuster was omgegaan met de mooie dingen die hem overkwamen toen zijn carrière goed liep. Dat kwam wel binnen.” Het is soms allemaal een beetje veel om op te slaan, vertelt ze. “Maar”, voegt ze er aan toe, “ik probeer er ook niet te krampachtig aan vast te houden. Mensen zijn nou eenmaal nostalgische wezens die dingen later graag met veel emotie aandikken. Daar gaan we vaak juist heel goed op,” lacht ze.

Het is een uitspraak waar relativeringsvermogen en humor in doorklinkt. Ze neemt het allemaal niet té serieus (ze heeft tenslotte niet voor niets een tatoeage van Seinfeld-bedenker Larry David op haar been). Hoewel de zangeres zeker overal tot in detail over nadenkt, voelt het nergens gefabriceerd. Bovendien blijft het, zo vertelt Charlotte, ook voor haar nog een zoektocht, die ze toevallig nu in steeds fellere schijnwerpers aangaat. “Dat ik optreed betekent niet dat ik beweer alles al te weten en dat ik mezelf heel wat vind. Ik ben ook maar wat aan het proberen. Mensen denken vaak dat je als artiest heel zeker bent van jezelf en altijd honderd procent weet waar je voor staat, maar dat is een illusie. Ik vind dat er altijd ruimte gegeven moet worden aan artiesten om te zoeken, om het niet te weten.”

1566398688148-07

Een zoektocht waar ook haar Caribische roots een rol in spelen (Charlotte’s moeder werd geboren op Martinique, haar vader op Guadeloupe. Zijzelf werd geboren in Frankrijk en groeide op in Gent). Op Zandoli zingt ze in het Engels, Frans en creools en wisselen Caribische ritmes zich af met elektronische beats. Zoals op Paténipat, waarop in het tongbrekende refrein de creoolse zin ‘zandoli pa té ni pat’ zich herhaalt. Een ezelsbruggetje (letterlijk ‘de gekko had geen poten’) om het ritme van de gwo ka te onthouden – een traditionele dans uit de Cariben, ontstaan tijdens de slavernij. “Ik heb het geluk dat ik die geschiedenis en tradities nu via mijn muziek kan uitzoeken,” vertelt Charlotte. “Ik noem het een soort therapie, maar dan de feestelijke variant.”

Op persoonlijk vlak dealde Charlotte de afgelopen jaren met de nodige onzekerheid. “Als puber vond ik mezelf nooit mooi genoeg. Ik las tienerblaadjes en zag daarin geen enkele vrouw die op mij leek. Door dat witte schoonheidsideaal werd ik onzeker. Over mijn huidskleur, mijn haar. Dat heeft geduurd tot ik in de twintig was,” vertelt ze. Over dat laatste maakte de zangeres, nadat ze verwijten kreeg over een gebrek aan eigen stijl, omdat ze vaak van haarstijl veranderde, het nummer High Lights: een ode aan zwarte vrouwen en synthetisch haar.

1566398772897-09

De clip van het nummer is een mooi voorbeeld van hoe Charlotte Adigéry met humor een serieus onderwerp aansnijdt. In een felgekleurde haarsalon dartelt ze tussen rijen met pruiken. Een ogenschijnlijk vrolijk tafereel, tot je naar de tekst luistert: “I’m nobody, I’m nobody”, klinkt het refrein. Ze lijkt er de spot mee te drijven. Zoiets doet ze ook aan het einde van haar show, met wat zich nog het beste laat omschrijven als de bedankspeech van een op hol geslagen deelnemer aan een schoonheidswedstrijd (‘Thank YOU so much! Thank YOU for blessing me with your attention! I am here because of YOU!’), een moment waarop het gros van de bezoekers net als ik even in de war raakt van de ter aarde stortende zangeres. Als ze daarna weer terug naar het Vlaams schakelt en “Bedankt, Lowlands, nog een fijne dag,” zegt, haalt het publiek opgelucht adem: ze is gelukkig toch wel sympathiek.

Het zijn typetjes waarmee de zangeres speelt met thema’s als kwetsbaarheid en authenticiteit. In gesprekken met vrienden, vertelt ze, merkte ze steeds vaker een nood aan die twee dingen. Net als veel leeftijdsgenoten heeft de zangeres ook een ingewikkelde relatie met sociale media; het maakte haar diep ongelukkig, maar ze was tegelijkertijd verslaafd aan haar scherm. Na de apps een aantal keer van haar telefoon te hebben gegooid, en weer te hebben gedownload, is ze er nu voorgoed klaar mee. Sinds afgelopen jaar houdt haar manager alles voor haar bij.

1566398787222-16

Zelf omschrijft ze het tonen van kwetsbaarheid als het medicijn tegen veel van de dingen waar onze generatie mee worstelt: het streven naar perfectie, naar likes, naar succes, populariteit, en de illusie dat die dingen je bestaansrecht geven. “Maar het is als artiest ook een manier om jezelf te beschermen. Als je beweert perfect te zijn of alwetend, dan rekenen mensen je sneller af op fouten. Ik wil met mijn muziek laten zien: ik ben ook zoekende, ik heb ook pijn, ik voel me niet altijd knap. Dat helpt mij, maar hopelijk ook anderen. Gelikte popsterren-glamour heeft ook zeker haar charme, maar de interessantste artiesten zijn voor mij degenen die een groot publiek bereiken, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar durven zijn.”

Een van die grote voorbeelden is Erykah Badu, die ze toevallig een week voor ons gesprek zag optreden in Tilburg. Een performance die haar tot tranen toe raakte. “Zij liet haar onvolmaaktheden gewoon zien en wist iedereen daarmee te raken. Ze maakte fouten, gaf dat gewoon toe en maakte er een grapje van. Dat was voor mij een enorme bevestiging: het is oké om te twijfelen.”

1566398817093-12

Wanneer Charlotte op zaterdagmiddag met lange blonde haren, in een Morpheus-achtige zwarte jurk tot op haar enkels en torenhoge hakken het podium van de X-Ray betreedt is er niet veel van die twijfel te zien. Het duurt het dan ook niet lang of ze krijgt zelfs de brakste bezoeker – achteraan voorzichtig, vooraan vol overtuiging – aan het dansen. En dansen kan helen, besluit de zangeres: “Erkenning vinden, verbinding en liefde voelen, het zijn allemaal emotionele basisbehoeften die beantwoord kunnen worden in muziek. Het zijn die momenten, waarop je even niet zelfbewust bent, gewoon beweegt op het ritme, en het gevoel krijgt dat je goed genoeg bent, waar ik het uiteindelijk voor doe.”

Credits


Fotografie Philine van den Hul

Tagged:
x-ray
lowlands
Philine van den Hul
Charlotte Adigéry
lowlands 2019