deze ontwerper vond het hoog tijd dat het schort een make-over kreeg

Paris Starn ontwierp een collectie van lieflijke power-suits voor krachtige vrouwen, waarvoor ze haar inspiratie uit de schorten van haar grootmoeder haalde.

door Alexandra Weiss
|
20 maart 2018, 3:21pm

Begin december plaatste Paris Starn haar eerste foto op Instagram, en sindsdien duiken de korte boerenbonte jurken uit haar Paris 99-collectie overal op. De nu twee maanden oude ontwerpen, vernoemd naar haar beste vriendinnen, vallen in de smaak en waren al te zien in de New York Times, en worden exclusief verkocht door Opening Ceremony. De lijn is geïnspireerd op de schorten van haar overgrootmoeder en onderzoeken tegelijkertijd het begrip van vrouwelijkheid; “Ik eis de term op,” zegt Starn, “en geef er mijn eigen interpretatie aan.”

De 24-jarige groeide op in Manhattan en begon toen ze jong was al met schetsen. Op de universiteit maakte ze al haar kleding zelf, behalve de vintage schorten die ze thuis droeg. De manier waarop die schorten haar taille en rug lieten uitkomen inspireerde haar om zelf te gaan ontwerpen. Zo besloot Starn haar passies te combineren en een merk te creëren dat zowel huiselijkheid als het vrouwelijke figuur viert.

Haar debuutcollectie is inmiddels bijna uitverkocht en Starn heeft plannen om het label uit te breiden. Toch hoeven we geen boerenbonte blazers te verwachten. “Je hoeft geen pak te dragen om je sterk te voelen,” zegt ze. “Soms wil je gewoon een mooie jurk aan.”

We spraken de jonge ontwerper over tweedehandsjes, en haar overstap van de kunstwereld naar de mode.

Vertel ons iets meer over je merk. Waarom ben je begonnen?
Op de universiteit maakte ik al mijn eigen kleding, allereerst omdat ik een student was zonder baan, en ten tweede omdat ik nooit iets kon vinden wat ik graag wilde dragen. Ik ben altijd al groot fan geweest van vintage kleding en gekke prints, maar als je dingen koopt die meer dan honderd jaar oud zijn, vallen ze best snel uit elkaar. Daarom begon ik zelf dingen te maken. Bijna al mijn vrije tijd spendeerde ik aan naaien, met de hand of met mijn naaimachine. Nadat ik afstudeerde werkte ik een jaar in de kunstwereld en nu studeer ik fulltime kunstgeschiedenis. Toen dacht ik: ‘weet je wat, ik heb net zoveel vrije tijd als eerst, ik begin gewoon mijn eigen label.’

Een label geïnspireerd op de schorten van je overgrootmoeder.
Klopt. Mijn overgrootmoeder overleed toen ik drie of vier jaar oud was en ze liet al haar achterkleinkinderen iets kleins na. Mij gaf ze haar handschoenen, parfum, lippenstiften en schorten. Ik was vier, dus ik gebruikte dat natuurlijk allemaal niet, en ergens was het een beetje raar. Maar nu gebruik ik allesーbehalve de handschoenen. Ik was niet haar enige achterkleindochter, dus het was alsof ze instinctief wist dat ik er iets mee zou gaan doen. Wanneer ik thuis kook draag ik een van haar schorten, van een mooie, transparante stof dat je taille insnoert, met dunne bandjes die je armen en decolleté laten zien. Dat zijn de delen van mijn lichaam waar ik persoonlijk veel van houd, en voor mijn gevoel legt andere kleding daar niet zo mooi de nadruk op. Dat inspireerde me.

Waar haalde je nog meer inspiratie vandaan?
Ik raakte het meest geprikkeld door de stoffen ーik vond de geblokte print en dacht, ‘dit is de stof waar ik altijd al van droomde!’ Ik ben altijd fan geweest van dat vintage Amerikaanse gevoel. Daarnaast zijn de jurken sterk geïnspireerd door een huiselijke sfeer.

Het schort en de roze boerenbonte print zijn beide traditioneel vrouwelijk. Ergens zijn het misschien ook symbolen voor onderdrukking.
Inderdaad, en ik wilde juist tegen dat idee vechten. Deze jurken zijn niet onderdrukkend en niet gemaakt voor de mannelijke blik. Ze zijn niet bedoeld om geseksualiseerde lichaamsdelen, zoals borsten, te benadrukken. Ik laat bijvoorbeeld eerder een blote rug zien. Zo speel ik met die dynamiek. Ik wil kleding maken voor vrouwen die zich krachtig willen voelen, op een onverwachte manier.

De kleding is ook heel erg sexy, maar niet ー
ーop een ordinaire manier.

Heb je dat bewust gedaan?
Zeker. Ze zijn lief en onschuldig bedoeld. Mijn ontwerpen zijn voor jonge mensen. Ik ben vierentwintig en het is altijd al ontzettend lastig geweest om spullen te vinden die jeugdig maar tegelijkertijd ook sexy zijn.

Wil je de lijn uitbreiden?
Als er een tweede collectie komt wil ik zeker meer verschillende ontwerpen maken. Het starten met alleen jurken was een financiële beslissing. Ik had wel aanbiedingen van geldschieters, maar ik wilde de eerste collectie zelfstandig maken om zo volledige creatieve vrijheid te hebben. Ook adviseerde iedereen me om klein te beginnen, zodat ik het werkveld kon verkennen voordat ik verder zou groeien.

Wat is voor jou ‘het Paris 99 meisje’?
Ik weet niet of er een bepaald type is, maar ik hoop dat iedereen die mijn jurken draagt zich zelfverzekerd voelt. Ik wil dat je je krachtig voelt in mijn kleding. Mijn zelfvertrouwen haal ik uit de kleding die ik draag. Ik wil dat mensen zich ook zo voelen: moedig, alsof ze de hele wereld aankunnen.

Je achtergrond ligt in de kunstwereld en momenteel studeer je kunstgeschiedenis. Wat trok je zo aan in de mode, naast het maken van je eigen kleding? Zag je ontwerpen als een potentiële carrière?
Ik ontwerp vanaf mijn zesde al mijn eigen kleding, maar ik dacht nooit dat ik een carrière in de mode kon hebben. Daarom hield ik mezelf een beetje op afstand. Mijn ouders zitten ook in de kunstwereld en mode heeft vaak een slechte reputatie, het wordt gezien als een ijdele kunstvormen vergeleken met muziek of film. Maar door te ontwerpen realiseer ik me dat mode iemand net zoveel geluk kan brengen dan andere kunst. Het is daarom net zo legitiem.

Mode is eigenlijk best recent pas geaccepteerd als kunstvorm. Nu zijn er plekken als het MoMA en The Metropolitan Museum of Art die mode-exposities organiseren. Dat was niet zo toen wij opgroeiden.
Zeker niet. Mijn enige ervaring met mode als kunstvorm was toen mijn ouders me als kind na een bezoek aan een galerie meenamen naar Comme des Garçons, en ze om me moesten lachen omdat ik daar de ontwerpen zat na te tekenen. Maar voor mij was de kleding precies hetzelfde als de kunst in die galerie. De architectuur, het draperen, de manier waarop Rei Kawakubo het lichaam transformeert ーals dat geen kunst is, dan is niets kunst. Die realisatie was een openbaring. Ik wil daarmee natuurlijk niet zeggen dat mijn ontwerpen ook zoiets teweegbrengen, maar als de persoon die mijn kleding draagt blij wordt, dan doe ik mijn werk goed.


Credits
Fotografie: Ondina Vinao
Make-up: Sydney Utendahl
Modellen: Alyssa Vigueras & Lily McInerny