toen raf met robert aan de haal ging

Het werk van Robert Mapplethorpe stond centraal bij Raf Simons' zomer/lentecollectie van 2017, die hij tijdens zijn vierde show in Florence liet zien.

|
jun. 17 2016, 1:15pm

Kunst op kunst. Het is een vaak gezien thema tijdens de Pitti Imagine fashionweek in Florence, waar de meesterwerken van de stad - van de Renaissance tot fascistische architectuur en alles er tussenin - worden gebruikt als achtergrond voor nieuwe creaties. Dat is wat Pucci deed in 2014 toen ze de doopkapel naast de Dom bekleedde met een enorme sjaal, en wat Karl Lagerfeld dit seizoen ook uithaalde door zijn foto's tentoon te stellen boven de meesterwerken die in het Palazzo Pitti hangen.

Voor zijn derde keer in deze Florence-gekte - vierde keer als je de show van Jil Sander uit 2010 meerekent - ging Raf Simons terug naar het gebouw waar alles begon: het vervallen Stazione Leopolda waar hij in 1998 een wit gebouw neerzette en er vier Simons-jongens een tijdje liet wonen. In 2005 vierde hij het tienjarig bestaan van zijn merk met een retrospectieve tentoonstelling en een show in de Boboli-tuinen. In echt Florentijnse stijl was de collectie die hij donderdag presenteerde een samenkomst van kunst en vakmanschap. Modellen in stukken uit het archief zaten al op hun plaats toen de rest van het publiek binnenstroomde, en onder muziek van Klaus Nomi's interpretatie van Purcells King Arthur stapten bleke jongens met foto's op hun kleding door de menigte. De foto's waren het werk van Robert Mapplethorpe.

"Ik wilde een show neerzetten waarin elke jongen een foto vertegenwoordigde. Ik wilde de dingen echt benaderen als een curator, zoals in een museum. Dat is natuurlijk eerder gedaan met Mapplethorpe's werk, maar dan wel altijd in een galerij - altijd in dezelfde vorm en context. Dus de grootste uitdaging voor mij was om dit niet in die context neer te zetten, maar in mijn eigen omgeving. Iedereen vond dat meteen een interessant idee," zei Simons na de show, gekleed in een t-shirt met verfklodders van zijn vorige samenwerking met Sterling Ruby.

Hij werd benaderd door Mapplethorpe's Estate, en bracht twee middagen door met het doorspitten van de archieven. "Bekende mensen, donkere jongens, bloemen, zelfportretten, polaroids" - hij besloot dat hij alles wilde. "Veel werk kende ik al maar sommige dingen had ik nog niet gezien. Het was interessant om te zien welke artiesten hij had gefotografeerd: mensen die ik bewonder en nu zijn overleden, zoals Alice Neel. Ik houd heel erg van Willem de Kooning, en toen heb ik tegen ze gezegd dat het heel belangrijk is dat we zulk werk presenteren naast werk dat we al kennen. En ook werk waarvoor hij veel kritiek heeft gekregen, de seks-scenes bijvoorbeeld, dat is ooit verboden in musea. Het is belangrijk dat we alles laten zien." Dus dat heeft hij gedaan ook inclusief de meest elegante dickpick ooit, fier op het shirt van Jonas Gloer.

De foto's op Raf's kleding waren niet echt kunst op kunst zoals we dat vaak hebben gezien in Florence, maar meer kunst op vakmanschap. Hij omlijste de foto's van Mapplethorpe met zijn kleding, met meerdere lagen stoffen om de werken heen. En Mapplethorpe was er zelf ook, met zijn wilde haren en een bescheiden leren pet. "Mapplethorpe's werk gaat ook zo over hem zelf. Sommige kunstenaars laten hun persoonlijkheden niet zien in hun werk, maar hij wel. Hij zou zelfs een bloem seksueel kunnen maken, dus daar moet je dan rekening mee houden," zei Simons. De show was het laatste deel van zij Pitti-trilogie: een serie bezoekjes aan Florence die veel hebben betekend voor Simons als ontwerper. "Ik kwam terug voor de mensen. Ze steunen je en zo kan je meer doen," legde Simons uit. Florence is het thuis van de meest invloedrijke kunstenaars en ontwerpers uit de geschiedenis. De stad leeft op kunst, en zal altijd een mengeling zijn van vroeger en nu.

Dat is precies wat Simons heeft gedaan met zijn Mapplethorpe-collectie, maar hij laat ook zien dat hij de mensen die de stukken misschien gaan kopen begrijpt. "Ik vind het niet zo belangrijk dat alles wordt uitgelegd en geanalyseerd. Als het werkt, werkt het. Ik wilde mezelf uitdagen om het werk ook geloofwaardig te maken voor mensen die de foto's niet zouden zien in de context van een galerij of museum. En ik wilde ook verschillende generaties bereiken, niet alleen mensen die veel van kunst begrijpen." De eeuwige vraag in deze industrie is: is mode kunst? Sommigen zouden antwoorden van niet, en dat maakt Simons' collectie zo tof. Het probeert niet de foto's deel te maken van de kleding, de kleding vormt een voetstuk voor de foto's. En dat is uiteindelijk best onschuldig. De collectie is eigenlijk fan-art - bijna Mapplethorpe-merchandise - maar wel op een manier die de ogen van een nieuwe generatie zal openen voor een van de belangrijkste fotografen van de 21e eeuw.

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Fotografie via Raf Simons