hoe was het om homo en christelijk te zijn in de jaren zeventig?

Na acht jaar als christelijke jeugdpredikant gewerkt te hebben, kwam deze Amerikaanse fotograaf uit de kast. Nu doet hij een boekje open over die tijd...

|
aug. 3 2015, 8:32am

Greg Reynolds was eind jaren zeventig/begin jaren tachtig een evangelische jeugdpredikant voor de Amerikaanse organisatie Intervarsity Christian Fellowship. Hij gaf bijbelstudies, zat gebedsgroepen voor en reisde regelmatig naar het buitenland om zendingswerk te doen - hij heeft zelfs gepredikt op de stranden van Florida voor mensen die op spring break waren. Maar Greg worstelde tegelijkertijd ook met zijn homoseksualiteit. In 1983 kwam hij dan ook uit de kast. Hij wuifde zijn evangelische leven vaarwel en reisde naar New York om aan de Columbia University te studeren. Uiteindelijk werd hij fotograaf. Vijfentwintig jaar later herontdekte Greg de foto's die hij maakte toen hij nog bij de Fellowship zat. Hij besloot deze foto's uit te geven in het boek Jesus Days: 1978-1983. De zonovergoten, persoonlijke portretten zijn niet louter een aandenken aan vroeger, maar vooral ook een prachtig kijkje in de evangelische wereld van Amerika. We zochten Greg op om meer te weten te komen over zijn emotionele portretten.

Vertel eens over je opvoeding...
Ik ben in de jaren zestig en zeventig opgegroeid in Kentucky. Religie en het evangelie speelden een belangrijke rol in mijn leven. Ik ben opgegroeid als baptist en ben later naar een interkerkelijke, evangelische universiteit gegaan. Toen ik klaar was met studeren, ben ik als jeugdpredikant gaan werken bij de Intervarsity Christian Fellowship. Dat heb ik in totaal acht jaar gedaan. We waren heel oprecht in ons geloof, en waren ervan overtuigd dat onze boodschap een verschil zou maken in het leven van mensen en uiteindelijk de wereld. Maar tegelijkertijd worstelde ik met mijn homoseksualiteit, wat me dwong om na te denken over mijn geloof en mezelf.

Wanneer begon je geïnteresseerd te raken in fotografie?
In 1978 kreeg ik van een andere jeugdpredikant een 35 mm-camera. Ik heb altijd al kunstvakken gevolg op school, maar tot ik mezelf echt onderdompelde in de kunstwereld kende ik nog helemaal geen fotografen. In het begin wilde ik dan ook gewoon mooie foto's maken. Ik voelde geen druk om iets te doen of iets te worden. Langzaam is het uitgegroeid tot een passie.

Ben je toen je nog als jeugdpredikant werkte ooit in contact gekomen met andere homo's?
Het gekke is dat ik er weleens met mensen over sprak en dat ik ook erkende dat ik deze gevoelens had. Maar ik was ervan overtuigd dat God me zou helpen om het "op te lossen." Ik heb dat nooit echt geloofd, maar wilde dat wel heel graag. Ik had een vriendinnetje en probeerde die relatie te laten slagen, maar dat lukte niet echt. Ik probeerde een weg te vinden in een wereld waarin ik geen andere homo's kon ontmoeten die me konden adviseren en vertellen dat het allemaal goed zou komen. In die tijd kon je een relatie met iemand hebben zonder dat het daarbij over seks hoefde te gaan - in ieder geval tot je ging trouwen. Dus als christen en homo die niet kon handelen naar zijn eigen seksuele voorkeur, was deze gemeenschap een heel "veilige" plek voor mij. Maar die schijnveiligheid maakte het ook moeilijk om die gemeenschap te verlaten.

Waarom ben je uiteindelijk toch uit de kast gekomen?
De laatste twee jaar dat ik bij die christelijke organisatie werkte, waren voor mij de moeilijkste jaren. Gelukkig had ik een christelijk therapeut die best liberaal en open was en die wilde dat ik mezelf kon zijn. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik twee keuzes kon maken: of ik zou de rest van mijn leven mijn werkelijke identiteit verloochenen, of ik zou ervoor kiezen om te zijn wie ik was. In die omgeving had ik nooit openlijk homo kunnen zijn, dus toen ik voor de laatste optie koos, kon ik niet anders dan de gemeenschap verlaten. Ik werd toegelaten tot het filmprogramma van Columbia University, en verhuisde in 1983 naar New York.

Toen ik uiteindelijk uit de kast kwam, voelde het alsof ik uit een herinnering stapte. Ik kwam uit een zuidelijke omgeving waar bijna iedereen christelijk was. Nu woonde ik in een wereld waar niemand daar iets mee te maken had. In 1983 en 1984 veranderde er iets in het politieke landschap van de Verenigde Staten. Mensen waren zich ook bewuster van de aids-crisis. Het was een lastige tijd om uit de kast te komen, maar als ik erop terugkijk was het voor mij het perfecte moment om uit de kast te komen.

Waarom heb je deze foto's nu uitgebracht?
Het project begon toen ik dozen met oude slides van vijfentwintig jaar geleden vond. Door de tijd die verstreken is, voelde het alsof ik een kijkje kreeg in het leven van iemand anders. Ik keek weer door de ogen van de persoon die ik destijds was. Vanwege die afstand kon ik m'n leven opnieuw bestuderen. Ik denk dat ik tegenwoordig een heel bewuste blik heb. Als ik terugkijk naar deze beelden, dan voelen ze fris en puur - heel onschuldig.

Wat heb je geleerd van deze ervaring?
Toen ik uit de kast was gekomen heeft het nog een paar jaar geduurd voordat ik er zeker van was dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik heb me altijd schuldig gevoeld. Dit project heeft me op een bepaalde manier een mogelijkheid gegeven om mijn verleden te verwerken. Sommige vrienden zeggen dat ik er altijd beschaamd uitzag als ik over die periode sprak. Tegenwoordig voelt dat niet meer zo.

Het fotoboek Jesus Days: 1978-1983 is gepubliceerd door Bywater Bros.

greg-reynolds.com

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Greg Reynolds