terwijl de wereld naar parijs kijkt, kijkt parijs naar de wereld

Terwijl Haider Ackermann, Junta Watanabe, Neil Barett en Vivienne Westwood zich uitten over problemen in de wereld, gaf Comme des Garçons ons hoop voor een betere toekomst.

door Anders Christian Madsen
|
05 oktober 2015, 1:55pm

De collecties van Rei Kawakubo worden al vier seizoenen gekenmerkt door symboliek - zoals bloed en rozen - en het thema separatie. Elk seizoen opnieuw worden haar gedurfde collecties verschillend ontvangen [en zo nu en dan verkeerd geïnterpreteerd]. Kritiek of geen kritiek, het valt niet te ontkennen dat Kawakubo problemen aan het licht brengt die we het liefst niet willen zien, met de wereld en het leven als onderwerpen. De enige dingen die zeker zijn in het leven zijn de dood en belasting, zei Benjamin Franklin ooit. Kawakubo liet ons afgelopen zaterdag echter kennismaken met een alternatieve, minder cynische visie. Ze liet de gasten backstage achter met een raadsel toen ze over haar collectie genaamd "Blue witch" vertelde, waarna een emotionele show volgde die compleet anders was dan de vier voorafgaande edities. Met Blue Velvet van David Lynch galmend door de ruimte werd er een aangename sfeer neergezet, waarbij felrode, pluizige pruiken en later magisch blauwe tinten de show domineerden.

Comme Des Garcons lente/zomer '16

Kawakubo's leger aan mysterieuze modellen ging gehuld in veren, luipaardprint en volumineuze ruches, en ondanks deze combinatie kwam ieder element perfect uit. Even zorgt ze er voor dat iedereen de problemen in de wereld even vergeet en verleidt ze de toeschouwers met de rijke stoffen die de schoonheid van de natuur reflecteren. Zoals Sibling's aantekeningen van de show luidden: "En toen schiep God luipaardprint." Volgens de Keltische traditie staat de blauwe heks voor vrede en geduld, als een soort goede fee. Na de afgelopen vier duistere collecties zou deze collectie het leven na de dood kunnen symboliseren, maar gelukkig voelt het meer als een ode aan het leven op zich. 

Comme Des Garcons lente/zomer '16

"Natuurlijk raak je geïnspireerd door je omgeving, iedereen wil ergens bij horen," sprak Haider Ackermann na zijn kleurrijke show die 's ochtends plaatsvond. "De hele wereld streeft naar verbintenis, een familie. Maar we leven tegenwoordig in een rare wereld." Deze uitspraak van Ackermann is misschien wel de meest directe reactie op de vluchtelingencrisis in Europa, terwijl Parijs momenteel in de ban is van de fashion week. De oorspronkelijk Colombiaanse designer werd geadopteerd door een nomadische, Franse familie. Hierdoor heeft zijn leven altijd in het teken heeft gestaan van verhuizen en het verlangen ergens bij te horen; een bepaalde plaats of een familie. Dit gevoel legde hij in zijn collectie met behulp van pastelkleurige, glanzende stoffen en kapsels die de gemiddelde My Little Pony jaloers zouden maken.

Haider Ackermann lente/zomer '16

De opvallende, verschillende kleuren stonden elk voor een persoonlijkheid, maar samen vormden ze één geheel. "De modellen waren erg aanwezig en hadden een sterk karakter, ze waren individuen. En toch vormden ze samen een prachtig geheel," zei Ackermann voor de show, waarbij hij zijn idee van multi-diversiteit vertaalde naar multiculturalisme. Alhoewel de mannencollectie die in juni werd gepresenteerd in het teken stond van globalisatie, bevatte deze collectie geen dieper liggende boodschap wat betreft de huidige situatie in Europa. Misschien omdat er simpelweg té veel te zeggen valt, of vanwege de gevoeligheid van het onderwerp. De collectie die geïnspireerd was door Afrikaanse stammen, zorgde voor veel ophef, aangezien er geen enkel donker model op de catwalk te zien was.

Junya Watanabe lente/zomer '16

Deze gedurfde, controversiële actie van Watanabe riep bij velen vraagtekens op. Afgelopen zaterdag was zijn vrouwencollectie te zien in het Museum van Integratie in Parijs [die locatie is waarschijnlijk geen toeval]. Wederom showden blanke modellen Watanabe's interpretatie van Afrikaanse cultuur, maar het motief van de designer is anders dan veel mensen denken. Nadat in de twintigste eeuw rassendiscriminatie in de ban werd gedaan, begonnen veel Westerse mensen hun persoonlijke zoektocht naar onafhankelijkheid. Die vonden ze in kolonies, waar velen ongekend respect ontwikkelden voor de oorspronkelijke bevolking van de gebieden. En alhoewel het idee van een blanke man in Afrikaanse traditionele kleding nogal komisch klinkt, is deze materialisatie van culturele tradities alles behalve beledigend bedoeld.

Junya Watanabe lente/zomer '16

Een halve eeuw later zijn we politiek nóg correcter, en Westerse mensen hebben er inmiddels alles voor over om belediging van andere culturen uit de weg te gaan. Dat leidde [ironisch genoeg] in sommige gevallen juist tot beledigende acties. Zo liep er in Londen een blanke vrouw over straat, gehuld in traditioneel Afrikaanse kleding. Terwijl ze haar fascinatie en respect voor de cultuur wilde uiten, interpreteerden Afrikaanse vrouwen compleet het tegenovergestelde. Deze van nature onschuldige cultuurclash heeft tijd nodig om geaccepteerd te worden. Als dit Junta Watanabe's boodschap was, was het een uiting van symphatie voor het migratieprobleem van Europa. Hoe dan ook, het heeft ons en vele anderen aan het denken gezet.

Junya Watanabe lente/zomer '16

Ook Neil Barret gebruikte zijn vorige mannenlijn als basis voor deze vrouwencollectie, waarbij hij verschillende culturele kenmerken samenbracht. Met traditioneel Arabische Keffiyehsjaals creëerde hij designs die het begrip 'camouflage' herdefiniëren. Dit jaar groeide het merk aanzienlijk, waardoor Bernett de hele wereld overvloog. Vooral in Azië neemt zijn roem exponentieel toen. Met globalisatie als rode lijn in zijn werk, mengt hij verschillende culturele elementen, maar ook mannelijke en vrouwelijke kledingvoorschriften. Zijn lente/zomer-collectie bestaat onder andere uit lange kilts die hij verknipte tot franjes, die volgens Neil als rok op zich gedragen kunnen worden, maar ook als onderrok zodat er een riem ontstaat. Bereid je voor op een nieuw tijdperk.

Vivienne Westwood lente/zomer '16

Tijdens de show van Vivienne Westwood's Gold Label stond de wereld ook centraal. Om meer precies te zijn een klein stukje van de wereld, genaamd Venetië. Het is de vraag of er zonder deze culturele goudmijn met haar rijke kunstgeschiedenis überhaupt zoiets als een fashion week zou bestaan. Punk en renaissance-welvaart komen perfect samen in de collectie, waarmee Dame Vivienne aandacht vraagt voor de bedreiging die het broeikaseffect vormt voor Venetië. Samen met Andreas Kronthaler dook ze in de kledingkasten van de grootste legendes van de stad. Boegbeelden van de collectie zijn onder anderen de dochters van de Venetiaanse dynastieën, de doge en manipulerende kardinalen. De collectie was een theatraal meesterwerk, bestaande uit rijk borduurwerk en sierlijke Venetiaanse versieringen. Als het redden van de wereld er zo uit ziet, zijn wij er meer dan klaar voor. 

Credits


Tekst Anders Christian Madsen
Catwalk fotografie Mitchell Sams

Tagged:
Paris
Vivienne Westwood
Comme des Garçons
Haider Ackermann
junya watanabe
lente/zomer 16