Advertentie

naschoolse romantiek in brooklyn

Cassandra Giraldo’s After School Project verbeeldt de liefde, lust en de lol die tieners in Brooklyn na schooltijd delen.

door Emily Manning
|
20 oktober 2015, 6:15am

Wat kinderen na schooltijd doen, verschilt per stad. Ikzelf groeide op in een kustplaats in Massachusetts, wat betekende dat mijn vrienden en ik vaak meeuwen pestten op het strand. Een groot deel van Cassandra Giraldo's tienerjaren in Los Angeles bracht ze - hoe kan het ook anders - door in een auto. Maar de kinderen in haar nog steeds lopende fotoserie The After School Project, gebruiken Brooklyn als hun plek om te flirten, te vechten, en erachter te komen wie ze zijn. En dat allemaal voor etenstijd.

Cassandra volgde eerder twee dertienjarige meisjes tijdens hun laatste jaar op de middelbare school. Tijdens dat project ontstond een steeds grotere drang om de vluchtige momenten van vrijheid tussen het laatste lesuur en de tijd waarop ze thuis moesten zijn vast te leggen. Tussen de foto-opdrachten in Manhattan door wist ze tijd vrij te maken om portretten te schieten van jongeren. Dat was niet lastig: ze woont tegenover een van de grootste middelbare scholen in Brooklyn. "Ze stonden al die tijd voor mijn neus - soms zelfs letterlijk op mijn stoep," vertelt Cassandra. "Toen ik deze foto's op Instagram deelde, reageerden mijn vrienden en medefotografen superenthousiast. Wanneer ik met mensen sprak, hadden ze het liever over mijn foto's van de tieners dan over mijn andere werk," zei ze. Het is deze week een jaar geleden dat ze op @afterschoolproject haar eerste foto van het project deelde.

Onlangs werd het account genomineerd voor de finale van de Getty Images Grant. Dit bood Cassandra de kans om te werken met fotograaf Ramin Talaie, en zette haar aan het denken over hoe ze de serie kan uitbreiden. We spraken met haar af om meer over haar werk te weten te komen.

Wat is er zo speciaal aan die tijd na school?
Wat ik er zo fascinerend aan vind, is de spanning in het gedrag van deze kinderen. Het is een moment van de dag waarop ze proberen zich te gedragen als volwassenen - alsof ze alvast oefenen voor later - maar ook een moment waarop ze volledig zichzelf kunnen zijn zonder zich druk te hoeven maken om volwassenen die ze in de gaten houden. Dit gedrag uit zich op verschillende manieren, en de foto's die ik op Instagram zet, stralen heel bewust dat gevoel uit. Zelfs als een twintig- of dertigjarige kan je de foto's zien en terugdenken aan de tijd dat je nog op school zat en zo graag volwassen wilde zijn. Ik denk dat dat is wat de tijd na school voor mij definieert. Het project draait nu voornamelijk om die momenten - kinderen die flirten en rondhangen in de stad - maar je kan je tijd na school op zo veel verschillende manieren besteden. Ik zou dit jaar graag mijn journalistieke achtergrond willen gebruiken om er achter te komen hoe ik het publiek een kijkje kan geven in hun echte levens.

Hoe uiten de tieners die je fotografeert zich? Zijn er bepaalde trends op het gebied van mode of schoonheid die je opvielen?
Ik kijk altijd naar wat ze dragen, omdat ik denk dat deze kinderen ons altijd een stapje voor zijn. Zelfs hun manier van communiceren laat zien dat mode centraal staat in hun leven. Het is lastig om te zeggen of deze trend typisch is voor kinderen uit de stad, maar hun uiterlijk lijkt vaak te draaien om felle kleuren: ze verven hun haar, en hun sneakers en rugzakken zijn heel opvallend. Hun kleurrijke uiterlijk maakt het ook zo leuk om ze te fotograferen.

Hun stijl is uniek, maar hun identiteiten ook. De groep die je laat zien is heel divers. ben je daar bewust mee bezig, of komt dat gewoon door de stad zelf?
Toen ik opgroeide, waren tijdschriften mijn media. Ik zag maar één specifiek type jongen of meisje voorbijkomen, dus ik dacht dat dat de norm was. Dat geldt voor heel veel mensen. Ik wil dat de tieners zichzelf in mijn werk kunnen herkennen, dus is het belangrijk om die diversiteit te laten zien. Maar ik doe er niet extreem hard mijn best voor. Dat hoeft ook helemaal niet in New York. De openbare scholen hier zijn enorm groot en heel divers. Er zitten zo'n 1,1 miljoen kinderen op openbare scholen in New York, en de kinderen hebben allemaal verschillende achtergronden. Diversiteit staat centraal in het project, en dat is wat mensen er zo leuk aan vinden, denk ik.

Verschillen de ervaringen van deze tieners op de middelbare school van jouw eigen ervaringen? Of denk je dat het iets universeels is?
Ik had een compleet andere middelbareschooltijd, echt het tegenovergestelde. Ik groeide op in een buitenwijk van Los Angeles - wat eigenlijk één grote buitenwijk is - maar ik ging mijn hele leven lang naar dezelfde school, een heel beschermde privéschool. Het viel me op dat de kinderen in New York een soort aangeboren volwassenheid hebben. Dat was ik niet gewend, en daardoor werd ik er ook zo door aangetrokken.

Maar aan de andere kant zijn er ook universele aspecten. Tieners wereldwijd verbergen hun onschuld achter een masker van luidruchtigheid en zelfverzekerdheid - of het nu meisjes zijn die cool doen voor jongens, of jongens die zich als macho's gedragen. De psychologische aard van tieners is niet veranderd. Dat is denk ik wat ik probeer vast te leggen in die vluchtige momenten. 

@afterschoolproject

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Cassandra Giraldo