chloë sevigny en tara subkoff over feminisme, vriendschap en horrorfilms

#Horror komt in de bioscoop, en daarom spreken we de regisseur en een hoofdrolspeelster over twintig jaar creatieve samenwerking en hoe seksisme in Hollywood aan de afgrond staat.

|
nov. 27 2015, 9:05am

Photography Kathy Lo

#Horror lijkt een film uit een niet zo verre toekomst. Het heeft cybergraphics, een app die op de een of andere manier verslavender is dan Instagram, en glinsterende moderne sets vol moderne kunst. In één opzicht zou de film net zo goed in elk tijdperk kunnen spelen: de kattige groep twaalfjarigen die tegen elkaar zeggen: "Je bent gewoon uitschot uit Stanford Mall." Het is een opmerking die bij regisseur Tara Subkoff en hoofdactrice Chloë Sevigny resoneert. "Tara en ik groeiden allebei op in Connecticut, en we komen uit een vergelijkbaar sociaal-economische omgeving. Er werd veel gepest op basis van je status," legt Sevigny telefonisch uit. "In mijn geval werd er in de onderbouw van de middelbare school vaak gezegd: 'Je moeder rijdt in een Honda, jullie zijn arm.' Sommige teksten van Tara lijken echt op wat ik heb meegemaakt."

Subkoff en Sevigny hebben niet op dezelfde middelbare school gezeten, maar ze zijn al twintig jaar vriendinnen. Voor Tara Chloë inhuurde als creative director voor het project Imitation of Christ, werkten ze samen aan Whit Stillmans cultklassieker Last Days of Disco. De oude vriendinnen hebben in het verleden al vaker samengewerkt aan korte films. #Horror is de eerste lange film die Subkoff regisseert.

In de film zie je een groep jonge, rijke meiden uit Greenwich. Ze pesten elkaar met meer dan simpele on- en offline plagerijen. Hun kwaadaardige online gepest verandert in een nacht lang real-life waanzin. Chloë speelt Alex, een voormalig model en afstandelijke moeder. Ze herkent het sociaal-economische component van de film, maar zij en Subkoff leggen uit dat tieners vandaag de dag niet meer kunnen ontsnappen aan pesten. "Toen Chloë en ik opgroeiden, stopte het zodra je thuis was. Je was met familie en vrienden. Je was niet constant overal op aangesloten," zegt Subkoff. "Nu stopt het nooit: je hebt een telefoon."

Tara, waarom trekt het horrorgenre je aan?
TS: De meeste kijkers van horrorfilms zijn meisjes van elf tot zestien jaar. Misschien komt dat door alle pijnlijke ontwikkelingen rond die leeftijd. Ik weet dat ik zelf toen ook erg van horrorfilms hield. Films zoals The Last House on the Left, Nightmare on Elm Street, The Shining, Poltergeist... De horrorfilms van toen waren geweldig. Ze hadden hele sterke personages en hun verhaal werd echt uitgediept. Nu is het net martelporno zonder verhaal of personageontwikkeling. Ik wilde echt een soort ode maken aan het verleden, met personages die een compleet verhaal hebben. Personages die moeilijke dingen meemaken en niet perfect zijn.

Chloë, wat trok je aan in de rol?
CS: Tara is al bijna twintig jaar een vriendin, en we hebben samen aan projecten als Imitation of Christ en korte films gewerkt. Ik heb altijd in Tara als kunstenaar geloofd. Ze wil altijd iets groters of meer vertellen. Ze heeft altijd een nieuwe manier van kijken. Ik zou met al mijn vrienden samenwerken, maar ik moet wel in hen en het script geloven. Zelfs toen ze net begon, deed Tara altijd net iets meer om mensen uit te dagen. Ik wist dat ze dat ook zou doen als filmmaker.

Hoe belangrijk zijn gemeenschap en vriendschap bij je creatieve projecten?
CS: Enorm. Ik merk dat ik een betere actrice ben als ik met vrienden werk die ik respecteer. Als ik met mensen werk die ik vertrouw en waarbij ik me op mijn gemak voel, wordt het losser, meer een samenwerking. Tara staat open voor nieuwe dingen. We gaan heel ver met elke scene, en trekken het dan weer iets terug. Ze vond de performance van mij en de meisjes heel belangrijk. Ze liet ons ermee spelen en werken, zolang als nodig was, tot we het goed hadden. Niet veel regisseurs doen dat, dus daar ben ik haar dankbaar voor.

TS: Zelfs met zo'n laag budget als deze film, is het acteerwerk het belangrijkst. Chloë heeft zo'n groot en zeldzaam talent. Soms was het moeilijk om door te blijven gaan, want je wil blijven graven naar een diepere laag, die misschien weer tot iets nieuws leidt. Het was zo fijn om met je te werken, Chloë. Ik hoop dat het nog veel vaker voorkomt.

Er zit zo veel geweldige moderne kunst in de film. Dat verhoogt het gevoel van welvaren en isolatie. Maar welke rol speelde de kleding?
TS: Als we het over de styling of kleding hebben, kunnen we het hebben over de mode, of over de personageontwikkeling. Voor Anthony Hopkins een personage speelt, voor hij ook maar iets doet, kiest hij zijn schoenen. Ik weet nog dat ik dat las, en dacht: 'Als Anthony Hopkins meer dan wat dan ook om zijn schoenen geeft, dan zegt dat wel iets!' Ik denk dat het belangrijk is om te begrijpen dat kleding kan laten zien wie iemand is. Hoe ze ermee lopen, hoe ze bewegen, hoe ze worden wie ze zijn. In mijn ogen is Alex een heel specifiek personage. Ze is iemand die lijdt. Ik wilde dat ze iemand werd die zo is samengesteld, dat ze bijna een soort pantser aan lijkt te hebben.

Ik wilde je ook vragen naar het protest dat je in scène zette tijdens de première in Cannes. Welke functie heeft protest in het digitale tijdperk en waarom is het belangrijk dat jongeren erbij betrokken raken?
TS: Ik houd van protesten. Dingen die me boos en gefrustreerd maken. Ik vind het belangrijk dat je opstaat voor waar je in gelooft. Je moet een stem hebben en die kunnen uitdragen. Ik dacht dat er maar een paar mensen kwamen, maar er kwamen 75 meisjes opdagen. Mijn Frans is ontzettend slecht, en de meesten spraken geen Engels, maar ik denk dat ze samenkwamen omdat ze hier echt om geven. Ze waren zelf online gepest, of hadden vrienden die dat waren. Het was te gek om die opkomst te zien. Nu werk ik met Bridg-it. Dat is een online sociaal platform dat net is gelanceerd in elf scholen rond New York. Kinderen kunnen er snel een melding mee versturen als ze zien dat iemand in de problemen zit of gepest wordt. Nadat ze het hebben verstuurd, wordt het bericht van hun telefoon gewist, zodat ze er niet om worden lastiggevallen. Het is een snellere, veiligere manier van melding maken. Het heeft al een verschil gemaakt tegen cyberpesten op scholen. Misschien heeft het al levens gered.

Er werd onlangs veel gesproken over seksisme in de filmindustrie. Waarom is het belangrijk om te strijden voor geslachtsgelijkheid en een diverse vertegenwoordiging?
TS: Nou, ik heb een vraag voor je. Waar gaan films voor vrouwen over?

Mannen.
TS: Wie maakt ze?

Mannen.
TS: Dus waarom gaan we ze dan kijken? Het is niet makkelijk om een film te maken die niet over mannen gaat, hem te verspreiden, en te zorgen dat mensen hem steunen en er interesse in hebben. Ik probeerde voor deze film zoveel mogelijk vrouwen in te huren, voor taken die normaal vervuld werden door mannen. Ik vind dat vrouwen echt moeten opstaan en elkaar veel meer moeten steunen. We kunnen de hele dag wel zeggen dat we het zouden moeten doen, maar doe het dan. Doe iets, maak iets, wees onderdeel van een oplossing. Chloë steunt me zo erg. Ze is een ongelofelijk rolmodel.

CS: Ik werk al twintig jaar aan films, en ik denk dat ik met drie vrouwelijke regisseurs heb gewerkt. Ik ontwikkel nu een nieuwe tv-serie met een vrouwelijke regisseuse en producer. We proberen zoveel mogelijk vrouwen op goede plekken te zetten. Langzaamaan denk ik dat er een verschuiving plaatsvindt in de door mannen gedomineerde wereld. Vrouwen zijn altijd in strijd met de patriarchie. We moeten altijd harder vechten en slimmer zijn. Het tij keert zich. Maar er heersen nog altijd veel oude stereotypes die we moeten bestrijden. Wees positief, maak, probeer, werk, blijf bezig.

Wat hoop je dat mensen van deze film opsteken? Als het geen les is, welke vragen hoop je dat het oproept?
TS: Ik hoop dat het mensen kracht geeft zelf te denken in plaats van ergens achteraan te lopen. Ik wil mensen laten nadenken over wat onze acties over ons zeggen. Ze laten denken over consequenties, over empathie.

@_hashtaghorror

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Kathy Lo