Fotografie door Richard Corman

indringende, nooit eerder vertoonde foto’s van een jonge basquiat in zijn studio

Fotograaf Richard Corman vertelt over hoe het was om de iconische kunstenaar te fotograferen.

|
nov. 10 2017, 3:56pm

Fotografie door Richard Corman

In juni 1984 stuurde L’Uomo Vogue fotograaf Richard Corman naar de Great Jones Street-studio van Jean-Michel Basquiat om hem daar te fotograferen. Corman had al vaker met beroemdheden gewerkt. Zijn mentor was niemand minder dan Richard Avedon en hij fotografeerde eerder al Madonna en Keith Haring – toch was hij nog steeds overdonderd toen hij de loft van de kunstenaar binnenstapte. “Ik werd meteen overspoeld door een golf van creatieve wanorde,” herinnert Corman zich. “De kamer was een mengelmoes van mensen, verf, canvas, kleur en rook. In een hoekje zat Basquiat, bijna onzichtbaar tussen de spullen.” Corman zonderde Basquiat af van alle hectiek en vroeg hem om voor een papieren achtergrond te gaan staan. “Hij was comfortabel, ongemakkelijk, boos, nieuwsgierig en intens,” vertelt Corman. “Hij creëerde zijn eigen wereld en energie, en ik volgde hem daarin.”

Fotografie door Richard Corman

Corman maakte op die dag 79 foto’s van de iconische artiest, waarvan de meeste nooit gepubliceerd of gedeeld zijn. Maar nu, in Basquiat, een portfolio dat is ontworpen en uitgegeven door Nicholas James Groarke van NJG, heeft Corman een selectie gemaakt uit de portretten van die shoot. De oplage bestaat uit slechts twintig exemplaren en het portfolio bevat twaalf afdrukken die gemaakt werden door meesterdrukker Ruedi Hofmann (negen zilvergelatinedrukken en drie met oude pigmentverf). Ze zijn allemaal gesigneerd door Corman en Hofmann en bevinden zich in een handgemaakte cassette en een doos van plexiglas, die ook te gebruiken is als lijst.

In een exclusief interview met i-D vertelt Corman over zijn ervaringen als fotograaf in New York in de jaren tachtig, zijn shoot met Basquiat en hoe deze dingen zijn werk nog steeds beïnvloeden.

Fotografie door Richard Corman

“Ik had nooit de intentie om fotograaf te worden; ik was eigenlijk van plan om een psychologiediploma te behalen. Maar ik nam een tussenjaar en had een camera, dus ik begon van alles te fotograferen – behalve mensen, want de gedachte aan een persoon voor mijn camera maakte me doodsbang. Ik ging naar het Meatpacking District om vijf uur ‘s ochtends, als de zon net opkwam, en daar vond ik prachtig licht, de rauwheid van New York en een intrigerend stadsbeeld.

Na ongeveer een jaar was ik verliefd geworden op fotografie, maar het idee om professioneel fotograaf te worden was afschrikwekkend. Ik assisteerde een aantal fotografen om wat ervaring op te doen. Op een dag had ik een sollicitatiegesprek bij een studio, en ze zeiden tegen me: ‘Voor deze studio ben je niet geschikt, maar Avedon is op zoek naar een studio-assistent. Bel hem.’ Dat deed ik. Een man stelde me wat vragen, zei me dat ik even moest wachten en daarna stelde Dick me wat vragen, terwijl hij aan het scheren was en zich klaarmaakte om naar het theater te gaan. Hij nam me direct aan. Zes maanden lang schrobde ik de toiletten en dweilde ik de vloeren, voordat ik op de set en in de darkroom mocht komen. Nadat ik mijn schulden had afgelost, reisde ik twee jaar lang af en aan met hem mee, terwijl hij In The American West maakte, een van zijn meest iconische projecten. Dick Avedon leefde voor zijn werk, in voor- en tegenspoed, en er was elke dag iets dat ik kon leren. Die ervaring heeft mijn leven veranderd.

Fotografie door Richard Corman

In 1983 sloot ik mijn leertijd bij Avedon af. Daarna bracht ik behoorlijk wat tijd door in de Lower East Side, wat heel industrieel was, en veel blokken zagen eruit alsof er een bom gevallen was. Alleen maar puin en ellende. Ik fotografeerde veel jonge creatievelingen – soms in opdracht, en soms was het gewoon een kwestie van op de juiste tijd op de juiste plek zijn. Ik ging van Madonna’s appartement op East 4th Street naar Harings stek op West Broadway naar de studio van Basquiat in de Great Jones Street. Het was een creatieve overload, op de best mogelijke manier. New York was, en zal altijd een creatief carnaval zijn voor mij.

Ik fotografeerde in die tijd voor veel Italiaanse tijdschriften. Amerikaanse fotografen wilden naam maken in Europese publicaties. Je kreeg veertig bladzijden in het magazine en verdiende daar zo’n 60 dollar mee. Eigenlijk vulde je het magazine met je foto’s – dat was de manier om jezelf toen te promoten. Het was eigenlijk best bijzonder.

Fotografie door Richard Corman

L’Uomo Vogue stuurde me naar Jean-Michel om hem te fotograferen. Ik probeerde zo voorbereid mogelijk te zijn voor mijn shoot, maar op het moment dat ik zijn studio binnenstapte, bevond ik me in het onbekende. De ruimte stond ramvol met mensen – Jean-Michel trok om allerlei redenen verschillende soorten mensen aan. Hij was charismatisch, bloedmooi, wat spookachtig en een genie. Er hing een geweldige, gekke energie van rook en mensen en muziek en verf. Het was rommelig en cool. Ik besloot om hem voor de foto’s te isoleren van de chaos. Dat is wat mij betreft deze foto’s zo interessant maakt: de focus ligt op hem, in plaats van de op manische energie om hem heen.

Ik had alleen een Rolleiflex-camera met dubbele lens, een flitser en een rol grijs papier bij me. Ik hing het op, liet hem ervoor staan en begon foto’s te maken. Ik zou zeggen dat hij comfortabel, ongemakkelijk, boos, nieuwsgierig en intens was. Hij creëerde zijn eigen wereld en energie, en ik volgde hem daarin. Het zette zijn handen bij zijn buik, en het leek bijna alsof hij pijn leed, maar het was een pijn die ik wilde zien, want het liet zien dat hij een gecompliceerd persoon was. Zijn handen, ogen en lichaamstaal waren zo expressief, en hij onthulde zoveel door zijn stralende aanwezigheid.

Als jonge fotograaf was ik altijd op zoek naar het verhaal in iemand ogen. Ook nu, dertig jaar later, heb ik dat nog. Op zijn manier deelde Jean-Michel dat met me. Het was bijna magisch, ook al wist ik niet wat ik had op dat moment. Ik wist niet wie ik aan het fotograferen was, behalve dat het iemand was met een unieke ziel en geest. Ik voelde hoe gelaagd hij was. Zijn aanwezigheid was stil, maar betoverend.

Fotografie door Richard Corman

In 1983 had ik Madonna gefotografeerd, in haar appartement. Ze leunde over de trapleuning heen op de vierde trede, en keek me aan met die katachtige ogen. Nog voordat ik haar sprak, wist ik dat dit iemand was om rekening mee te houden. Ze was anders dan ieder ander persoon dat ik op dat moment kende. Maar ik had hetzelfde gevoel toen ik in de ogen van Basquiat keek – het was een andere energie, maar net zo origineel. Je voelt het talent als het voor je staat. Het heeft niet zozeer te maken met fysieke schoonheid, maar juist alles met het verhaal dat zich afspeelt in de ogen van die persoon.

Ik maakte maar 79 foto’s, maar dat was meer dan genoeg om zijn essentie vast te leggen. Ik wil absoluut niet zeggen dat dit de meest diepgaande portretten zijn die ooit van hem zijn gemaakt, maar ik denk dat de simpliciteit niet tegen zijn uitgebreide persoonlijkheid indruist en dat de foto’s de ruimte geven om die te laten zien.

De foto’s die ik nam van Jean-Michel Basquiat zullen altijd gedenkwaardig blijven, en de ervaring in 1984 in zijn studio op 57 Great Jones Street blijft me tot op de de dag van vandaag beïnvloeden.”

Het Basquiat-portfolio is hier verkrijgbaar. Volg Richard Corman op Instagram en Twitter voor meer informatie.