Fotografie Kurt Krieger 

in gesprek met een piepjonge leonardo dicaprio

In 1997 spraken we hem over zijn doorbraak, Oscarnominaties, en spelen in Romeo + Juliet en Titanic.

door David Cox
|
16 augustus 2019, 9:48am

Fotografie Kurt Krieger 

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het Desirable Issue , nummer 164, 1997.

Dankzij Romeo and Juliet is Leonardo DiCaprio uitgegroeid tot een van de grootste tieneridolen van de filmindustrie. Maar zal hij die status ooit kunnen ontgroeien?

Sinds hij tegenover Johnny Depp speelde in What’s Eating Gilbert Grape – een rol die tot een Oscarnominatie leidde – is de 22-jarige DiCaprio meerdere keren gebombardeerd tot ‘beste’ of ‘interessantste’ acteur van zijn generatie. Iedereen die de filmwereld al wat langer volgt, weet dat hij niet de eerste jonge acteur is over wie zulke dingen worden gezegd – al helemaal als je James Dean en Montgomery Clift nog hebt meegemaakt. DiCaprio sluit wat dat betreft aan in een flinke rij acteurs die razendsnel populair zijn geworden vanwege zowel een knap uiterlijk als een groot acteertalent.

Of DiCaprio kan voorkomen dat zijn rijzende ster ook net zo snel weer daalt weet niemand, maar hij heeft in ieder geval al meerdere artistieke en commerciële misstappen overleefd zonder dat zijn reputatie daaraan verloren ging – zoals The Basketball Diaries, The Quick And The Dead en Total Eclipse. In Romeo + Juliet, de verfilming van het gelijknamige Shakespeare-toneelstuk door Baz Luhrmann, komt de jonge acteur in ieder geval goed tot zijn recht. De kleine rol die hij tegenover Meryl Streep en Diane Keaton speelt in de filmadaptatie van het toneelstuk Marvin’s Room zal hem evenmin kwaad doen, en de volgende uitdaging is om niet te verdrinken in de peperdure productie Titanic.

Ondertussen gaan er allerlei geruchten over zijn persoonlijke leven rond, maar daar trekt DiCaprio zich niks van aan. Hij komt niet arrogant over, eerder juist als iemand die er allemaal wel om kan lachen. Zijn enige uitdaging is dat hij niet altijd dat jongensachtige uiterlijk zal hebben dat hij nu heeft, waar hij zijn aantrekkingskracht grotendeels aan te danken heeft. Maar als hij de juiste rollen uit blijft kiezen is de kans groot dat hij een er een langere carrière op nahoudt dan de jonge sterren die hem voor zijn gegaan.

i-D: Hoe keek je er in het begin tegenaan om in Romeo + Juliet te spelen?
Leonardo DiCaprio: Toen ik het script kreeg van de regisseur, Baz Luhrmann, had ik eigenlijk niet zoveel zin om mee te doen aan een traditionele versie van Romeo en Julia. Toch ging ik met hem naar Australië om wat workshops te doen, en daar vertelde hij over de nieuwe ideeën die hij voor de film had: een hoop religieuze thema’s, auto’s, vuurwapens in plaats van zwaarden en nauwkeurig uitgewerkte kostuums. Ik had geen idee hoe dat er in de praktijk uit zou komen. Maar zodra we begonnen wist ik dat het zou werken. Het voelde veel natuurlijker dan een traditionele versie.

Het is een van de beroemdste toneelstukken ooit. Leverde dat geen druk op?
Wel een beetje. Maar ik denk het in ieder geval scheelde dat we het wat anders hebben aangepakt, ik denk dat ik het veel stressvoller had gevonden om het op de traditionele manier te spelen. Dat we niet onze manier van spreken hoefde aan te passen bijvoorbeeld, daardoor voelde het veel vertrouwder. Het mag dan een fictieve wereld zijn, maar er zitten veel verwijzingen naar de realiteit in, vooral met het geweld en de strijd tussen gangs. Ik denk ook dat Shakespeare had gewild dat dit stuk door zou blijven groeien, en een tijdloos werk zou worden.

Je hebt weleens gezegd dat je je aangetrokken voelt tot duistere personages, maar Romeo is natuurlijk een ware romanticus. Was dat heel anders voor je?
Ik vond het interessant om research naar hem te doen, omdat hij me zo’n zachtaardige, romantische gast leek. Dat klopte ook wel. Toen Julia en hij elkaar ontmoette, zei zij: “Oké, als je een beetje lef hebt dan trouw je nu met me en zet je alles op het spel.” Dus hij zette alles op het spel – zijn leven, zijn familie, alles – en trouwt met haar, wat heel eervol is om te doen, vooral op die leeftijd.

Leonardo DiCaprio for i-D's The Desireable Issue
Photography Kurt Krieger

Hoe bereidde je je voor op deze rol?
Met elke rol die ik speel wil ik er gaandeweg een beetje in komen. Ik ben niet zo dat ik eerst van alles verzameld wil hebben en dan voortdurend dat personage speel. Ik laat het wat meer z’n gang gaan. Wel moest ik voorbereid zijn op de emotionele momenten waar Romeo doorheen gaat, omdat hij het best zwaar te verduren krijgt.

Was het lastig om grip op de Shakespeariaanse taal te krijgen?
Als je een vers van Shakespeare leest kunnen er twintig verschillende betekenissen achter zitten. Dan kom je er op een gegeven moment achter dat iets wat hij aan het begin van het verhaal zegt verwijst naar iets dat veel later pas terugkomt, en dat het die en deze symbolische betekenis heeft en zo. Dat kan best verwarrend zijn. De truc is denk ik vooral om keuzes te maken. We hebben veel uitgeprobeerd en oefeningen gedaan. Bij elk woord zochten we de gezichtsuitdrukking die we er het meeste bij vonden passen, zodat we zouden begrijpen wat er in vredesnaam door het personage heen ging. Alles kon relevant zijn voor het verhaal, zelfs de kleinste grapjes.

Kon je goed opschieten met Claire Danes, jouw Julia?
Al sinds ik haar in die tv-serie had gezien, My So-Called Life, wist ik dat ze een extreem intens en emotioneel persoon is, wat precies was wat we zochten. We wilden een krachtige Julia die Romeo de wil kon opleggen. Bij de audities waren de meeste Julia’s vrij traditioneel, maar Claire pakte me gewoon bij mijn nek en kuste me. Ik dacht: wat gebeurt hier nou? Ik was een beetje verrast, maar besefte wel dat ze precies wist waar ze mee bezig was.

Het is een verhaal dat al eeuwenlang meegaat. Hoe denk je dat dat komt?
Deels omdat het over een personage gaat dat er heilig van overtuigd is dat, ondanks al het geweld en haat dat er tussen de twee families speelt, er één ding is dat dat kan overstijgen: liefde. Op een belangrijk moment in de film heb ik het over mensen die zo graag geliefd willen worden dat ze iemand anders ervoor vermoorden, en dat is iets wat ook in de rest van de wereld veel terugkomt. Het verbaast me weinig dat zoiets eeuwen kan voortleven.

Een van de opvallende dingen aan de film is dat jij en Julia min of meer verliefd worden in een zwembad. Hoe was het om zulke scènes te schieten?
Ik wist dat Baz niet zomaar een klassieke liefdesscène wilde. Daarom hebben we bedacht dat Romeo op het balkon staat en Julia met de lift omlaag gaat, zodat ze onder me staat. Een kleine twist dus, en voordat je het weet zijn we in het zwembad gesprongen. Daar hebben we hard aan gewerkt, het duurde bijna anderhalve week voordat we het precies hadden zoals we het wilden. Ik denk dat het wel heeft gewerkt.

Het klinkt alsof Baz en jij een prettige samenwerking hebben gehad. Heeft hij je weleens gevraagd of je iets wilde doen dat je liever niet wilde?
Ja, één keer. Aan het begin wilde hij dat er allemaal personages op rolschaatsen zouden rijden, maar daar had ik geen zin in.

Vond je het stressvol om in Mexico-stad te filmen?
Ik denk het, ja. Ondanks het geweld en de schietpartijen die er waren, en dat er veel mensen ziek werden, vond ik toch dat de locatie veel toevoegde. Er waren een aantal moorden, en een iemand van onze crew werd ontvoerd, dat was vrij pittig. Maar qua setting kwam het eigenlijk wel overeen met die van de film zelf; we raakten gewend aan het geluid van wapens.

Dus je zou daar zo weer een film opnemen?
Soms zou ik liever films uitkiezen op basis van de locatie dan de inhoud, maar die keuze heb ik helaas nooit.

Het verhaal ging in de bladen rond dat de liefdesscène een stuk explicieter zou zijn dan het uiteindelijk was.
Ja, dat heb ik ook gezien. Er was veel ophef over de vraag of je Claires borsten zou kunnen zien, of zoiets, en het gegeven dat ze minderjarig was. Maar we hadden nooit de intentie om zoiets te doen. Het was wel apart om te merken hoeveel er soms in de media wordt verdraaid of verkeerd begrepen, maar ik denk dat het er een beetje bij hoort. Na een tijdje zie je deze film gewoon voor wat het is, en niet voor alle dingen die erover gezegd worden op het moment zelf.

Heb je zelf veel last van dat soort misverstanden in de media?
Uiteindelijk spreekt je werk gewoon voor zich. Er is nooit echt iets ergs over me geschreven. Soms vind ik iets niet helemaal zuiver, maar het zijn nooit grove leugens. En al was dat wel zo, dan maakt het me ook niet zoveel uit. Als mensen dingen over je verzinnen is je leven misschien alleen nog maar interessanter. Stel dat er op een dag een biografie van je wordt gemaakt en ze verzinnen er van alles bij? Dat maakt je een des te boeiender persoon, toch?

Sta je er weleens bij stil dat iemand op een dag een biografie over je gaat schrijven?
Ik ben gewoon van film naar film aan het gaan, en probeer mezelf te blijven verbeteren. Er zijn niet echt momenten waarbij ik even terugkijk en denk: ik ben 21, ik heb in best wat goede films gespeeld en zou daar ook wel trots op mogen zijn. Ik ben blij met waar ik sta op dit moment. Ik heb geen idee hoe het zich gaat ontwikkelen, maar zolang ik gezond blijf ga ik hier nog wel even mee door.

Tegelijkertijd verwachten mensen nu ook steeds meer van je. Voel je steeds meer druk naarmate je beter en bekender wordt?
Misschien wel ja. Maar daar sta ik op de set nooit zo bij stil, want als je dat zou doen zou die druk nog honderd keer groter zijn. Het is lastig, want als je een keer iets goeds hebt gedaan, hoeft dat ook niet te betekenen dat alles wat je daarna doet ook goed is. Daarom draaien sommige acteurs die geweldige dingen hebben gedaan na een tijd een beetje door. “Wat is er gebeurd, waarom houden jullie niet meer van me?” Ik kan me goed voorstellen dat zoiets je overkomt. Ik weet niet of ik er de definitieve oplossing voor heb, misschien dat je mij over een paar jaar ook in een kliniek kunt opzoeken. Je weet maar nooit. Maar nu hou ik me er gewoon niet zo mee bezig. Het boeit me niet wat mensen over me zeggen.

Je volgende film gaat over de Titanic. Zin in?
Ja, het is mijn eerste echte commerciële project. Het leek me wel wat, omdat het een goed verhaal is en er echte, emotioneel beladen personages in voorkomen. Ik hoefde niet een of andere cyborg te spelen. Of het nou commercieel is of niet, ik had het toch wel interessant gevonden – dat is ook hoe ik mijn films uitkies. Niet dat dit nou een gigantisch epos wordt met allemaal ‘slam, bam en thank you ma’am’-achtige dingen erin, maar toch. Geen idee waar ik die termen verder vandaan heb.

Wat kunnen we ervan verwachten?
Het is een liefdesverhaal, over twee mensen op een gigantisch schip. Een arme kunstenaar en een meisje uit een chic milieu worden verliefd, dus het gaat ook over de lagen van onze samenleving. En dan gaat alles in een keer naar de haaien.

Het lijkt me geen gigantische ramp om Kate Winslet naakt te mogen schilderen.
Totaal niet! Kate is top, ze is heel leuk.

Jullie hadden best intensieve rollen. Was het lastig om daar weer van af te stappen na een dag filmen?
Ik kan niet namens Kate spreken, maar zelf heb ik er nooit zoveel moeite mee gehad om er weer uit te komen. Ik ben me er altijd bewust van dat ik acteer, en kan ook prima een beetje lollig doen tussen de takes in. Dat is ook wel goed voor me denk ik, want als je zulke scènes doet voel je het ook echt. Je vraagt best wat van je lichaam, dingen als schreeuwen of huilen kun je ook niet echt faken. Nou ja, het kan wel, maar niet als je het een beetje realistisch wil laten overkomen. Dus ik vond het allemaal best zo. Ik denk niet dat je jezelf volledig in een personage hoeft onder te dompelen.

Ze hebben het nu ook al over de Oscarnominaties van volgend jaar. Sta je daar zelf veel bij stil?
Zeker, ik blijf ook een mens. Ik ga er alleen niet van uit, want dan gebeurt het ook niet. Ik vind het wel grappig met die Oscars. Toen ik genomineerd was voor What’s Eating Gilbert Grape wilde ik eigenlijk niet winnen, want dat brengt ook weer hoge verwachtingen met zich mee. Mensen willen dan dat je perfect gaat zijn, en als je dat vervolgens niet bent zeggen mensen gelijk: “Oké, hij had een keertje succes, maar nu zijn we er wel weer klaar mee.” Ik wil er ook niet te veel over nadenken, het is best tricky allemaal. Wie weet wél hoe je ermee om moet gaan? Ik wil gewoon blijven doen wat ik doe en hopelijk kijken mensen gewoon al mijn films.

Tagged:
Hollywood
Romeo + Juliet
Leonardo DiCaprio
nostalgie
jaren negentig