amy’s ex-manager over de documentaire die donderdag in première gaat

“Iedereen om Amy heen is een verliezer; ik ook. We hebben allemaal fucking hard verloren. Niets kan haar ooit nog terugbrengen.”

door Colin Crummy
|
10 augustus 2015, 2:40pm

De fantastische nieuwe documentaire over het leven van Amy Winehouse heet simpelweg Amy. Aan de film hebben veel mensen meegewerkt die de zangeres van dichtbij hebben meegemaakt. Nick Shymansky, Amy's manager van 1999 tot 2006, is een van deze mensen. Shymansky ontmoette de zangeres toen ze nog maar 16 jaar oud was. Hij nam haar onder zijn vleugels nadat haar album Frank verscheen en probeerde Amy tevergeefs over te halen om in rehab te gaan.

Amy's familie liet achteraf blijken niet al te blij te zijn met de documentaire - vooral de scènes over het laatste deel van haar leven vielen bij hen in het verkeerde keelgat. Toch biedt de docu vooral ook een plek aan vrienden en kennissen van Amy om eindelijk een keer hun herinneringen over de zangeres met de wereld te delen.

Nick Shymansky is tegenwoordig een belangrijke talentenscout bij platenlabel Island Records. In een interview met i-D spreekt hij openhartig over Amy Winehouse, het buitengewone talent dat hij op tragische wijze verloor.

Wat is je eerste herinnering aan Amy?
Ik hoorde haar Night and Day zingen, een cover van een jazz-klassieker. Ik was in vergevorderde gesprekken om de manager van de Britse zanger Tyler [James] te worden, toen hij plotseling zei, "je moet eens naar de muziek van Amy luisteren". Hij vertelde dat ze helemaal niet geïnteresseerd was in een platendeal, maar ik heb hem overgehaald om haar telefoonnummer aan me te geven. Ik heb haar flink achterna gezeten en kan me herinneren dat ze bij ons eerste gesprek niet heel geïnteresseerd was en zelfs een beetje onaardig deed. Bij ons tweede of derde gesprek konden we al met elkaar lachen. Ik had het gevoel dat we een punt hadden bereikt waarop ze niet steeds probeerde om het telefoongesprek te beëindigen [lacht]. Een paar weken later kreeg ik een pakketje van haar dat bedekt was met hartjesstickers. Om de naam "Amy" had je allemaal sterretjes getekend. In het pakketje zat haar demo. Ik heb er in de auto naar geluisterd. Het was zo goed, ik werd helemaal gek.

Was het een uitdaging om Amy te managen?
Ja, het was een uitdaging, maar we we gingen op een bijna speelse en losse manier met elkaar om. Ik kwam er al snel achter dat je haar niet kan managen vanuit een zakelijke benadering. Je moest haar constant bezighouden en stimuleren. Ze was niet geïnteresseerd in geld of het zakelijke gebeuren; ze was geïnteresseerd in een grappige middag of in de muziek die ze speelde. Dat gevoel heb ik zelf ook wel - ik vind praten over zaken al gauw saai worden. Ik had een heel helder idee over de carrière van Amy, maar realiseerde me ook dat ik vanaf dat punt in elk aspect van haar leven voor haar moest zorgen - ik moest haar ophalen, ik moest haar aan het lachen maken, ik moest haar opvrolijken, ik moest onthouden dat ze haar paspoort, sleutels en telefoon bij zich had... Mijn geheugen zit vol met leuke herinneringen aan die tijd. Je moet onthouden dat zij nog maar 16 was en ik was zelf nog maar 19.

De film is een prachtige ode aan het talent en de muziek-kennis van Amy.
Oh God, haar kennis! We grapten dat ze alles wist van de wereld voor 1965. Maar als ik het over een moderne film had, dan had ze geen flauw idee. Jazz, hiphop en haar echte passie - muziek uit de jaren vijftig en zestig en girl groups - daar wist ze alles van.

Je hebt in deze film voor het eerst sinds Amy in 2011 stierf publiekelijk over haar gesproken. Waarom nu?
Ik kreeg een telefoontje van regisseur Asif Kapadia. Ik was eerst sceptisch en twijfelde aan het feit dat hij een goed en compleet portret kon maken, zonder dat iemand er in de tussentijd een stokje voor zou steken. Het heeft voor mij lang geduurd. Ze bleven maar bellen. Sinds ze is overleden heb ik altijd het idee gehad dat er nooit op een goede manier aandacht is besteed aan haar verhaal. Het heeft altijd heel erg als roddel-entertainment gevoeld. Het was fijn om te zien dat dit gerespecteerde team veel aandacht heeft besteed aan de research. Ze zochten goed uit met wie Amy allemaal omging en hoe haar leven zich ontvouwde. Uiteindelijk voelde ik me comfortabel genoeg om met de filmmakers in gesprek te gaan.

Je hebt ook een grote rol gespeeld in het overhalen van Amy's beste vrienden, Lauren Gilbert en Juliette Ashby, om hun verhaal te doen in deze film. Hoe heb je ze uiteindelijk overgehaald?
Ze stonden eerst helemaal niet open voor deze film en wilden er niks van weten. Ik heb flink wat tijd nodig gehad om ze te overtuigen. Ik kende ze net zo lang als ik Amy kende, en we vertrouwen en respecteren elkaar. Het enige dat we echt met elkaar gemeen hebben is het verschrikkelijke gevoel dat we hebben over hoe het met Amy is afgelopen. Op het eind hebben we met z'n drieën alles op alles gezet om in te grijpen. Op het laatst lukte het ons gewoon niet meer om een verschil te maken. We waren streng omdat we van haar hielden, maar ze ervoer ons als een last. We waren constant in gevecht, maakten ruzie en trokken alles in twijfel. De tijd na Amy's dood was echt verschrikkelijk. We waren de hele tijd bezig met hoe dit heeft kunnen gebeuren. Deze film was voor ons het eerste moment dat we even rustig op adem konden komen en stukje bij beetje konden beginnen aan het verwerken van het verleden. We hebben veel over onze gevoelens gepraat en over de problemen die we nog steeds hebben.

Wat voelde je toen je de film voor het eerst keek?
Ik was extreem verdrietig en boos. Ik voelde me hoe ik me de afgelopen tien jaar heb gevoeld. Ik heb zo'n medelijden met Amy. Ik ben boos over hoe ze door sommige mensen is behandeld. Ik moet het nog steeds een plekje geven dat mijn goede vriendin zo beroemd is geworden, vervolgens ziek werd en daarna is overleden. Als ik daar weer aan denk voelt het alsof ik naar een film kijk. Ik kan het nog steeds niet echt bevatten. Ik ben verdrietig, leeg en boos - ik wil gewoon even tegen iemand schreeuwen.

Tegen wie zou je willen schreeuwen?
Ik wil hier nu geen ruzie beginnen - we hoeven die strijd niet meer te leveren. Iedereen om Amy heen is een verliezer; ik ook. We hebben allemaal fucking hard verloren. Niets kan haar ooit nog terugbrengen. Ik kan makkelijk naar mensen gaan wijzen, maar ze weten allemaal wat ze wel of niet gedaan hebben. Ik wil geen nieuw drama beginnen. De film voelt vanaf mijn invalshoek heel waarheidsgetrouw, maar ik ben me ervan bewust dat andere mensen daar anders over denken.

Heeft Amy zich verzet toen je probeerde in te grijpen?
Amy was een sterk persoon. Ze heeft zichzelf altijd uitgedaagd, op een goede en een slechte manier. Alles wat ik hierover wil zeggen is dat Amy altijd respect had voor mensen. Ze was constant bezig om de integriteit van de mensen om haar heen te testen. Ze probeerde je uit te dagen om te testen of je wel het beste met haar voor had. Als iedereen in haar directe omgeving dat ook daadwerkelijk gehad zou hebben, was het een stuk beter met haar gegaan. Ik zeg niet dat alles rozengeur en maneschijn was geweest en dat ze hier nog steeds zou zijn, maar ik weet dat ze gewoon wilde dat iedereen het beste met haar voor had. Ik denk dat dit probleem voortkomt uit haar opvoeding.

De film herinnert ons eraan dat Amy een bijzonder groot talent was...
Voor mij was dat talent er altijd al, met of zonder alle drama. Ook als Amy zichzelf niet verloren was in drugs, alcohol, depressies en boulimia, denk ik dat ze nog steeds gezien zou zijn als talent. Ze had een grote persoonlijkheid en was extreem poëtisch. Mijn ervaring met Amy is dat ik altijd zag wat er werkelijk in haar omging. Fuck, ik hoorde haar zingen en voelde me helemaal opbloeien. Ik ben er soms wel tot 2 uur 's nachts bijgeweest tijdens de opnames van haar muziek. Ik was erbij toen ze optrad voor twee man en een hond. Ik heb gezien wat ze in zich had en ze had al die drama absoluut niet nodig om gezien te worden. De film laat dat goed zien en dat is belangrijk voor haar nalatenschap. Ik zou nog steeds willen dat dit allemaal nooit gebeurd was.

Amy draait vanaf aanstaande donderdag in de bioscoop.

Credits


Tekst Colin Crummy

Tagged:
amy
amy winehouse
documentaire
Muziek
nick shymansky