de nieuwe, levendige generatie van mexicaanse amerikanen

Fotograaf Devyn Galindo deelt portretten uit haar boek, waarin ze de gemeenschap en culturele verwantschap uitbeeldt van de nieuwe generatie Mexicaanse Amerikanen.

|
jan. 12 2017, 1:50pm

Devyn Galindo heeft in Missouri, Illinois en New York gewoond, en ging naar de middelbare school in Texas. Toch noemt ze Los Angeles, en dan met name het oosten van L.A., haar echte thuis. Het is het deel van de stad waar het gros van de Mexicaanse Amerikanen [ook wel Chicano's] woont, en de plek waar er met een hoorn wordt aangegeven dat de groenteman onderweg is met vers gegrilde maïs. Het is de plek waar underground jeugdbewegingen, zoals punkband TRAP GIRL en spoken word-artiesten die optreden in plekken als La Conxa [in Boyle Heights], hun carrière aftrappen.

In haar recente fotoboek We Are Still Here belicht ze beide kanten van haar buurt - de diepgewortelde culturele tradities en de ruimdenkende jeugdbewegingen. Dat bereikt ze door de jonge, vrouwelijke generatie van Mexicaanse Amerikanen in de schijnwerpers te zetten, die enerzijds veel liefde hebben voor hun gedeelde geschiedenis, maar anderzijds de hedendaagse Chicanx-identiteit willen verbreden, door middel van hun creativiteit en sociaal activisme. Zo kwam Galindo in contact met punkers, poëten, skaters en studenten uit het oosten van L.A, die ze allemaal vastlegde op de gevoelige plaat; zowel op momenten van stille reflectie, als momenten waarop ze zich met hun activisme bezig houden. Het boek is daarmee een unieke documentatie van de Mexicaanse Amerikaanse jeugd.

"Ik had het gevoel dat er te weinig foto's zijn die de hedendaagse, radicale bewegingen in Los Angeles vastleggen, of überhaupt foto's die de ervaringen van Mexicaanse Amerikanen goed weergeven - en al helemaal geen foto's die het perspectief van queers ook nog eens vastleggen. Ik had het gevoel dat ik die taak zelf op me kon nemen, om die ruimte in te nemen," legt Galindo uit. Hieronder deelt ze portretten die bij het project horen en haar gedachtes over samenwerkingen, de gemeenschap en wat het betekent om Chicanx te zijn.

Vertel ons eens wat meer over jezelf. Waar kom je vandaan en waar beleefde je plezier aan toe je jong was?
Ik kom oorspronkelijk uit Californië, maar heb eigenlijk overal gewoond. Omdat ik zo vaak verhuisde, ontdekte ik veel nieuwe plekken met mijn camera. Dat opende nieuwe werelden voor me. Ik was ook niet te verlegen om foto's van mensen te maken, het voelde aan als een heel natuurlijke manier om vrienden te maken.

Kleding van Mujerista Market

Je hebt op veel plekken gewoond. Heb je het idee dat Californië en L.A. in het specifiek invloed hebben op de foto's die je maakt?
Zeker, en dan met name op dit boek. In Los Angeles gebeuren er heel veel dingen ondergronds of onder de radar. Ik ben geobsedeerd met het idee om de gemeenschappen waar ik zoveel van houd vast te leggen en te belichten. Mijn familie komt uit het oosten van L.A., New Mexico en uit het hele zuidwesten. Er zijn veel zelfs mensen met vier- of vijfhonderd jaar oude roots, en daar onderzoek naar doen is echt een passie van me geworden.

Wat motiveerde je om te beginnen met fotograferen?
Toen ik wegging uit New York, maakte ik een trip naar Californië en ben ik gestopt bij de grensdorpen tussen Mexico, New Mexico en Texas. Daar komen mijn grootouders vandaan. Ik had het idee dat dat verhaal grotendeels onverteld was gebleven en toen ik weer naar L.A. ging, was dat verhaal het enige waar ik aan kon denken - het documenteren van deze gemeenschap. Een discussiepunt in de VS is de immigratie en wie hier wel en niet mogen wonen, terwijl veel Mexicaanse Amerikanen maar weinig weten over hun afkomst. Ik vond het belangrijk dat mijn neefjes en nichtjes mijn boek konden bekijken, en trots konden zijn op hun afkomst. Als jonge Chicanx kun je makkelijk het idee krijgen dat niemand dingen maakt waar jij een verbintenis mee voelt, waaruit je kunt concluderen dat jouw ideeën over kunst er niet toe doen. Maar dat is natuurlijk niet zo, die ideeën zijn alleen nog niet vastgelegd.

Hoe kwam je in contact met de meiden die je hebt gefotografeerd?
Ik had heimwee toen ik in New York was. Toen ik daar woonde, ben ik begonnen met het volgen van dichters op Instagram, en ik heb mezelf toen voorgenomen dat ik naar spoken word-avonden zou gaan als ik terug zou gaan naar L.A. In La Conxa, in Boyle Heights, werden er leuke punkshows, fundraisers en spoken word-avonden georganiseerd. Die ruimte is heel inclusief, waardoor het veilig aanvoelde om daar te zijn. Daar ontmoette ik een aantal vrouwen waar ik vervolgens steeds vaker mee om begon te gaan, en foto's mee begon te maken. En naarmate we meer mensen ontmoetten die zich als Chicanx identificeerden, begonnen zich steeds meer mensen bij onze groep te voegen - totdat we een groep hadden die groot genoeg was om het boek op te vullen. Het gebeurde allemaal op heel natuurlijke wijze.

Kleding van Mujerista Market

Er staat ook een magazine in het boek met uitspraken en gedichten van een paar meisjes die je hebt gefotografeerd. Welke rol speelde die samenwerking in het project, en is samenwerking voor jou een belangrijk onderdeel van het proces?
Zeker. Alle meiden zijn getalenteerd en uiten zich allemaal op een heel specifieke manier. Esperanza and Alma zijn dichters die schrijven, hun eigen magazines maken, en spoken word uitdragen. Alle meiden hebben een eigen, speciale stem en speciaal talent, en iedereen steunt ze daarin. Er is geen sprake van competitie. Het is alleen maar liefde en waardering, en dat is best zeldzaam. Iedereen wil alles uit de kast trekken om elkaar te helpen. Ze zijn allemaal zo jong, hebben zoveel goede energie. Het was best logisch dat we continu bij elkaar in de buurt wilden zijn.

Het boek kwam een paar dagen na de Amerikaanse verkiezingen uit. Bij de lancering van het boek in L.A. waren er videoprojecties, voordrachten van gedichten en dj-sets georganiseerd, in samenwerking met mensen die ook bij het boek betrokken waren. Hoe was de energie?
Ik denk dat iedereen gechoqueerd en ook heel neerslachtig was, voor het evenement begon. Maar ik denk ook dat iedereen het evenement als een plek zag waar we bij elkaar konden komen en ons geluk met elkaar konden vieren. Dat Trump als president verkozen is, is verschrikkelijk, maar het is niet de eerste keer dat we een tegenslag te verwerken hebben. Als we ons hier doorheen willen slaan, moeten we dat in samenwerking met elkaar doen. Het was een magische avond, omdat we ons na een lange tijd weer veilig voelden. Er moet alleen nog veel gebeuren, en vooral bij de ongedocumenteerde gemeenschap - we zullen moeten afwachten om te zien wat er gaat gebeuren. De avond van de lancering was in ieder geval heel liefdevol: we waren er voor elkaar op een heel rauwe en echte manier die ik nooit meer ga vergeten.

Je hebt veel tijd doorgebracht met mensen van een jongere generatie. Kun je ons vertellen over de meest spannende aspecten daarvan?
Toen ik jong was, kon ik me niet voorstellen dat ik lang haar, donkere lippenstift en eyeliner op zou doen. Nu zie ik veel meer gezichten in de Chicanx-gemeenschap waar ik mezelf mee kan identificeren, of ze nou meer queer of meer kunst-georiënteerd zijn. Ik denk dat ik dat het spannendste vind aan deze generatie; ze zijn veel vrijer. Ze waarderen hun cultuur en geschiedenis op een manier waar veel mensen op zaten te wachten. Ze zijn zich zo hyperbewust van henzelf en hun omgeving. Ik hou van het idee dat we onze geschiedenis moeten omarmen en uitkijken naar wat er komen zal. En ik ben al helemaal benieuwd naar de nieuwe mensen die onze wereld gaan vormgeven met nieuwe ideeën, en wat ons verder te wachten staat.

'We Are Still Here' — gefotografeerd door Devyn Galindo en ontworpen door Ted Guerrero — is hier beschikbaar.

Kleding van Nalgona Postiivity Pride

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Devyn Galindo