ontmoet princess nokia en de twee belangrijkste vrouwen in haar leven

Destiny Frasqueri, oftewel Princess Nokia, laat zich inspireren door het leven in New York en de twee vrouwen met wie ze het hechtst is: Gia en Rafa.

|
mrt. 13 2017, 2:02pm

Gia draagt een overhemd van Tome. Onderbroek van GAP. Destiny draagt een overhemd van ManGo. Beha van Araks. Boxershorts van GAP. Onderbroek van haarzelf. Rafa draagt een overhemd van DKNY. 

Wanneer we Destiny Frasquere - beter bekend als rapper Princess Nokia - ontmoeten in haar thuisstad New York, is ze samen met haar twee beste vriendinnen. Eén van hen is Rafa. "Een geweldige organisator, wiens werk draait om stedenbouw, feminisme en het terugdraaien van gentrificatie," vertelt Destiny. Rafa is op dit moment betrokken bij het organiseren van punkconcerten voor tieners in de New Yorkse wijk the Bronx. De ander, Gia, is dieren- en mensenrechtenactivist. Daarnaast treedt ze vaak op als body suspender tijdens kunstmanifestaties.

We bevinden ons in het huis van Gia in the Bronx. Ze heeft vijf reptielen in haar hand, ze is namelijk gespecialiseerd in slangengeneeskunde. "Als we aan het chillen zijn bij Gia, films kijken of met de kinderen spelen, hebben we altijd slangen om ons heen," vertelt Destiny. "Ze hebben zoveel mooie kwaliteiten waar we van kunnen leren. Ze sporen ons aan om vreedzaam te leven en zorgen voor rust en kalmte." In tegenstelling tot haar scherpe, krachtige stem, laten haar songteksten juist compassie, empathie en wijsheid horen. "Ik let op hen, zij letten op mij. Samen zijn we krijgers. We zorgen goed voor elkaar en staan achter elkaar. We houden onvoorwaardelijk van elkaar," zegt Destiny over haar vrienden. "Dat is best zeldzaam in deze wereld."

Destiny gebruikt in plaats van 'vrienden' andere woorden om Rofa en Gia te beschrijven. Een daarvan is 'comai', een Spaans woord dat 'je zus, degene die voor je kinderen zorgt' betekent. "Ik ben de peetmoeder van hun kinderen, dus ik ben hun comai. Als ik kinderen krijg, worden zij hun peetmoeders, omdat ze mijn comai zijn." Een ander woord is 'hoodrat', wat ze omschrijft als "een samensmelting van de stijlen rond punkrock, gothic en hardcore. Dat is gewoon wat wij zijn, we passen niet in een hokje. We zijn onszelf."

Nergens is dat duidelijker dan op Destiny's nieuwe plaat: 1992. Op de ep volg je haar dynamische ontwikkeling als kunstenaar, terwijl ze alle facetten van haar identiteit beschrijft. Haar genre-overstijgende debuutalbum Metallic Butterfly uit 2014, werd opgevolgd door het Donna Summer-achtige Honeysuckle, een disco-achtig project dat ze uitbracht onder haar eigen naam. 1992, dat in september wordt uitgebracht, is een veelzijdige ode aan de New Yorkse hiphop van de jaren negentig, waar Destiny mee opgroeide. De opvallendste track is Green Line, een door blazers omlijst, jazzy introspectief, dat doet denken aan het vroege werk van Nas. Het liedje Burjas heeft meer weg van underground electronica, een eerbetoon aan haar Afrikaanse roots. Bart Simpson, de gewaagde openingstrack van 1992, maakte ze speciaal voor de schaatsbaan in Manhattan. De stad is Destiny's grootste inspiratiebron. 

"New York is een constant bewegend en ademend vat vol poëzie, kunst, mode, pijn, tragedie, authenticiteit, kleur, diversiteit, rariteiten en armoede. Ik vind alles interessant," zegt Destiny. "Het is allemaal een beetje surrealistisch, dat spreekt me aan. Dat merk je in de poëzie, in het theater, overal om mij heen." Wat Destiny verbindt met Rafa en Gia is de relatie tot de gemeenschap - hun gedeelde ervaringen met het leven in de stad. "We houden van onze woonplaats. We zouden nergens anders willen leven dan in New York. We vinden het fijn om onder onze mensen te zijn en hebben een goede band met de community. We hebben onszelf hier gevonden, de stad heeft ons gemaakt tot wie we zijn."

Destiny onderschrijft het belang van de samenlevingen buiten haar eigen omgeving, buurt en stad. Ze vindt het belangrijk om een veilige ruimte te creëren tijdens haar shows. In een recente documentaire over de release party van 1992 praat ze veel over het gevoel van veiligheid. Ik vraag haar waarom het zo belangrijk voor haar is. "Ik weet hoe het voelt om verwaarloosd te worden in een ruimte. En ik weet hoe het is om je onveilig te voelen in een ruimte," legt ze uit. "Als jonge, niet-witte vrouwen is het belangrijk dat onze stemmen, meningen, waarden en verhalen worden gehoord en begrepen, opgenomen en erkend."

Buiten het podium probeert Destiny door middel van communicatie een soort community te creëren. Haar belangrijkste middel is de Smart Girl Club, een collectief dat workshops, radioprogramma's en poëzieoptredens verzorgt. Het doel is het bevorderen van creatieve samenwerkingen tussen vrouwen van alle vormen, formaten, seksualiteiten en kleuren. Voor Destiny is Smart Girl Club een "veilige plek waar ik al mijn frustraties kan omzetten in positiviteit. Daarom denk ik dat veiligheid zo belangrijk voor mij is: het is één ding om woede te voelen, maar je moet er altijd een gezonde oplossing voor zien te vinden."

Smart Girl Club is ontstaan vanuit het perspectief en de ervaringen van het stedelijk feminisme, "een tastbare vorm van het feminisme, toegankelijk voor stadse vrouwen, die geen toegang hebben tot de reguliere feministische kanalen" zoals je die vindt in het hoger onderwijs. "Het is voor vrouwen zoals ik, die zich identificeren met zoveel verschillende dingen. Stedelijk feminisme was gewoon aanwezig in de gemeenschap waarin ik ben opgegroeid, we zijn niet onzichtbaar," zegt ze. "Of je het nu leuk vindt of niet, we gaan onszelf vertegenwoordigen, we gaan om respect vragen, voor bewustzijn en bescherming zorgen voor de zusterschap, voor het onderwijs, en zoeken naar betere manieren om ons leven in te richten. Dat is het doel." Leve Princess Nokia.

Credits


Tekst Emily Manning 
Fotografie Zachary Chick 
Styling Katelyn Gray

Styling assistentie Marie Choi