modellen en hun moeder: flint en jimini

Waar komt de nieuwe generatie mannelijke modellen vandaan? En wie zijn hun moeders? Vandaag: Flint en zijn Engelse moeder Jimini, in de Amsterdamse Jordaan.

door Olga Kortz
|
30 mei 2017, 8:30am

Het is een hete woensdagmiddag en ik zit met Flint en zijn moeder Jimini op een bankje voor het huis waar ze de helft van Flints jeugd samen woonden en waar Flint ook geboren werd. De andere helft woonde hij bij zijn vader in een woongroep, ook in Amsterdam. Op de begane grond van het huis in de Jordaan heeft zijn moeder, beeldend kunstenaar, haar atelier; de verdiepingen erboven is het woongedeelte. Inmiddels gebruikt Jimini met name het atelier. Als ze in Amsterdam is woont ze in een van de volkstuintjes in Westerpark.
Voordat we aan het interview beginnen vertelt Jimini me hoe ik haar naam moet spellen.
"Geen Y". "Geen Y", herhaalt ze een paar keer. Goed onthouden, zeg ik in gedachten tegen mezelf. Jimini is geen vrouw die je teleur wil stellen.

i-D: Waar komt je naam vandaan, Jimini?
Jimini: Toen ik klein was wilde ik een jongen zijn. Ik groeide op in Schotland en alle jongens in Schotland heetten Jimi. Ik werd ook Jimi genoemd. Toen ik als goochelaar aan het werk ging leek het me beter mezelf Jimini te noemen. Ik woonde in New York, en alle vrouwen daar hadden van dat mooie vrouwelijke haar. Ik niet, ik had heel kort mannenhaar. Als mensen me vroegen hoe ik heette en ik beantwoordde die vraag met "Jimi", dan werd ik raar aangekeken. Een vrouw met een mannennaam, en mannenhaar, dat was vreemd. Vanaf het moment dat ik zei dat ik Jimini heette was de reactie "Oh that's cute." Dat maakte het leven een stuk makkelijker.

Flint, noem jij je moeder ook Jimini?
Flint: Jim, Jimi, Jimini, alle varianten.
Jimini: Je noemt me Jimi, net zoals mijn moeder. Mijn vader noemt me Jimini.
Flint: Het leuke is: toen ik geboren werd had ik een oog dicht. Ik zag eruit als een piraat, daarom werd ik Flint genoemd, naar de kapitein uit het boek Treasure Island, Schateiland in het Nederlands. De andere hoofdpersoon heet Jim. En mijn vader heet John, zo heet de slechterik in het verhaal.
Jimini: Het ligt wat ingewikkelder. Je bent vernoemd naar de papegaai uit Schateiland, die weer vernoemd is naar kapitein Flint, de bloeddorstigste van de zeven zeeën. Flint, weet je nog op de basisschool, dat dove broertje van Marie? Hij had voor alle kinderen een seintje. Als hij jouw naam duidelijk wilde maken, gaf hij met zijn wijsvinger een seintje vanaf zijn schouder. Alsof er een papegaai op zat. Grappig toch?

Flint, was je een piraat als kind, een boef?
Flint: Volgens mij was ik heel braaf, niet per se een boef. Ik was enig kind, ik kreeg veel liefde van mijn ouders. Ik klom overal in, herinner ik me, en ik hield van op de trampoline springen. Maar echt stout was ik geloof ik niet.

Klopt dat, Jimini?
Jimini: Ja, ik had veel geluk met Flint als kind. Maar [en richt zich tot haar zoon]: je hebt wel een aantal dagen de banaan uit je lunchbox achter de bank verstopt. Op een gegeven moment vond ik lege bananenschillen, vol met muizenkeutels. Ik was woedend, omdat we een muizenprobleem hebben, maar ik vroeg me vooral af wat je bezielde dat je die bananen achter de bank moest verstoppen.
Flint: Ik verstopte ze niet alleen achter de bank, ik verstopte ze overal.
Jimini: Ik heb er erg mee gezeten. Wat was ik voor een verschrikkelijke moeder, dat hij niet tegen me durfde te zeggen dat hij geen bananen wilde eten, en ze daarom maar stiekem liet verdwijnen?

Wat is je moeder voor moeder, Flint?
Jimini: Moet ik even even weg? [lacht]
Flint: Nee. Ze is anders dan andere Nederlandse moeders, alleen al omdat ze Engels is. Maar ze is ook erg feministisch en radicaal. Ik kon vroeger erg met haar clashen, maar dat kwam dan weer vooral omdat ze alles dubbelcheckte: of de deur goed op slot zat, of haar fiets wel twee keer op slot stond. Dat vond ik een vervelend contrast met de avontuurlijke verhalen die ze daarnaast altijd had, en de risico's die ze in haar jeugd altijd genomen had.

Risico's?
Flint: Grote verhalen dat ze naar New York vloog zonder onderdak te hebben, en dan in het vliegtuig iemand tegenkwam bij wie ze kon slapen.
Jimini: Ik lijk jou wel.
Flint: Of dat ze met een vals rijbewijs reed. Dat contrasteerde dan nog nogal met dat als we ergens heen gingen en ze haar shampoo in twee zakjes moest wikkelen.
Jimini: Omdat anders alles onder de shampoo zat, Flint. Je léért toch wat met de jaren.
Flint: Mijn moeder kan sowieso wel clashen met mensen trouwens. Dan denkt ze dat heel diplomatiek is, maar dan maakt ze het eigenlijk alleen maar erger, zoals net in de ijswinkel. Ze was daar met twee Spaanse vrienden, die ze wees op het smurfen- en bubblegum-ijs. Ze zei tegen die vrienden: "don't take these flavours, they're disgusting." Het meisje achter de balie dat daar werkt, en 's ochtends al dat ijs gemaakt heeft, zei toen dat die smaken helemaal niet 'disgusting' waren. En Jimini wil daar dan niet in meegaan, ze probeert het goed te maken door te zeggen dat al het andere ijs geweldig is, maar toch, het was niet diplomatiek. Ook al lacht ze het weg.
Jimini: Ze maakt dat ijs helemaal niet zelf, maar oké. Ik werd een keer door Sonja Barend geïnterviewd toen ik op IDFA de scenarioprijs won. De kop die ze boven het stuk in het krantje zette was: "Jimini Hignett, met haar charmante grote bek."

Lijken jullie op elkaar?
Jimini: Ja, onze humor is hetzelfde.
Flint: Ja. Als we op straat lopen en we zien een 'gek' persoon, dan kijken we elkaar aan en dan weten we meteen van elkaar wat we denken.
Jimini: We hebben allebei oog voor detail. Ook als we bijvoorbeeld films kijken. Product placement valt ons vaak allebei meteen op, dan zeggen we: "zie je dat blikje cola ook daar?"
Flint: Ik ben door mijn ouders verschillend opgevoed. Bij mijn vader was het wat vrijer, bij mijn moeder niet per se strenger, maar ze lette wel op. Ze had geen tv, en ze wilde liever dat ik tekende of boeken las. En ze nam me veel mee naar het theater. Zo heb ik die oplettende blik ontwikkeld, denk ik. 

Je bent erg gestimuleerd door je moeder.
Jimini: Nou… Ik hoop het, maar ik weet het niet. Ik heb je wel heel erg gestimuleerd om geen merkkleding te dragen.
Flint: Dat is waar. Ik had alles behalve merkkleding aan. Gekke bloemetjesbroeken enzo.
Jimini: En toen je negen was kreeg je een hond, die je 's ochtends uitliet, en dan kwam je vaak met spullen terug die je op straat tussen het vuilnis gevonden had. Dan dacht ik altijd: yes, that's my boy.

En toen zat je opeens in een campagne van Dior, en was je op de catwalk van Gucci en Valentino te zien. Wat zei je moeder toen je model werd?
Jimini: Hij zei niet "ik word model", het gebeurde. Eigenlijk was ik degene die zei dat hij foto's moest laten maken, zodat hij misschien wat geld kon verdienen als model. Toen begonnen allerlei mensen op zijn school dat ook te zeggen. Ik had altijd al gezien dat er geen slechte foto van Flint bestaat, dat moet je hebben als model. De dochter van een vriendin van mij is model, en ook zangeres trouwens, maar destijds vooral model; Bea. Flint is toen bij haar gaan vragen hoe hij het moest aanpakken. De volgende dag kon hij naar Tony Jones.

Zien jullie elkaar veel?
Flint: Ik ben slecht in afspreken. En ik ben niet echt fan van de volkstuin. Ik vind het mooi, maar ik spreek liever hier af.
Jimini: Ja, want dan kan hij een ijsje krijgen. Ik vind het heel jammer dat je me niet gewoon opzoekt waar ik woon. Ik zeg het maar even.

Missen jullie elkaar op de momenten dat jullie elkaar niet zien?
Jimini: Ja, toch wel.
Flint: Ik was vroeger erg slecht in communiceren. Als ik in het buitenland was, liet ik nooit echt iets horen. Mijn moeder kan hele lange e-mails sturen, van wel drie pagina's. En ik haat e-mails lezen. Ik liet die mails dan een paar weken ongelezen, en dan las ik erna steeds een klein stukje, of helemaal niet. Toen hebben we daar op een bepaald moment wel over gepraat. Ik ben haar enige kind en ik begrijp dat nu wat beter.
Jimini: Ik vind het leuk om te weten waar hij mee bezig is. Ik maak de mailtjes tegenwoordig wat korter. Ik zit op zo'n moment gewoon te schrijven en dan ga ik maar door. Ik kan het eigenlijk maar beter in een keer schrijven en in stukjes opsturen.

Flint, je groeide voor het grootste gedeelte van je jeugd hier op, de andere helft van de tijd was je bij je vader. Wanneer gingen je ouders uit elkaar?
Flint: Ze waren nooit bij elkaar.
Jimini: It's complicated. We waren natuurlijk wel even bij elkaar want anders was Flint er nooit geweest. Ik had een andere vriend. Ik heb er heel erg lang over gedaan om zwanger te worden, ik liep al zeven jaar lang allerlei ziekenhuizen af. Dus toen ik zwanger werd, niet van de 'verkeerde' want dat mag je niet zeggen, maar van iemand die niet mijn vriend was, was het voor mij belangrijker om het kind te houden.
Flint: Had je een vriend toen je met John ging?
Jimini: Ja, dat heb ik je weleens verteld maar dat heb je verdrongen denk ik.
Flint: John zag het aanvankelijk niet zitten om vader te zijn. Toen nodigde ze hem uit voor mijn geboorte, en toen hij me zag was hij meteen om.
Jimini: Ja, hij wilde gelijk huisje-boompje-beestje. Maar ik wilde dat niet. Maar ik dacht wel dat het voor de relatie met het kind belangrijk zou zijn dat hij bij de geboorte was. Hij was een hele goede vader, veel meer dan een toegewijde oppas of iets dergelijks.
Flint: En nog steeds, hij is een hele goede vader.
Jimini: Omwille van hun band ben ik ook in Nederland gebleven. In Engeland had ik meer steun gehad van mijn moeder en andere familieleden, maar ik ben gebleven omdat ik vond dat ik het Flint niet aan kon doen zijn goede relatie met zijn vader te verstoren. En ik zag dat het goed was voor Flint om twee verschillende opvoedingen te krijgen, dat hij geen dingen zo zou gaan doen, omdat ik ze zo deed, maar dat er ook een vader was met andere methodes. Zodat hij voor zichzelf zou kunnen gaan beslissen. Voor een ouder is dat soms moeilijk om mee om te gaan, maar voor Flint zijn eigen autonomie was het erg goed. 

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie Jip Broeks

Tagged:
Fotografie
Mode
Cultuur
jip broeks