Rick V.

wat deze foto’s van tieners in de jaren negentig ons vertellen over jong zijn

Fotograaf Adrienne Salingers iconische boek uit 1995 ‘In My Room: Teenagers in Their Bedrooms’ gaat op dit moment een digitale wedergeboorte door. We vroegen haar hoe dit zo gekomen is.

door Emily Manning
|
24 juli 2017, 11:00am

Rick V.

De beste collectie van Britse ontwerper Christopher Shannon is misschien wel zijn lente/zomer '15-collectie - een bonte verzameling van oversized t-shirts, regenjassen, en truien met borstzakjes en collage-achtige patronen. Voor de collectie liet Shannon zich inspireren door het Adrienne Salingers boek In My Room: Teenagers in Their Bedrooms, van portretten van tieners in hun slaapkamers - waarvan sommige beplakt zijn met zelfgemaakte punkposters en andere weer volgestouwd zijn met knuffeldieren. Elke kamer is een verzameling van jeugdherinneringen. "Het boek van Adrienne Salinger gaat meer over de manier waarop jongeren hun slaapkamers verfraaien, en niet zozeer wat ze er uitspoken. Het gaat over het creëren en vinden van je eigen identiteit", vertelde Shannon aan i-D. "Het gaat om die persoonlijke ruimte, iets waar we niet zo bekend meer mee zijn in deze digitale tijd."

Het is daarom misschien een beetje ironisch dat de beelden van Salinger momenteel een digitale wedergeboorte ervaren. De tieners zijn overal te zien op Tumblr, en hun kamers worden netjes gecategoriseerd op Pinterest - platforms die op hun eigen virtuele en gecureerde manier bijdrage aan identeitsvorming.

Ellen L.

Salinger begon de fotoserie in de jaren tachtig, maar stopte er al snel mee omdat ze er niet aan had gedacht om haar subjecten te interviewen, een essentieel onderdeel van In My Room. "Het voelde alsof ik niet goed aan het luisteren was, iets waarvan ik anderen vaak beschuldigde," vertelt Salinger over de telefoon vanuit de Universiteit van New Mexico waar ze les geeft op de fotografie-opleiding. Toen ze in de jaren negentig naar New York verhuisde, ontving Salinger een beurs en ging ze verder met haar project, dit keer inclusief twee uur durende interviews met iedereen die ze fotografeerde. Deze interviews verwerkte ze later in het boek. "Alle hun bezittingen liggen opgeslagen in die slaapkamers, en hun identiteiten veranderen constant. Wat er aan de muren hangt is, op de een of andere manier, in tegenstrijd met wie ze zijn. En wat ze zeggen al helemaal," zegt Salinger. "Ik ben geïnteresseerd in deze tegenstrijdigheden.

Fred H.

Waarom ben je begonnen met het fotograferen van tieners?
Tieners worden vaak op een stereotypische manier neergezet in de media, ondanks het feit dat het een belangrijke transformerende periode is. De dagen da je in het ouderlijk huis woont zijn geteld, dus je hebt waarschijnlijk een duidelijke mening over de wereld - je hoeft nog geen compromissen te sluiten. Ik ben ook geïnteresseerd in hoe mensen zich definiëren in ruimtes. Ongeacht hun sociaal-economische status, zijn de meeste slaapkamers van tieners even groot en hangt er altijd een gloeilamp van 60 watt in het midden. 

Het valt op hoe divers de tieners zijn. Sommigen zijn 'straight edge', sommigen zijn religieus, eentje is een alleenstaande moeder. Hoe belangrijk was dat voor deze serie?
Het is geen documentaire-project. Misschien lijkt dat zo, maar ik geloof niet echt in documentatie, omdat dat suggereert dat er een waarheid is - één waarheid, en één manier van denken. Dus ik ben daar eigenlijk niet heel bewust mee bezig geweest.

Hoe heb je dan zo'n diverse groep aan tieners gevonden?
Op verschillende manieren. Soms ging ik naar het winkelcentrum, waar je veel verschillende tienermeisjes tegenkomt. Maar ook via de tieners zelf. 

Donna D.

Hoe was die samenwerking tussen jou en de tieners?
Ik had een regel: ze mochten hun slaapkamers niet opruimen en niets veranderen. Met ieder persoon bracht ik ongeveer zes uur door, inclusief dat twee uur durende interview. Ik vond het belangrijk om ervoor te zorgen dat ze niet op een negatieve manier werden neergezet. Fotografen gebruiken hun macht vaak om degene die ze fotograferen als ondergeschikt neer te zetten en dat is iets waar echt tegen ben.

Omdat ik scherpe beelden wilde maken met een camera die grote negatieven produceert, had ik een lange sluitertijd nodig: een kwart van een seconde, te lang voor een mens om stil te blijven staan. Met deze kwart van een seconde moest het subject echt onderdeel zijn van het proces, dus ik vroeg hen om te poseren en deze pose vast te houden. Daarom zie je ook een soort intensiteit in hun blik, omdat ze zo lang stil moesten blijven zitten. Ik probeerde ze zoveel mogelijk in het proces mee te nemen. Ik vond het belangrijk dat ze hun eigen stem lieten horen. 

Jason C.

Waarom wilde je hen interviewen?
Het was aanvankelijk niet mijn idee om een boek te maken, ik werd hiervoor benaderd nadat ik mijn werk een paar keer tentoongesteld had. Toen de mogelijkheid van een boek zich aandiende, heb ik elk woord uit de video's getranscribeerd. Daarna vroeg ik aan de geïnterviewden of ik dingen weg moest laten. Veel van hen waren toen al geen tieners meer, maar seks veto'den ze bijna allemaal. Ze hadden het de hele tijd over seks, maar wilden dat niet in het boek. Ik vind het nog steeds interessant dat ze zichzelf op dat gebied censureerden. Ze vertelden ongelofelijke verhalen - hartverscheurend, verbazingwekkend en briljant, die laten zien hoe complex tieners zijn. We veranderen veel als we ouder worden, maar er is al iets heel directs en 'echts' aanwezig op die leeftijd - iets dat al gevormd is.

Gavin Y.

Precies. Je ziet natuurlijk onzekerheid, maar er zitten ook paar hele sterke statements in de interviews - over religie en verslaving en familie. Het versterkt de boodschap van de portretten: dit zijn autonome individuen.
Precies, dit zijn mensen. Tieners worden zo vaak tot een soort simpele zielen gereduceerd. Dat is echt een denkfout.

Ik vond het ook leuk hoe de verhalen geen direct verband hadden met de dingen die aan de muur hangen. De verhalen laten een andere, soms onverwachte kant van de geportretteerde zien.
Ja. dat is het idee: als je naar de foto kijkt wil je meteen stereotyperen: hij is een skater, zij is een punker. De teksten zijn erg belangrijk voor me omdat ze laten zien hoe complex alles ligt. Met de foto's wil ik mensen laten nadenken over de feitelijke waarde van foto's. Ik wil dat mensen deze tieners serieus nemen. Ik heb enorm respect voor ze.

Lynne M. 

Wat voor een invloed hebben deze foto's gehad?
Toentertijd werden de mythes en stereotypen rondom tieners compleet bepaald door de TV en reclames - ik wilde een tegengeluid bieden. Vijf jaar nadat het boek werd gepubliceerd, begon ik kamers terug te zien in films en op TV die eruit zagen zoals de kamers die ik gefotografeerd had. Ik dacht toen: was het project nou zo nodig? Iedereen wist dit al lang. Toen kwam ik de regisseur van onder andere Breaking Bad tegen, die zei dat het boek nog steeds voor vele setdesigners een inspiratiebron vormt. 

Jeff D. 

De foto's zijn online nu heel populair. Misschien omdat identiteitsvorming toen nog zo 'fysiek' was, terwijl dat nu vooral online gebeurt.
Maar het is heel anders als je je verschillende identiteiten op digitale platforms beschrijft, dan als iemand voor je je gewoon vragen stelt. De druk van het creëren van verschillende identiteiten online is een hele andere druk, omdat je je er bewust van bent hoe je wordt gezien. Maar ik ben niet geïnteresseerd in hoe iemand zichzelf wil zien in de derde persoon, ik ben geïnteresseerd in een echt gesprek, dat afdwaalt en meandert. Op de één of andere manier hebben we het idee dat je, als je ouder wordt, een vaststaand idee moet hebben over je identiteit. Maar dat is gewoon niet echt interessant. Wat mensen zo interessant maakt is juist dat we gevormd worden door allerlei verschillende factoren die samenkomen.

Carlos C.

Credits


Tekst Emily Manning
Fotografie Adrienne Salinger

Tagged:
tieners
Cultuur
In My Room: Teenagers in Their Bedrooms