strak in pak met jess øberlin

Volgens modeontwerpster en visuele artiest Jess kan je het meisje wel uit de nineties halen, maar de nineties niet uit het meisje.

|
mrt. 25 2016, 12:25pm

In een tijd waarin alles op internetsnelheid gaat, trends komen en gaan, en we overproduceren alsof ons leven er van af hangt, kiest Jess Øberlin er juist voor om het rustig aan te doen. De van oorsprong Canadese modeontwerpster en visuele artiest neemt de tijd om dingen te creëren, en dat zie je terug in haar werk.

Jess Øberlin maakt spandex pakken. Ze worden handgemaakt, wat pas gebeurt op het moment dat iemand er een besteld. Ieder pak is uniek en iedereen kan er een aan, doordat Jess een nieuwe maattabel heeft gemaakt die op de meest uiteenlopende lichaamstypes aansluit. De pakken geven je zelfverzekerdheid en zijn volgens Jess het moderne alternatief voor de little black dress.

Haar mentaliteit en stijl komen voort uit de jaren negentig. Haar jeugd die bestond uit karaoke, videoclips en tijdschriften is een grote bron van inspiratie. "De muziek was energiek, de kunst was fel, de feesten waren undergound, het internet was langzaam, en de mode was extreem." Als het aan Jess ligt, blijven de nineties voor altijd voortleven.

Op 1 april viert Jess Øberlin in de conceptstore You Are Here in Eindhoven dat haar eerste officiële lijn hier zal worden aangeboden. Ze nodigt iedereen uit om wat te komen drinken, dansen en z'n favoriete karaokenummers te rappen.
Wij spraken haar alvast om wat meer te weten te komen over wie Jess Øberlin is en waar haar pakken voor staan.

Je komt oorspronkelijk uit Canada, hoe ben je in Eindhoven terechtgekomen?
Ik was achttien en net klaar met school toen ik een enorme rugzak inpakte en door Europa op reis ging. Ik wilde dat al van jongs af aan doen, dus ging ik ervoor, hoewel mijn ouders tegen waren. Nadat ik Europa had gezien, liftte ik rond door Amerika en Canada, en heb ik een paar jaar op een Mexicaans strand gewoond. Ik heb zoveel verhalen. Tussen alle reizen door kwam ik in Eindhoven terecht. En misschien is er wel een jongen in het spel.

Wat vind je zo aantrekkelijk aan Eindhoven en de designscene hier?
Om eerlijk te zijn ben ik niet echt onderdeel van de designscene, en persoonlijk vind ik die hele scene ook niet zo aantrekkelijk. Ik voel me in de meeste 'scenes' niet op mijn plek, net als op de middelbare school. Maar dat gevoel vind ik niet erg. Ik ben dol op het ongewone. Daardoor creëer ik juist mijn eigen scene. Eindhoven is qua uiterlijk niet de meest aantrekkelijke stad, maar dat vind ik er juist aantrekkelijk aan. Je moet als creatieveling in Eindhoven zelf dingen doen om het naar je zin te hebben. De stad is nogal een underdog. Doordat het zo klein is, zorgen alle nieuwe dingen voor een echte buzz. Je moet hard werken en het duurt lang voordat je buiten Eindhoven ook bekendheid krijgt, maar ik heb geen haast. Er is een geweldig netwerk van creatieve mensen met wie ik graag werk en rondhang, dus ik ben blij dat ik hier mijn plek heb gevonden.

Wat is je achtergrond in mode en visual design? Ontwerp je de stoffen ook zelf?
Ik ben een groentje. Ik leer mezelf dingen aan door te experimenteren, ik ben niet bang om fouten te maken en er een rommeltje van te maken. Ik leerde op mijn negende in Canada wel al hoe ik moest naaien. Toen ik op de middelbare school zat knipte ik mijn kleren kapot en maakte ik er nieuwe dingen van. Ik vond het geweldig om tweedehands spullen te kopen met mijn vrienden, en uren op zoek te zijn naar dat ene ding dat me aantrok. Ik heb zelfs een keer een felgeel jasje gevonden met mijn naam erop geborduurd. Het was absoluut niet 'cool', maar ik ben nooit het type geweest dat doet wat mensen verwachten.
Als kind heb ik enorm veel ontwerpen getekend, maar ik heb nooit een modeopleiding gevolgd. De afgelopen vier jaar heb ik geprobeerd om een pak te maken dat perfect op ieder lichaam aansluit. Ik heb veel verschillende echte mensen opgemeten en een nieuwe maattabel gemaakt, waardoor het iedereen past als een tweede huid.
Een aantal van de prints op de stoffen heb ik zelf ontworpen, maar ik werk ook graag samen met andere kunstenaars. Nadat ik een tijd lang heel experimenteel met verschillende prints ben geweest, vind ik nu dat minder vaak meer is. Ik heb een zwart pak en een limited edition pak met een print. Ik denk dat ik het een tijdje zo houd. Ik maak maar tien pakken van iedere print, in samenwerking met een andere kunstenaar.

Je wordt omschreven als een "multidisciplinaire modekunstenares". In welke andere disciplines ben je werkzaam?
Ik heb het altijd al lastig gevonden om maar één ding te doen. Ik experimenteer graag en maak dingen waar ik me goed bij voel, en dat kan van alles zijn. Toch zijn de pakken een rode draad in alles wat ik doe en maak. Ze zijn overal bij betrokken omdat ze alles waar ik voor sta representeren. Ik maak ook video's en visuele kunst, doe mijn eigen geïmproviseerde fotoshoots, maak muziek met vrienden en doe aan performancekunst. Momenteel heb ik ideeën om deze zomer een mode-muziek-karaokevideo te maken, met wat mensen uit de JØ-gang en een nummer van een van onze gangsters.

Waarom besloot je je te richten op de tweedelige pakken? Ben je van plan ooit andere kledingstukken te maken?
Ik ben dol op de pakken en draag ze graag. Ik heb bijna nooit iets anders aan. Ik denk dat het goed is om je tijd te nemen in een wereld die zo snel gaat. De pakken zijn geweldig, dus waarom zou ik iets goeds veranderen. Voor ik wist dat ik er een merk van wilde maken, maakte ik ze puur voor mezelf. Ik kon nooit een spandex pak vinden dat me goed paste. Toen andere mensen er ook interesse in kregen, paste ik het ontwerp aan zodat het ook op andere lichaamstypes zou passen. Dat leidde uiteindelijk tot waar ik nu ben. Er zijn een aantal andere tops en broeken die ik in de toekomst nog wil maken, maar het zal altijd een tweedelig pak zijn.

Je ontwerpen doen erg denken aan de jaren negentig. Wat vind je zo interessant aan deze periode en welke elementen hiervan verwerk je in je ontwerpen?
Ik ben blij dat je de jaren negentig erin terugziet. Ik ben een nineties kid, net als het grootste deel van mijn vrienden - we zijn allemaal geboren in of rond 1985. Ik mis de jaren negentig echt. Ik denk dat dat komt doordat ik toen opgroeide en alles zo anders was. De muziek was nieuw en energiek, de kunst was fel, de feesten waren undergound, het internet was langzaam, mensen spraken elkaar persoonlijk, en de mode was extreem en gaf iedereen een identiteit. In de jaren negentig deed ik wat ik maar wilde. Ik was een dagdromer in mijn tienerkamer vol plaatjes uit de Vogue en Seventeen.

Alles was zo nieuw en opwindend. Ik haal super veel inspiratie uit mijn jeugd. Ik droeg destijds enorm veel spandex, maar ook baggy skatekleding. Je kan het meisje wel uit de nineties halen, maar de nineties niet uit het meisje, denk ik. Ik doe nog steeds graag dingen die ik toen ook deed, zoals karaoke, dansfeesten, meidenavonden, videoclips kijken en tijdschriften lezen. Het is niet echt mijn intentie om dat jarennegentiggevoel in mijn werk te stoppen, maar ik maak nu eenmaal graag dingen die leuk en visueel aantrekkelijk zijn, net als toen ik een kind was, dus dan ontstaat dat verband al snel. Ik hou de jaren negentig in leven met de pakken en de fotoshoots en door evenementen te filmen met een oude camcorder - zo een als mijn opa vroeger had. Ik vind het leuk om stills uit die video's als foto's te gebruiken. Het voelt warm en vertrouwd. Ik ben gevormd door de jaren negentig, ik kan niet aan die mentaliteit ontsnappen.

Je interesse in de jaren negentig komt duidelijk naar voren op je Tumblr-pagina, die eruitziet als de desktop van onze eerste computer. Is Tumblr een bron van inspiratie voor je, en speelt de internetcultuur een grote rol in je werk?
Dus jij bent ook een nineties kid! Was die inbelverbindingniet onwijs cool? Het was wel vervelend als iemand anders de telefoon wilde gebruiken natuurlijk. Je kon toen niet alles hebben, en je kon het zeker niet snel hebben. Tumblr en Instagram zijn vandaag de dag een handige bron van inspiratie. Het is uitgebreid, snel en groeit altijd. Het is een eindeloze berg aan dagelijkse data. Ik snap het niet helemaal en weet niet precies hoe het werkt, het lijkt een soort mysterieus parallel universum.

Ik breng niet veel tijd door op het web, maar als ik het gebruik, zit ik meestal op Instagram of Tumblr. Ik heb daar zoveel coole nieuwe kunstenaars en collectieven met dezelfde ideeën en stijl als ik gevonden. Dat is iets cools aan het nieuwe internet; we zijn allemaal verbonden en mooie dingen komen er tot hun recht. Ik probeer er echter niet te veel op te zitten. Over het algemeen haal ik inspiratie uit echte mensen en dingen om me heen, mijn herinneringen, en het verbinden van de tegenwoordige tijd aan de jaren negentig en vroege jaren nul. De internetcultuur is niet heel belangrijk in mijn werk omdat ik het niet kan bijhouden. Alles gaat zo snel, ik doe het graag wat rustiger aan. Ik houd niet vast aan trends. Ik kom vaak pas naderhand achter 'coole dingen' in de digitale cultuur, als het al niet eens meer heel relevant is. Ik hoor er pas van als een ander me erover verteld, maar ik vind het helemaal prima zo.

Ik las dat je vrienden en klanten een belangrijk onderdeel zijn van je creatieve proces. Waarom vind je dat zo belangrijk, en hoe dragen ze bij aan je ontwerpen?
Ik vraag altijd aan de mensen die mijn pakken kopen of ze model voor me willen staan. Vaak heb ik geluk en zeggen ze ja. Ik heb mijn beste vrienden pakken gegeven en vroeg ze of ze model wilden staan. Het is belangrijk voor me om de echte mensen die mijn merk steunen te laten zien en kracht bij te zetten. Dat zie ik niet vaak gebeuren bij andere merken, maar zij zijn de mensen die het dragen. Dat heeft zeker een grote invloed op mijn creatieve proces. Ze inspireren me en hebben hele coole ideeën. Ze sturen me zelfs verrassingen, zoals video's of fotoshoots die ze zelf hebben gemaakt.

Nu mijn pakken in de winkel komen te hangen, maak ik er kaartjes voor waarop ik mensen persoonlijk uitnodig om champagne met me te komen drinken. Ik wil nieuwe klanten ontmoeten. De verkoop moet worden gevierd. Ik wil weten wat voor mensen mijn pakken dragen. Uiteindelijk zijn zij degenen voor wie ik ze maak. Het is vooruitstrevend, experimenteel en opwindend werk.

Je brengt niet alleen een duidelijke boodschap naar voren over lichaamspositiviteit met je pakken, ook de foto's eromheen zijn heel krachtig. De meisjes op je foto's lijken bij een soort girlgang te horen. Zit er een idee achter dat krachtige aspect?
Het eerste pak dat ik maakte en droeg gaf me zo'n krachtig en zelfverzekerd gevoel. Dat gevoel heeft tot nu toe iedereen die het draagt. Het geeft je het gevoel dat je alles aankan. Het is alsof je in een alter ego stapt, een soort Sailor Moon, of je jeugdheld die vecht voor waar hij of zij in gelooft. We zijn ook echt een gang die door de straten dwaalt. Iedereen met een pak is er onderdeel van. Ze zijn allemaal onafhankelijk, net als ik. Ze doen hun eigen ding. We respecteren en bewonderen elkaar, en moedigen elkaar aan. Dat geeft je kracht.

Op je Tumblr staat ook een foto van een jongen in een van je roze pakken. Probeer je een gevoel van genderloosheid te verwerken in je kleding?
Josh, ja, hij had het enorm naar zijn zin in dat pak. Het was eigenlijk voor iemand anders gemaakt, maar het lot bracht het bij hem. Jongens vragen me weleens of ik ook voor hen ontwerp. Het lijkt logisch om ja te zeggen, maar ik realiseerde me dat ik beter ook op foto's kan laten zien dat de pakken voor iedereen zijn. Ik gaf hem wat tips en een wegwerpcamera mee. Hij ging naar buiten in Eindhoven met een andere vriend van me, die de foto's maakte, en hij ging er echt voor.

Genderloosheid, of 'peoplefulness', zoals ik het zelf noem,is simpelweg een organisch onderdeel van het maakproces. Wanneer ik zeg dat het voor iedereen is, meen ik dat ook echt. Iedereen is interessant en uniek, en dat moeten ze laten zien. Dat zou vaker moeten gebeuren. We zouden ons vrij moeten voelen om grenzen te verleggen en te dragen waar we ons goed in voelen. We moeten kunnen doen en zeggen wat we willen en erom gerespecteerd worden. Gender en andere beperkende hokjes worden langzaamaan afgebroken. Het is een opwindende tijd in de mode- en kunstwereld. Niks is nog taboe.

Wat kunnen we verwachten van je presentatie in You Are Here op 1 april?
Ik kan nog steeds niet geloven dat het gaat gebeuren. Het is een droom die uitkomt om mijn pakken in die winkel te zien. Je kan een publiek verwachten dat het Jess Øberlin-leven viert met drankjes, dansjes en daarna karaoke. Er zal een fotoshootperformance zijn, videokunst, goud en heel veel pakken. Ook geef ik vol trots mijn eerste fanzine weg; een zelfgemaakt magazine over mijn supporters van het eerste uur. Iedereen is welkom. Er staan een aantal verrassingen op de planning, dus kom vroeg!

De lancering van Jess Øberlins lijn vindt plaats op 1 april vanaf 19:00 uur in You Are Here. Rsvp naar jessoberlinshop@gmail.com

Credits


Tekst Robin Alper
Fotografie Jess Øberlin, Fieke van Berkom, Peter van de Riet