Fotografie Emmanuel Angelicas

deze fotograaf documenteert al vijftig jaar een levendige arbeiderswijk

De serie 'Marrickville' van Emmanuel Angelicas neemt ons terug in de tijd en geeft een inkijkje in de ontwikkeling van een arbeiderswijk van de jaren zeventig tot nu.

|
nov. 5 2018, 2:05pm

Fotografie Emmanuel Angelicas

Vanaf het moment dat hij op zijn zevende een plastic speelgoedcameraatje oppakte legt Emmanuel Angelicas al de voorstad Marrickville van Sydney vast – inmiddels bij elkaar opgeteld zo'n vijftig jaar. In tijden van raciale en politieke spanning heeft Emmanuels werk altijd de schoonheid van de waarheid gevierd, hoe confronterend die ook was. Met een krachtige soort eerlijkheid is zijn werk een eerbetoon aan de smeltkroes van de arbeidsklasse en de types die hij in zijn omgeving tegenkwam. Met het verstrijken van de tijd heeft hij altijd een simpele, maar dwarse stijl behouden: een rechttoe-rechtaan documentatie van hoe het leven er daadwerkelijk aan toe ging.

MARRICKVILLE bestaat uit buitengewone portretten, geschoten met het soort openhartigheid waarmee Emmanuel zijn bekendheid verwierf. Hoewel hij vaak vergeleken wordt met Diane Arbus en Robert Mapplethorpe, zou je ook kunnen stellen dat hij een unieke aanpak heeft die zich met geen enkele andere fotograaf meet. We spraken af met Emmannuel om meer over het project te weten te komen en vroegen hem hoe het is om met je serie een specifiek onderdeel van een culturele identiteit te kunnen vertegenwoordigen.

1541123185322-emmanuel-angelicas-marickville-photography-3

Als je hem kort zou moeten omschrijven, waar gaat de serie dan over?
Marrickville is mijn thuis. Het is waar ik ben opgegroeid en waar ik nog steeds woon. Het is mijn leven in foto's.

Hoe was het om daar op te groeien in de jaren zeventig?
Ik herinner me die tijd als een vrolijke maar ook verdrietige periode. Mijn moeder was pas 44 toen mijn vader overleed. Ze droeg tien jaar lang alleen maar zwart en is nooit hertrouwd. Ze werkte keihard en zorgde ervoor dat ik en mijn broer niets te kort kwamen. Ze maakte lange uren en verdiende twee cent per uur in een illegale sweatshop in Marrickville, waar ze kledinglabels streek voor grote winkelketens. Ze werkte daar tot in de jaren tachtig, en door haar contacten kreeg ik toegang om foto's te maken. Dat zijn mijn eerste puur documentaire foto's. Daarvoor zag ik mezelf altijd meer als portretfotograaf.

Marrickville in de jaren zeventig was in mijn herinnering een pittige buurt. Volledig arbeidersklasse. Raciale spanningen leidden er vaak tot straatgevechten en conflict. In deze harde – en soms gevaarlijke – omgeving, heb ik me staande moeten houden. Maar dit straatleven werd altijd uitgebalanceerd door de veilige haven die mijn thuis was. Sommige mensen beweren deze ambiguïteit terug te kunnen zien in mijn werk.

1541123217076-emmanuel-angelicas-marickville-photography-4

Hoe leerde je op zo'n jonge leeftijd je subjecten kennen?
Op mijn zevende begon ik al familie en vrienden vast te leggen. Zij stonden het dichtst bij mij. Mijn afkomst ligt diep geworteld in de Griekse, Olympische geschiedenis. Mijn familie is sterk, warm en vol liefde. Onze voordeur stond altijd open en veel mensen kwamen langs met eten, drinken en fantastische verhalen. Zij zorgden voor een warme, intieme en veilige omgeving. Iedereen was heel hecht. Men verwachtte omhelzingen en liefkozingen bij de begroeting. Je kon niet om de liefde heen. Die liefde van vrienden en familie werd gedeeld met de buren en de mensen die ik ontmoette op straat.

Waren er fotografen die je inspireerden toen je opgroeide?
Nee, niet echt. Tijdens mijn bachelor had ik juist vaak discussies met mijn leraren, en ik weigerde naar exposities te gaan of naar het werk van andere fotografen te kijken. Wel ontmoette ik Australische fotograaf Max Pam tijdens mijn master. Hij werd mijn mentor.

1541123240206-emmanuel-angelicas-marickville-photography-5


De serie beslaat een lange periode. Kun je wat meer vertellen over hoe de relatie met je subjecten en omgeving gedurende die tijd veranderde?
De relatie met de mensen die ik heb gefotografeerd bleef hetzelfde – intiem, persoonlijk en in-your-face. En wat betreft de omgeving, daaraan pas ik me telkens aan.

Is je benadering, hoe je je thuisstad vastlegt, veranderd?
Nee, totaal niet. Mijn visie en aanpak zijn nog steeds hetzelfde.

Wat was de reden om de serie in het zwart-wit te maken? Consistentie? Of een persoonlijke voorkeur?
Ik heb een voorliefde voor zwart-witfotografie.

1541123265792-emmanuel-angelicas-marickville-photography-6


Hoe heeft de opkomst van digitale fotografie de serie beïnvloed?
Voor mijn is de apparatuur niet belangrijk, het gaat mij vooral om de intentie en het eindproduct. In de vroege 00s werd op straat fotograferen wel steeds moeilijker, omdat ik het gevoel heb dat mensen vaak niet aanwezig zijn. Als je ze vervolgens wilt fotograferen, kijken ze op en worden ze gewelddadig, omdat ze het niet verwachten. Social media heeft mensen niet dichter bij elkaar gebracht, maar verder weg van de realiteit. Tegenwoordig zijn mensen op straat niet nieuwsgierig, maar bang.

Denk je dat je als zevenjarige nog net zo gefascineerd zou zijn met Marrickville in 2018?
Zeer zeker. Iedere keer als ik Marrickville fotografeer, of het nou in mijn eigen huis of op straat is, ben ik weer een zevenjarig jongetje met een camera, vol goede bedoelingen en enthousiast om zijn werk te delen.

1541123302633-emmanuel-angelicas-marickville-photography-7

Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Ik ben op dit moment een boek en tentoonstelling samen aan het stellen voor 2020. Het gaat om vijftig jaar aan fotomateriaal en zal Silent Agreements Marrickville 50 Home heten.