deze nieuwe expositie viert inclusiviteit op de catwalk

Catwalks hebben historisch gezien een grote invloed gehad op de beperktheid van onze schoonheidsidealen.

door Brittany Natale
|
01 juli 2019, 12:26pm

Het gaat steeds beter met diversiteit en inclusiviteit in de mode, maar er is tegelijkertijd nog een lange weg te gaan. Dat kun je althans opmaken uit de expositie Body Beautiful: Diversity on the Catwalk, die nog tot 20 oktober te zien is in het National Museum of Scotland in Edinburgh.

In de expositie wordt de evolutie van de mode onderzocht: hoe de ouderwetse schoonheidsidealen worden bestreden en inclusiviteit en diversiteit omarmd worden. Het is samengesteld door Georgina Ripley, de senior curator van moderne en hedendaagse mode en textiel, en bestaat onder meer uit werk van modefotografen en ontwerpers, en interviews van belangrijke mensen in de industrie. Ook is het werk van studenten van The Diversity Network van het Edinburgh College of Art te zien, wat ons een inkijkje geeft in de hoofden van de volgende generatie modeontwerpers.

i-D sprak met Ripley over het belang van inclusiviteit, social media als vorm van protest, hoe de industrie verandert en hoe belangrijk het is om deze beweging te ondersteunen.

i-D: Ben je tijdens de voorbereiding op de show iets verrassends tegengekomen?
Georgina Ripley: Wat me echt opviel was hoe de New York Fashion Week het voortouw neemt. Het was moeilijk om Europese merken te vinden die in hun collecties en castings consequent met uiteenlopende leeftijden en maten bezig waren. Daarnaast heb ik gemerkt dat de gegevens die elk seizoen door The Fashion Spot worden verstrekt, best misleidend kunnen zijn. Met 54 curvemodellen waren de catwalkshows van lente/zomer 2019 bijvoorbeeld de meest size-inclusieve ooit. Maar in totaal waren er wel maar liefst 7431 gecaste modellen, en slechts 5 van de 54 curvemodellen kwamen níet uit New York. En 32 van de 49 curvemodellen uit New York waren verspreid over maar drie merken – Christian Siriano, Chromat en Savage x Fenty – die er overigens wel om bekendstaan dat ze pleiten voor body positivity en inclusiviteit.

Het was ook opvallend om te zien hoe ondervertegenwoordigd mensen met een beperking in de mode zijn. Nadat Aimee Mullins op de cover van Dazed & Confused stond en ze haar catwalkdebuut maakte voor de Parijse lente/zomershow van Alexander McQueen in 1999, duurde het bijna twintig jaar voordat Kelly Knox en Jack Eyers de eerstvolgende modellen met een beperking waren, die op de catwalk liepen voor de London Fashion Week.

Sinead Burke
Sinéad Burke, met een op maat gemaakte trenchcoat van Burberry. Door Tim Walker voor BoF. Eigendom van Tim Walker

Hoe is mode in de loop der jaren veranderd? Wat zijn volgens jou de belangrijkste mode- of catwalkmomenten?
Iain R. Webb, voormalig moderedacteur van het magazine Blitz en nu modedocent aan Kingston School of Art, en Chris Moore, die al zestig jaar catwalk-fotograaf is, zeggen dat de industrie vroeger van nature diverser was – vooral in de jaren tachtig. Je had ontwerpers als Jean Paul Gaultier, die altijd modellen van verschillende vormen, maten en huidskleuren gebruikte, en grenzen van gender en seksualiteit oversteeg. Ook had je labels als BodyMap, waar de catwalks de hele wereld weerspiegelden zonder dat dat geforceerd aanvoelde.

Catwalks hebben historisch gezien een grote invloed gehad op de beperktheid van onze schoonheidsidealen. Dus juist de momenten waarop die idealen werden betwist en andere ideeën over schoonheid werden gepresenteerd, vielen mij het meeste op. De casting van Aimee Millins door Alexander McQueen bijvoorbeeld, maar ook de lente/zomershow van Rick Owens uit 2014. Of de lente/zomershow van Opening Ceremony uit 2019, toen de modellen en performers allemaal lhbt’ers waren, net als de meerderheid van de crew.

Hoe ontstond het idee voor deze expositie oorspronkelijk?
We hadden nauw samengewerkt met het Edinburgh College of Art, en dan vooral hun Diversity Network. Dat werd in 2011 opgericht om te vechten tegen de ongezonde lichaamsidealen in de mode-industrie, en de studenten te leren dat het belangrijk is om diversiteit te vieren in hun werk. De laatste jaren waren er een aantal catwalks die de meest inclusieve ooit werden genoemd, en in 2017 werd Edward Enninful benoemd tot hoofdredacteur van de Britse Vogue. Al met al voelde het alsof er een soort beweging was geboren – en dat verdiende een diepere verkenning in een expositie.

Wat gaat er in de toekomst nog veranderen in de mode-industrie, denk je?
Veel mensen vragen zich af of de huidige focus van mode op diversiteit en inclusiviteit een trend is. Maar het voelt toch anders. Individuele mensen hebben veel meer macht en kunnen platforms als social media gebruiken om voor inclusiviteit te strijden. Consumenten laten ook steeds meer van zich horen en willen vertegenwoordigd worden, en spraakmakende non-binaire en transgender modellen staan op om de schoonheidsstandaarden te veranderen. Ondertussen democratiseren lifystyleblogs en body positivity-activisten het modelandschap en creëren ze nieuwe rolmodellen. Hopelijk zal deze ontwikkeling zich voortzetten en zullen catwalks, redacties en reclamebureaus steeds diverser worden.

Heeft de mode-industrie nog een lange weg te gaan?
Omdat het een industrie is waar we allemaal mee te maken hebben, heeft het ook de verantwoordelijkheid om onze lichaams- en schoonheidsidealen uit te dagen. En wat dat betreft is er inderdaad nog een lange weg te gaan. Om blijvende verandering te creëren, moet de industrie door authentieke stemmen gevoed blijven worden.

Tagged:
Catwalk
diversiteit