het straatleven van londen door de ogen van sam gregg

Het afgelopen jaar probeerde de fotograaf het moderne Groot-Brittannië te begrijpen door de onveranderlijke gemeenschappen te documenteren.

door Ryan White
|
25 juni 2019, 9:49am

De fotografie van Sam Gregg wordt gekenmerkt door een eenvoudige, theatrale statigheid die doet denken aan de grote straatfotografen van de twintigste eeuw. De alledaagse intensiteit van de portretten van Bruce Gilden, met een vleugje van de vluchtige momenten van absurditeit in het werk van Elliott Erwitt.

Sam is geboren en getogen in Londen, en pas sinds kort fulltime bezig met fotografie. Vorig jaar verscheen hij op onze radar toen hij zijn baan had opgezegd en naar Italië was gereisd, met een fotoserie die hij in Napels had geschoten als resultaat: See Naples and Die. De serie – feitelijk, oprecht, en met een licht surrealistisch element – vertelde het verhaal van een stad die ooit als glamoureus werd gezien, een die je gezien moest hebben en daarna kon je sterven van geluk. Maar nu de stad geplaagd wordt door bendegeweld, krijgt de naam (een quote uit Italiaanse Reis van Goethe) een meer ironische lading. “Als buitenstaander was ik misschien beter in staat om alledaagse dingen vast te leggen die de lokale bevolking niet meer opvalt,” legde hij toentertijd uit. “Mijn afbeeldingen worden niet gedreven door politiek, maar zijn bedoeld als weergave van de levendige personages die in de vergeten gebieden van de stad te vinden zijn.”

In het eerste hoofdstuk van zijn nieuwe project, Blighty, heeft Sam zijn lens weer op Groot-Brittannië gericht. Het is een vreemde tijd in de Britse geschiedenis, gezien de politieke onrust en het wijdverspreide gevoel van ongemak dat Brexit heeft veroorzaakt. Dat ongemak lijkt voelbaar in de afbeeldingen die Sam in het afgelopen jaar geschoten heeft. “Het is onmogelijk om vast te stellen wat het betekent om ‘Brits’ te zijn in 2019,” zegt hij. “Er zijn zoveel culturen, van India tot West-Indië, die bijgedragen hebben aan het Verenigd Koninkrijk van nu. Het is dan ook bijna onmogelijk om dat allemaal proberen te vatten in één fotografieproject, en daar ben ik blij om.”

Artful-Dodger-Pub-2018-Gass-Eye-Sam-Gregg-1
Artful Dodger Pub, 2018, Glass Eye

Weet je nog de eerste keer dat je persoonlijk geraakt werd door fotografie?
Ja. Door de serie South by Southeast van Steve McCurry. Hij is misschien niet meer de “coolste” fotograaf, aangezien zijn werk erg bekend is geworden, maar hij is onmiskenbaar een meester in zijn vakgebied. Hij weet zo goed iemands ziel te vatten in een foto, en dat probeer ik met al mijn portretten na te doen. Ook zijn kleurenpalet en voorliefde voor foto’s van figuren in landschappen zijn onmiskenbare invloeden geweest op mijn werk.

Je hebt zelf geen fotografie gestudeerd, toch?
Nee, dat klopt. Ik heb talen gestudeerd aan University College London, maar “studeren” is een groot woord voor wat ik daar deed. In retrospect was dat nogal tijdverspilling. Soms heb ik er wel spijt van dat ik geen fotografie ben gaan studeren, maar ik lig er niet bepaald wakker van. Af en toe denk ik dat ik, als documentair fotograaf, wat achtergrond en analytische vaardigheden mis om iets zinnigs te kunnen zeggen over de gevoelige, gelaagde sociale problemen. Dat is iets waarbij een opleiding geholpen zou kunnen hebben. Maar academische fotografie kan ook vrij steriel en rigide aanvoelen, en meer conceptueel gedreven zijn dan door emotie. Als ik naar een foto kijk wil ik dat niet in mijn hoofd voelen, maar in mijn onderbuik. Gestructureerde thematiek en een helder narratief zijn zeker belangrijk voor een project, maar ik probeer altijd beelden te maken die op zichzelf kunnen staan, beelden die zelf een heel verhaal vertellen, ook zonder context.

Misschien zijn autodidacte fotografen hier beter in, omdat ze meer gedreven worden door hun zintuigen en intuïtie, in plaats van hun opleidingsachtergrond. Of een fotografieopleiding het waard is? Ik heb oprecht geen idee. Gezien de kosten ben ik geneigd nee te zeggen, maar ik denk dat het volledig afhangt van je persoonlijkheid.

Bethnal-Green-Pie-and-Mash-2018-Sam-Gregg
Bethnal Green Pie and Mash 2018

Hoe houd je je ideeën nieuw en fris in een industrie die zo bol staat van de beelden?
Om eerlijk te zijn weet ik niet hoe nieuw en fris mijn ideeën zijn – het zijn vaak gewoon variaties op een thema. Naar het leven kijken vanuit net een andere hoek. Als ik maar lang genoeg naar het oude staar, dan kom ik vaak vanzelf met een nieuwe manier om het te presenteren. Ik denk dat mijn kracht ‘m zit in het feit dat ik grote delen van mijn vrije tijd besteed aan het onderzoeken van lagen van de samenleving die andere mensen mijden. Dat kan een tijdrovend en frustrerend proces zijn, maar dit zijn dingen die je moet doen als je het wilt maken als documentair fotograaf.

Hoe blijf je origineel als er al zoveel is gemaakt?
Werk zo hard mogelijk. Als je maar hard genoeg werkt, kom je wel met iets origineels. Blijf nieuwe invalshoeken ontdekken. Neem risico’s. Ga vaker naar buiten, spreek meer mensen aan. Graaf dieper. Plaats jezelf in ongemakkelijke situaties. Weet dat je vanuit een klassieke basis kunt beginnen en nog steeds origineel werk kan maken.

Grandmother-and-Granddaughter-Bethnal-Green-2019-Sam-Gregg
Grandmother and Granddaughter, Bethnal Green, 2019

Analoog of digitaal? Moet je een hoop geld uitgeven aan apparatuur om mee te kunnen komen?
Ik schiet al mijn eigen werk analoog, en werk in opdracht doe ik ongeveer voor de helft analoog en de helft digitaal. Ik zou eigenlijk graag meer digitaal willen schieten, maar het geeft me gewoon niet dezelfde voldoening. In deze wereld van directe bevrediging is er gewoon iets heel fijns aan de sloomheid van analoog fotograferen. De angst en opwinding van het onbekende is een onvervangbare sensatie.

Als mensen zeggen dat het niet uitmaakt wat voor apparatuur je hebt, dan liegen ze half. Het maakt wel uit, maar slechts tot op zekere hoogte. Met een Game Boy Color-camera zal je het niet redden, maar met wat voor oude 35mm-camera dan ook kan je het tot de top schoppen. Wat ik het ergste vind, zijn van die fotografen die op grootformaat schieten en gelijk denken dat dat hun werk tot een soort van hoger artistiek niveau tilt, alleen omdat ze meer pixels gebruiken. Maak geen misbruik van je medium. Het onderwerp van je foto is belangrijker dan de kwaliteit van het beeld. Tenzij je Alec Soth bent en je de twee op wonderlijke wijze kan combineren.

Denk je dat fotografie een elitaire industrie is?
Ja en nee. Ik denk dat sommige mensen zichzelf en de fotografie veel te serieus nemen. Maar ik denk niet dat ik lang genoeg in dit wereldje zit om er echt iets zinnigs over te kunnen zeggen. Je moet bescheiden en meelevend zijn. Gelukkig is documentaire-fotografie op zichzelf vaak een ervaring die je nederig maakt, en dat houdt dat elitaire gevoel weg. Op die manier is het zelfregulerend. Hoe dat in andere sectoren van de fotografie-industrie werkt, weet ik niet.

Holloway-Sunset-2019-Sam-Gregg
Holloway Sunset, 2019

Wat maakt een foto interessant en emotioneel meeslepend?
Het gaat mij allemaal om de ogen. Het klinkt cliché, maar de ogen zijn de spiegels van de ziel. Je bent er al voor de helft als je dat weet te vatten. En dan is er nog belichting, compositie en kleur. Als het je lukt dit allemaal in één shot te krijgen, dan heb je de heilige quadfecta te pakken en ben je in feite gewoon Jezus voor een fractie van een seconde lang.

Denk je dat het effect van iPhone-fotografie op de industrie positief of negatief is?
Ik denk dat het de kwaliteit van de afbeeldingen die wij maken heeft verhoogd (fotografen moeten beter werk maken om boven het maaiveld uit te steken), maar het heeft de manier waarop we beelden consumeren minder waardevol gemaakt. Door honderden afbeeldingen scrollen en nauwelijks een paar seconden bij een beeld stilstaan, is niet bepaald de beste manier om een beeld te waarderen. De terugkeer van analoge fotografie en handmatig afdrukken is zonder twijfel een reactie op deze cultuur van overmaat.

Young-Lovers-Holloway-2018-Sam-Gregg
Young Lovers Holloway, 2018

Hoeveel heb je gereisd voor dit nieuwe project?
Een hoop van de afbeeldingen zijn in Oost-Londen geschoten, bij plekken als Hoxton en delen van Bethnal Green, gebieden die nog steeds elementen van de vooroorlogse cultuur kennen. Kleine eettentjes, ‘pie and mash’-zaakjes. Ik heb ook in Holloway gefotografeerd, en al die tijd had ik het zinnetje “fotografeer je deurpost voordat je de wereld gaat fotograferen” in mijn hoofd. Er zijn ook veel overeenkomsten tussen deze gebieden; beide waren knooppunten voor Ierse immigranten, en er zijn nog steeds een aantal oude pubs uit die tijd te vinden.

Hoe heb je je onderwerpen benaderd?
Oh, dat was niet zo ingewikkeld. Als ik iemand zie die er interessant uitziet, ga ik erop af om me voor te stellen. Ik vertel dat ik ze er interessant vind uitzien, misschien complimenteer ik een specifiek kenmerk of zo. Engelse mensen zijn niet altijd even makkelijk om te benaderen. Ze kunnen vrij afstandelijk en achterdochtig zijn.

Irish-Holy-Communion-Holloway-2018-Sam-Gregg
Irish Holy Communion, Holloway, 2018

Zitten er nog onverwachte verhalen achter de foto’s?
Op twee portretten staan moordenaars. Daar kwam ik pas achter nadat ik de foto’s had genomen. Niet dat het mijn beslissing om ze te fotograferen beïnvloed zou hebben, maar het zal vast invloed hebben gehad op hun keuze om vastgelegd te worden. Ik keur wat ze gedaan hebben natuurlijk op geen enkele manier goed, en het is ook zeker niet mijn bedoeling om dit soort mensen bewust op te zoeken. Misschien was er iets in hun aura of uitdrukking wat me boeide.

Heb je een favoriete foto? Of Is er een die het belangrijkst vindt?
Waarschijnlijk het beeld van een 93-jarige man, Patsy, die ik door het raam van een pie and mash-zaakje heb geschoten, in Camden. Hij is emblematisch voor het voorbije tijdperk dat ik probeer vast te leggen voordat het helemaal verdwijnt.

1561383252761-Camden-Pie-and-Mash-2018-Photography-Sam-Gregg
Camden Pie and Mash, 2018

Credits


Fotografie Sam Gregg

Tagged:
engeland
sam gregg
straat fotografie