Fotografie Petra Collins

petra collins fotografeerde haar jeugd met afgietsels van haar gezicht

De fotograaf zocht plekken op die vroeger belangrijk voor haar waren, en legde een siliconen versie van haar jongere zelf vast.

door Ryan White
|
02 juli 2019, 9:53am

Fotografie Petra Collins

In het nieuwe boek van fotograaf Petra Collins, zit een beeld waar volgens haarzelf alle verschillende emoties van het boek in samenkomen. Haar zus Anna zit achter het stuur, en rijdt met de auto door de wijk in Toronto waar ze allebei zijn opgegroeid. Haar ogen zijn op de weg gericht en ze heeft een siliconen masker van Collins’ gezicht op. “Het is een verontrustend beeld, maar ook mooi en rustig,” zegt Collins. “Er is niets hectisch aan, het is heel sereen. Ik hou ervan omdat het zo kalm is – iets wat ik bijna nooit meemaak. En het voelt heel veilig, omdat het een foto van mijn zus is, maar ook van mijzelf.”

Het boek maakt deel uit van haar exorcisme-serie, en is tegelijkertijd ook de nieuwste editie van het erotische cultmagazine Baron. Het heet Miért vagy te, ha lehetsz én is?, wat Hongaars is voor: waarom zou je jezelf zijn, als je ook mij kunt zijn?

De afgelopen tien jaar heeft Collins vooral de volwassenwording van haar leeftijdgenoten vastgelegd, maar nu is ze zelf het onderwerp van haar foto’s – of in ieder geval een siliconen versie van zichzelf. Haar werk neemt daardoor een duisterdere en surreëlere vorm aan. “Fotografie is ergens een soort therapie voor me,” zegt ze. “Er zitten dingen in mijn hoofd die eruit moeten.”

Collins nam een jaar lang foto’s voor dit project, op plekken die tijdens haar jeugd en puberteit belangrijk voor haar waren. Sommige foto’s werden gemaakt in een studio die eruitzag als haar kinderkamer, andere in en rondom Toronto. De verschillende afgietsels van haar lichaam werden gemaakt door kunstenaar Sarah Sitkin. “Het boek gaat vaak over mijn lichaam in relatie tot seksualiteit,” zegt Collins. “Daarom wilde ik het in fantasieën plaatsen, of in ieder geval fantasieën uit mijn kindertijd. Er is niets wat mij of wie dan ook nog choqueert tegenwoordig, maar toen ik het afgietsel van mijn lichaam voor de eerste keer zag, was dat wel apart. Je kunt elke porie en elke ader zien.”

We spraken Collins over haar nieuwste werk, hoe onze blik op de werkelijkheid is veranderd en hoe ze het vond om afgietsels van zichzelf te fotograferen.

Petra-Collins-Baron

i-D: In het boek schrijf je dat je onderzoek hebt gedaan naar “de maatschappelijke ontwikkeling dat we steeds meer beelden delen en of dit onze relatie met onszelf en de wereld verandert”. Wat bedoel je daar precies mee?
Petra Collins: Ik ben nu 26, en fotografeer al sinds ik 15 was. De manier waarop we onszelf zien en fotograferen is sindsdien zo enorm veranderd. Toen ik begon was die hele selfiecultuur – waar ik inmiddels door geobsedeerd ben – pas net begonnen. Het was nog voor Facetune en al die andere apps, dus iedereen was bezig om te ontdekken hoe ze zichzelf in hun eigen realiteit konden plaatsen. Tegenwoordig is dat met onze online identiteiten tot in het extreme doorgedraaid. We beginnen volgens mij ons besef van de realiteit te verliezen.

Iedereen is tegenwoordig gefacetuned, iedereen verandert in het echt zijn gezicht en er bestaan AI-modellen. Als ik word gevraagd om foto’s te schieten, zeggen mensen vaak dat het ‘authentiek’ moet zijn – maar niets is meer echt of authentiek. Daar komt mijn werk vandaan, dat is mijn realiteit.

Waarom besloot je om afgietsels van je lichaam te maken?
Ik vroeg me af hoe ik mezelf kon fotograferen en er toch op de een of andere manier buiten kon blijven staan. Uiteindelijk kwam ik bij Sarah Sitkin uit, een kunstenaar die prachtige bodysuits maakt die me echt ontroeren. Het zijn siliconen afgietsels van mensen die je zo kunt aantrekken. Ik besloot een pak van mijn eigen lichaam te laten maken, zodat ik mezelf fysiek uit de serie kon halen, maar mezelf ook weer op plekken neer kon zetten waar ik – in mijn gedachten – terug naartoe moest gaan.

Petra-Collins-Baron

Hoe was het om jezelf – of een versie van jezelf – weer op die vertrouwde plekken terug te zien?
Veel mensen denken dat het surrealistisch is, maar ik weet zelf niet meer wat echt is. Ik weet niet of überhaupt iemand van ons nog weet wat echt is. Ik denk niet dat we nog kunnen zien hoe iemand er echt uitziet. Ik leg nu gewoon mijn gedachten vast, dat is het soort werk dat ik maak.

Je hebt nooit eerder echt zelfportretten gemaakt.
Nee, al denken veel mensen grappig genoeg van wel. Maar ik heb dat nog nooit gedaan. Het was erg leuk om mezelf door de lens te zien.

Is dit project een voorbode van hoe je werk er de komende tijd uit gaat zien? Duisterder?
Absoluut. Mijn werk is voortgekomen uit mijn pijn, en het is altijd al een beetje duister geweest. Maar ik kon nu echt vrijheden nemen, omdat ik het onderwerp was. Als ik andere mensen fotografeer wil ik altijd trouw blijven aan hun realiteit, hoe die er ook uitziet. Dus dan weerspiegelt het niet per se de duisternis die ik echt wil verkennen. Dus om je vraag te beantwoorden: ja, dit is een soort opmaat voor me om horrorfilms te regisseren. Dat wil ik namelijk gaan doen. Het is mijn favoriete genre en ik heb het afgelopen jaar een script geschreven met mijn schrijfpartner Melissa.

Petra-Collins-Baron

Je zus speelt een grote rol in de foto’s.
Mijn zus staat het dichtst bij me. Ze is ook de persoon met wie ik ben opgegroeid en we hebben veel dezelfde dingen meegemaakt. We hadden ook allebei morfodysforie. We schelen tweeënhalf jaar, dus we gingen ongeveer het hetzelfde moment de puberteit in en liepen tegen vergelijkbare dingen aan. We groeiden op in een gezin waar de realiteit altijd in het geding was – we wisten allebei niet per se wat waar was. Zij hielp en helpt mij om te erachter te komen wat echt is, en ik doe dat voor haar.

Mijn ouders worstelden ook veel met de realiteit. Het was erg verwarrend, maar daardoor werd onze creativiteit ook gekoesterd. Mijn moeder komt uit Hongarije – ze vertrok een jaar voordat de muur viel – dus ze vertrouwde niemand: alle telefoons werden afgeluisterd, vrienden verraden hun vrienden. Dat soort dingen.

Petra-Collins-Baron

Wat is de grootste verandering van de afgelopen tien jaar?
Toen ik voor het eerst foto’s maakte, documenteerde ik vooral jonge meisjes. Ik was zelf ook nog een jong meisje. Internet en social media bestonden wel, maar niet vergelijkbaar met nu. Onze aanwezigheid op het internet is bijna groter dan onszelf geworden. Er is nu een andere manier om vast te leggen wat echt is.

Je kunt vastleggen wat je fysiek aan het doen bent, maar dat is heel oppervlakkig. In plaats daarvan kun je beter vastleggen wat er ín iemand zit, wat hun eigen realiteit is. Het exorcisme is wat dat betreft heel bevredigend. Het is wat elke kunstenaar via een ander medium kan ervaren. Als het je lukt om het innerlijk naar buiten te krijgen, geeft dat veel voldoening.

Ben je weleens verbaasd over je foto’s, als ze eenmaal ontwikkeld zijn?
Elke keer. Ik denk altijd: oké, dit is dus waar ik ben. Ik dacht dat ik ergens anders was, maar dit is blijkbaar waar ik ben. Het is elke keer schokkend, maar ook bevredigend. Wat je uiteindelijk ziet is nooit wat je van tevoren had verwacht.

'Baron' van Petra Collins is nu te bestellen via hun site.

Petra-Collins-Baron
Petra-Collins-Baron
Petra-Collins-Baron
Petra-Collins-Baron
Petra-Collins-Baron

Credits


Fotografie Petra Collins. Eigendom van Baron.

Tagged:
Petra Collins
Baron
anna collins