brandon vond ondanks zijn bipolaire stoornis toch innerlijke rust

In deze rubriek leren we de inspirerende gezichten achter de zwart-witportretten van de Nederlandse fotograaf Lotte van Raalte kennen. Vandaag: Brandon Guman.

door Djanlissa Pringels
|
23 mei 2019, 11:03am

De fantasie van Lotte van Raalte wordt maar weinig geprikkeld door modellen van agentschappen. Liever gaat ze op zoek naar een specifiek soort eigenheid: niet het soort waarmee je bij een modellenbureau zou belanden, maar een die minstens zo bijzonder is. Ze vindt deze inspirerende persoonlijkheden en unieke schoonheden op straat, via social media en in sommige gevallen met hulp van een bevriende castingdirector. Door het type mensen te belichten waar in de mode-industrie nu nog te weinig ruimte voor is, luidt Lotte een opwindend tijdperk binnen de modefotografie in – waarin het begrip schoonheid een hoognodige update krijgt.

In deze nieuwe muze-reeks leren we het verhaal kennen achter de mannen en vrouwen die Lotte inspireren. Vandaag het verhaal van de 19-jarige Brandon Guman, die ondanks zijn bipolaire stoornis, angstaanvallen en moeilijke relatie met school toch innerlijke rust.

Op de middelbare school hielden een vriend en ik ervan om elkaar uit te schelden. Hij noemde me een keer “heel lelijk” en ik antwoordde dat hij gelijk had. Vanaf dat moment werd mijn bijnaam Onzekere Guy. Ik vond het wel catchy klinken, maar er zit ook een waarheid in: ik heb mezelf nooit mooi gevonden. Ik ben erg dun, waardoor ik lang een lange tijd niet van mijn lichaamsbouw hield. Pas toen ik mijn lichaam ging bedekken met tattoos en ik wat modellenwerk begon te doen, groeide mijn zelfvertrouwen. Mijn onzekerheid was ook mijn motivatie om harder te vechten voor mijn plekje in de wereld. Ik dacht: als je mooi bent, gunnen ze je de hele wereld, dus ik ga aan de hand van mijn werk, waaronder mijn muziek, mijn werk als model en stylist, mezelf op de kaart zetten.

1558528480701-20190426_iD_MUZES_Brandon_foto048-EDIT02

Het was een lange zoektocht naar wie ik ben en naar wat ik überhaupt wil doen met mijn leven. Ik ben negentien, nog steeds aan het studeren en school is niet altijd gemakkelijk geweest voor mij. Sinds mijn twaalfde sukkel ik met een angststoornis. Toen ik moest veranderen van school, was ik een lange tijd te bang om naar die school te gaan. Ik dacht dat iedereen me raar zou vinden, omdat ik naar rare ambient luisterde en er gewoon een beetje vreemd uitzag. Door mijn anxiety was ik een lange tijd doodsbang om uit mijn comfortzone te kruipen en nieuwe mensen te moeten ontmoeten. Nu nog steeds kost het me veel tijd om te wennen aan een nieuwe omgeving en mensen. Dat hoort bij angstig zijn: iets kleins kan in je hoofd volledig escaleren tot iets buitenproportioneel groot.

Toen ik uiteindelijk ontdekte dat mensen me gewoon leuk vonden en ik vrienden kon maken, ondanks het feit dat ik raar was, vond ik de middelbare school echt sick. Maar mijn opleiding was ook gewoon te simpel voor me en ik verloor mijn motivatie. Op mijn zestiende ging ik naar het MBO en daar probeerde ik in minder dan drie jaar drie verschillende opleidingen, omdat ik ze allemaal te kut vond.

Rond die tijd moest ik in therapie, omdat ik mijn motivatie voor alles volledig verloren had en ook de hele tijd triestig was. Daar kwam uit dat ik een bipolaire stoornis heb. Als je een bipolaire stoornis hebt en iets gaat niet hoe je het wil, kan je heel boos worden. Dat voelde ik op school heel hard. Soms heb ik het gevoel dat studenten aan de MBO als sukkels behandeld worden die zelf niets kunnen en weten en dat vind ik zo onrechtvaardig. Je onbegrepen voelen, is het vreselijkste gevoel dat er is. School kan mijn hoofd echt heet maken, waardoor ik vaak dat op docenten afreageer en teringboos op ze word.

1558528498848-20190426_iD_MUZES_Brandon_foto015-EDIT02

In therapie leerde ik dat het een proces is om met een bipolaire stoornis om te gaan. Ik weet bijvoorbeeld nu dat als ik boos ben, ik naar buiten moet lopen een sigaretje moet roken. Ook moet ik voor mezelf alle redenen opsommen waarom ik niet boos moet zijn. Ik heb nog steeds niet volledige controle over mijn boosheid, maar ik leer wel elke dag hoe ik er mee om moet gaan.

Pas na drie jaar en drie verschillende opleidingen, vond ik eindelijk iets wat ik echt leuk vind en waar ik ook gewoon echt goed in ben. Dat heeft me ook geholpen met mijn zelfvertrouwen. Ik doe ik een opleiding Mediajournalistiek en ik merk dat ik heel snel kan schrijven en teksten kan afwerken, vooral als het onderwerp me interesseert, zoals verhalen over kleine, onontdekte bands en genres die nog niet echt bekend zijn. Mijn opleiding duurt nog drie jaar, maar mijn doel is om dit een jaar gewoon vol te houden, alles te halen en daarna niet meer naar school te gaan.

Ik hoef mijn diploma namelijk niet te halen, want ik wil meer doen dan zo’n saai, voorspelbaar leven leiden en daar heb ik geen school voor nodig. Ik wil niet settelen voor een 2K dollar bill per maand. Ik haat die normale cyclus van het leven waarbij je geld moet verdienen om te kunnen functioneren in deze maatschappij.

Ik geloof er ook in dat ik hier van kan losbreken door gewoon mezelf te zijn. Ik werk nu heel hard voor wat ik doe: ik maak muziek, ontwerp kleren, doe modellenwerk, doe styling en doe verschillende opdrachtjes hier en daar. Ook ben ik goed in muziek maken. Ik had op mijn twaalfde een crappy MIDI op mijn slaapkamer en begon met muziek schrijven. Vorig jaar bracht ik onder de naam ‘Onzekere Guy’ mijn eerste EP uit. Dit jaar komt mijn eerste album uit. Allebei heb ik opgenomen met mijn iPhone in mijn kamer, maar de kwaliteit van mijn album is superhard. Ik heb zelfs een orkest gefixt en deze zomer beginnen we op te treden.

1558528523126-20190426_iD_MUZES_Brandon_foto017-EDIT02

Ik ben ambitieus, maar ik ben soms wat te ongeduldig. Soms voel ik stress, omdat ik ‘al negentien’ ben – wat teringoud is in mijn ogen– en ik nu pas mezelf volop aan het ontwikkelen ben. Ik ben altijd onrustig. Ik voel bijvoorbeeld de stress om geld te verdienen. Ik woon nog bij mijn moeder, die Surinaams is. Ik moest nooit de huur betalen, maar het is inherent aan een Surinaamse opvoeding dat je leert dat al het geld dat je wil uitgeven, zelf moet verdienen. Ik heb een strenge opvoeding gehad en mijn moeder heeft zich vaak druk gemaakt in het feit dat ik wat sukkelde met school, maar nu is ze wel heel erg trots als ze ziet wat ik doe en als ze ziet dat ik het goed doe.

Ik ben zelf ook best trots op mezelf nu. Ik merk dat ik veel meer zelfvertrouwen heb, zelfs op vlak van mijn uiterlijk. Dat heb ik eigenlijk te danken aan Lotte. Enkele jaren geleden ging ik mee met een vriend van me naar een photoshoot waar zij fotografeerde. Toen vroegen ze me of ze mij ook mochten fotograferen. Vorig jaar vroeg Lotte me of ze me nog eens mocht fotograferen. In datzelfde jaar heb ik op de fashionweek in Amsterdam en New York gelopen. Ik dacht: ik ben onhandig, een beetje slungelig, waarom wil iemand een foto met mij? Maar ik bedacht me ook: als iemand me op foto wil, zal het wel betekenen dat ze iets in me zien. Ik ben niet meer alleen ‘die onzekere guy’.

Tagged:
modellen
mentale gezondheid
diversiteit
lotte van raalte