sophie dros maakte een documentaire over een baron met een cruiseverslaving

In ‘King of the Cruise’ volgt de filmmaker een flamboyante baron die van cruise naar cruise hopt, op zoek naar een publiek voor zijn sterke verhalen.

door Lianne Kersten
|
24 oktober 2019, 8:51am

Een paar jaar geleden zat regisseur Sophie Dros aan het water bij het Eye Filmmuseum toen er een enorm cruiseschip voorbij voer. Wow, dacht ze, daar vaart mijn grootste nachtmerrie. Toch besloot ze er, ondanks haar claustrofobie, een documentaire over te maken. “Iedereen zoekt naar manieren om af en toe te ontsnappen aan de realiteit, om even niet na te hoeven denken,” vertelt ze. “Een cruise is zo’n fantasiewereld waar nieuwe regels gelden. Dat uitgangspunt vond ik fascinerend.”

Haar hoofdpersoon vond ze in de Schotse baron Ronald Busch Reisinger of Inneryne – een nogal bombastisch figuur dat van de ene decadente cruisevakantie naar de ander gaat, op zoek naar een groot publiek voor zijn nog grootsere anekdotes. Zodra z’n nieuwe tijdelijke vrienden zijn sterke verhalen beu zijn, boekt hij gewoon zijn volgende trip. Maar los van een portret van iemand die er nogal een markante levensstijl op nahoudt, vertelt King of the Cruise een groter verhaal over eenzaamheid, onze gedeelde zoektocht naar connectie en de leegte van het bestaan.

Samen met een team van productiehuis HALAL stapte Sophie twee weken aan boord van zo’n drijvende mini-samenleving waar het nergens stil is en het personeel 24/7 kunstjes doet om de gasten te entertainen – van drone-wedstrijden tot zingende obers bij de koffie. Het bleek een uitdaging voor Sophie, die snel overprikkeld is, maar het lukte: tijdens het IDFA gaat haar nieuwe documentaire King of the Cruise in première .

We spraken Sophie over haar angst voor cruisevakanties, zoeken naar bevestiging, en het bewaken van je geestelijke gezondheid als maker.


i-D: Hoi Sophie! Hoe heb je die baron leren kennen?
Sophie Dros: Nadat ik had besloten dat mijn volgende film zich op een cruiseschip zou afspelen, ben ik volledig in het onderwerp gedoken. Ik keek en las alles wat ik erover kon vinden: films, programma’s, boeken, artikelen… op een gegeven moment las ik in een boek een zinnetje over een Schotse baron die in een kilt op cruiseschepen vrouwen probeerde te versieren. Daar werd ik nieuwsgierig van. Ik besloot de schrijver van het boek een bericht te sturen, en via hem kwam ik uiteindelijk in contact met de baron. Ik ben naar Schotland gegaan om hem te ontmoeten, en hij stemde eigenlijk vrijwel meteen in met mijn filmplan.

Wat zag je in hem, die eerste ontmoeting?
Een enorme drang naar erkenning, ertoe willen doen. Het raakte iets in mezelf. Die man doet misschien heel stoer, maar hij is tegelijkertijd ook enorm kwetsbaar. Toen Olivia en ik, de producent van HALAL, een keer met hem naar de bioscoop gingen, bleef hij door zijn enorme overgewicht vastzitten in zijn stoel. Toen brak mijn hart. Hij is aan de ene kant een soort onaantastbaar figuur dat zichzelf afschermt met grote anekdotes, maar hij maakt zichzelf ook kapot door zijn eetverslaving. Dat is precies de tegenstrijdigheid en gelaagdheid in mensen waar ik als filmmaker naar zoek.

Is het lastig om als filmmaker het komische van een situatie te laten zien, maar tegelijkertijd mensen ook in hun waarde te laten?
Als filmmaker geef ik geen mening. In King of the Cruise observeer ik het escapisme alleen. De situaties zijn er al, alleen richt ik er een camera op. Ik zal nooit iemand sturen. Je kunt zoveel meer over iemand leren door diegene op een menselijke manier te portretteren. Ik vind het interessanter om iets te maken waardoor mensen verbroederen, in plaats van zich beter te voelen dan de rest.

Je noemde een cruisevakantie je ergste nachtmerrie.
Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als op die boot. En dat terwijl ik met een camera- en geluidsman was, en later ook met een heel team. Ik had last van paniekaanvallen, claustrofobie, ik kon moeilijk slapen. Ik wilde heel, heel graag weg daar. Misschien omdat ik het zo verschrikkelijk vond, raakte ik juist gemotiveerder om te ontdekken waarom mensen zo’n vakantie boeken.

Heb je je nooit afgevraagd: waarom doe ik dit mezelf aan?
Zeker, meerdere keren per dag. Maar daardoor heb ik ook veel over mezelf ontdekt. Blijkbaar heb ik ook die drang om gezien te worden door mijn films, waarom zou ik mezelf anders zoiets aandoen? Ergens ben ik dus net als de baron. Ik doe het misschien op een subtielere manier achter een camera, maar zoveel verschilt het niet. Ik denk dat het voor veel mensen geldt, anders zouden we niet constant zoveel delen op Instagram. We willen er allemaal toe doen, zijn allemaal op zoek naar een soort erkenning van ons bestaan. De baron doet dat door verhalen te vertellen, ik door films uit te brengen.

Voel je de druk om veel te maken?
Ja. Ik werk mezelf tot nu toe met ieder project helemaal over de kop. Als ik na zo’n periode instort en echt niet meer kan, moet ik een tijdje bij mijn moeder op de Veluwe bijkomen. Dat is nu al twee keer gebeurd, en ik ben nog geen 30. Ik begin me nu wel af te vragen waarom ik dat doe. Niemand zegt tegen mij dat ik zo hard moet gaan.

Ik denk dat veel mensen van eind-twintig dat zullen herkennen.
Ja, het komt volgens mij gewoon omdat we alles willen doen. En hard werken, en hard feesten, en alle borrels af gaan. En dan denken dat je dat met wat yoga kunt compenseren. Ik merk om me heen dat veel leeftijdsgenoten die onrust met zich meedragen, ook omdat we ons zo identificeren met werk.

Doe jij dat ook?
Zeker. Ik bén echt een filmmaker, zou niks anders willen doen. In mijn werk durf ik alles. Met grote budgetten werken, mensen overtuigen om mee te doen, overal naartoe vliegen, leiding geven. Maar daardoor lijk ik soms in mijn persoonlijke leven een andere kant te hebben die dat compenseert.

De baron zegt op een gegeven moment dat hij “bijna alles heeft gedaan wat iemand ooit zou willen doen in zijn leven.” Zo vertelt hij dat hij het Panamakanaal is overgezwommen, onlangs zijn elleboog brak tijdens olifantenpolo, met een filmster datete en dat hij ooit op reis door de lokale bevolking werd aanbeden als een heilige. Geloofde je alles wat hij zei?
Ha, lang niet alles nee. Maar ik laat de waarheid over zijn leven in het midden. Voor het verhaal maakt het namelijk niet uit. Ik hoop dat mensen voorbij die laag kijken en in gesprek gaan met zichzelf en elkaar over die drang naar zichtbaarheid die veel van ons ervaren. Uiteindelijk wil ik daarom documentaires maken: zodat je je in iets kunt verplaatsen wat misschien mijlenver van je afstaat. Dat je eerst denkt: hier kan ik me nooit in vinden, en dan na 80 minuten beseft: shit, ik bén hem.

King of the Cruise gaat in première tijdens IDFA, en zal vanaf 12 december ook in de bioscoop te zien zijn. Tevens organiseert VICE tijdens IDFA een filmavond, waarin een selectie van vijf films getoond zullen worden. Kijk hier voor meer informatie.

Tagged:
documentaire
IDFA
Sophie Dros
king of the cruise