la fille d'o: uitdagende lingerie voor wie trots durft te zijn

We spraken de ontwerpster van het meest rebelse lingeriemerk van België over identiteit, doorschijnend ondergoed, je lichaam claimen, ontwerpen voor de koningin en het probleem van preutse social media.

door Stefanie Staelens
|
20 januari 2016, 9:54am

De Gentse Muriëlle Scherre is het type vrouw dat niet begrijpt hoe mensen plezier kunnen halen uit een namiddag rondlopen in een pretpark, terwijl ze net zo goed thuis op hun kamer kunnen zitten zoenen met hun vriend of vriendin. Het menselijke lichaam is voor haar altijd al een thuishaven van plezier en genot geweest, een fantastisch werktuig dat omarmd en geëxploreerd moet worden. Omdat ze nooit ondergoed vond dat bij dat idee paste, stampte ze haar eigen lingeriemerk uit de grond. Onder de naam La Fille d'O maakt ze intussen al dertien jaar lang ondergoed dat een soort ode is aan identiteit en het durven tonen van je lijf.

La Fille d'O is het meest rebelse ondergoedmerk van België, niet enkel omdat al haar ontwerpen tepels en schaamhaar laten zien, of omdat ze om die reden al meerdere keren van Instagram en Facebook werd gegooid. Het is ook rebels omdat Muriëlle zo goed als de enige is in de ondergoedindustrie die met modellen van alle vormen en maten werkt, en hun lichamen laat zien zonder ook maar één vetplooi of striem weg te photoshoppen.

nspecified-4.jpeg

Alle foto's via Murielle Scherre

Ze begon haar ondergoed ooit te verkopen aan vriendinnen op huisfeesten, maar inmiddels dragen Rihanna en de Belgische koningin ook La Fille d'O, en zetten Belgische studenten maandenlang geld aan de kant om een van haar setjes te kunnen kopen. We spraken Muriëlle over de ideologie achter haar merk, vechten met social media en de link tussen doorschijnend ondergoed en identiteit.

Je was ooit dj en filmmaker, en je hebt eerder podiumoutfits gemaakt voor artiesten als M.I.A. en Lady Gaga, maar inmiddels sta je vooral bekend om de lingerie die je ontwerpt. La Fille d'O wordt vaak in één adem genoemd met woorden als 'rebels' en 'feministisch'. Waarom is dat?
Die termen zijn een soort neveneffect van mijn ideologie. Ik wil ondergoed maken dat andere merken niet kunnen, mogen en willen maken. Ik ben altijd op zoek naar wat nog niet bestaat. Mijn grootste inspiratie is het menselijk lichaam. De verscheidenheid aan lichamen op deze aardbol is prachtig, en ik vind het ontzettend belangrijk om mensen op een andere manier te laten kijken naar hun lijf. Ik ben niet bang voor vrouwelijkheid, vorm en identiteit, en dat wil ik laten zien. Vandaar dat de meeste foto's op mijn website erg expliciet zijn. Je ziet tepels, schaamhaar en prachtige, zelfzekere vrouwen in transparant ondergoed. Veel mensen vinden dat erotisch of zelfs pornografisch, maar dat vind ik niet.

nspecified-3.jpeg

Ik kan me inbeelden dat je daarmee sociale media in de gordijnen jaagt?
Ja, ik ben al vier keer van Facebook en drie keer van Instagram gegooid, en omdat ik tepels toon staat mijn website geregistreerd als pornografie. Dat is echt een probleem, want zo komen onze nieuwsbrieven bijvoorbeeld niet door de filters van het net als we ze naar onze klanten willen mailen.

Ik heb lang niet doorgehad dat het tonen van tepels in de ondergoedwereld nog steeds zo'n taboe is. Dat is me pas opgevallen toen ik zag hoe andere merken me kopieerden: de aanpassingen die ze maakten zorgden ervoor dat tepels net niet zichtbaar waren. Toen we op een lingeriebeurs in Parijs stonden waren wij van de twee- tot drieduizend lingeriemerken de enige die het niet schuwden tepels te laten zien. Toen dacht ik echt, hé, waar zijn we mee bezig?

nspecified-5.jpeg

Waar komt dat idealistische in jou vandaan?
Ik ben zeer vrij opgevoed. Mijn mama is verpleegster en mijn papa brandweerman, dus beide hebben hun hele leven mensen gered van de dood. Ten volle genieten van het leven werd heel hard benadrukt bij ons thuis, en goed in je vel zitten is een groot onderdeel daarvan. Ik ben nooit beschaamd geweest over mijn lichaam. Pas toen ik ouder werd viel het me op dat veel vrouwen schaamte hebben aangenomen als een soort standaard, en ik vind dat echt niet oké. Schaamte is tijdverlies. Je heb maar één leven en je wil echt niet pas op je vijftigste ontdekken, yo, toen ik twintig was zag ik er eigenlijk wél lekker uit. Via La Fille d'O wil ik tonen aan vrouwen dat er niet zoiets bestaat als een glazen plafond of ongelijke rechten. Dat zijn dingen die je gewoon moet claimen, zonder al teveel na te denken.

"Free the nipple, free the body" is een van de onderschriften bij je Instagramfoto's. Hoe kan ondergoed helpen bij het bevrijden van je lichaam?
Onze lingerie ondersteunt lichaam én geest. Het werkt als een soort self fulfilling prophecy. Alle vrouwen die bij ons in de winkel komen zijn heel comfortabel met hun lichaam of willen dat heel graag zijn. Niet zo lang geleden kreeg ik bijvoorbeeld een brief van een vrouw die zei dat ze ons al lang volgde en opkeek naar de manier waarop we vrouwen tonen, maar daar zelf nog te beschaamd voor was. Ik nodigde haar uit in de winkel, ze kocht een setje, en door dat te beginnen dragen is ze kunnen worden wie ze wou zijn.

Marketing doet haar best om ons te distantiëren van ons eigen lichaam. We moeten bang zijn om oud, dik en lelijk te worden, en vervolgens moeten we kleding, gadgets en smeersels kopen om onze zogenaamde imperfecties te camoufleren. Het woord 'imperfecties' vind ik echt afschuwelijk. Imperfectie is, net zoals schaamte, een cultureel aangeleerd ding. Ik wil me daartegen verzetten, en niet door foto's van blauwe plekken of okselhaar online te plaatsen. Ik begrijp dat vrouwen dat doen in een poging om hun eigen lijf te claimen, maar dat shockeert me niet. Ik vind het veel shockerender om een vrouw te tonen die niet gephotoshopt is en er prachtig uit ziet. Daarom probeer ik ook met onze modellen zoveel mogelijk verschillende vrouwen te tonen. Ik ga niet op zoek naar professionele modellen of klassieke schoonheden, maar werk liever met meisjes waar een sterke identiteit vanuit gaat. Meisjes met vorm en een gezicht waarin ik verloren kan lopen.

Je schrijft op je website dat identiteit voor jou centraal staat. Hoe is dat terug te vinden in je werk?
Identiteit is het startpunt van elk ontwerp. Als ik iets ga uittekenen, heb ik een specifiek type vrouw in mijn hoofd. Ik ga dan uitzoeken wie ze is, wat voor kleren ze draagt, wat voor lingerie daarbij hoort en wat voor ondersteuning haar figuur nodig heeft. Dan teken ik een ontwerp uit in 3D in plaats van op de computer. Dat wil zeggen dat ik teken op het naakte lichaam van een vrouw en op basis daarvan patronen maak. Zo'n bh past misschien maar voor tien of dertig vrouwen, maar dan past hij wel perfect.

Lingeriemerken die alles in 2D op de computer uittekenen maken bh's die op driehonderd verschillende lichamen moeten passen. Driehonderd vrouwen met een borstomtrek van 75 centimeter zijn nochtans nog steeds driehonderd verschillende vrouwen. Dan maak je dus eigenlijk lauw water. Ik wil liever geen compromissen sluiten.

Die 3D-techniek opent op grafisch vlak trouwens een hele nieuwe wereld. Zo kan ik de naden verplaatsen zodat die precies liggen waar ik ze wil hebben. Daardoor kan ik bijvoorbeeld de lijnen van een ribbenkast kan nadoen in een body. Het enige nadeel van deze techniek is dat ik gigantisch veel stof moet verbruiken in het proces. Dat is ook de reden waarom mijn stukken wat duurder zijn.

nspecified-2.jpeg

Een goede bh maken lijkt me geen kinderspel. Waar let je op als je materialen uitkiest?
Ik ben echt een nerd op het vlak van lingerietechnologie. Ik doe er bijna twee jaar over om een bh op punt te stellen, en ik heb een eigen matensysteem uitgevonden waardoor vrouwen hun bh superlang kunnen blijven dragen. Ook al verandert de stof of hun lichaam, de maat van elke bh kan makkelijk bijgesteld worden door met allerlei bandjes te gaan schuiven.

Bij het uitkiezen van materiaal zijn er enorm veel dingen waarop ik let. Hoe het materiaal licht vangt bijvoorbeeld, hoe een stof voelt op je lichaam en hoe het reageert als je beweegt. Zo geeft het bijvoorbeeld een rare gewaarwording op je vel als je in de kou loopt met nylonkousen aan. Met dat gevoel heb ik in mijn laatste collectie, die helemaal uit nylon is gemaakt, erg gespeeld.

De stoffen die ik uitkies zijn ook heel sterk. Onze lycra komt uit België, de zijde uit Frankrijk en de katoen uit Oostenrijk. We werken samen met een aantal hele goeie lingeriefabrikanten, stuk voor stuk familiebedrijven die heel innovatief te werk gaan en stoffen ontwikkelen die specifiek bedoeld zijn om een hele dag op je lichaam te dragen. Technisch is dat heel belangrijk. Je wil bijvoorbeeld geen stof gebruiken waarin iemand die makkelijk zweet na een tijdje irritaties krijgt.

Je haalt inspiratie uit het menselijk lichaam, maar eerder in een interview zei je dat je ook inspiratie put uit muziek en kunst. Welke artiesten hebben een stempel gedrukt op La Fille d'O?
Ik heb lange tijd naar Steve Reich geluisterd. Dat is hele repetitieve, minimalistische muziek waarin ik me helemaal kan laten gaan. Muziek kan me echt in een soort trip brengen. Ik vind het fijn om muziek op te leggen terwijl ik ontwerp en dan te kijken wat er gebeurt. Een kunstenaar die mijn werk inspireert is Hans Bellmer, omdat die ook vaak met een strakke lijnvoering werkt, hele interessante kleuren en vormen gebruikt, en net als ik soort van geobsedeerd is door het menselijk lichaam.

Elk setje dat je ontwerpt heeft een eigenzinnige naam. 'Need shiver' en 'rain light' bijvoorbeeld. Haal je die ook uit kunstwerken en muziek?
Bij vroegere bedrijven waar ik werkte hadden stukken altijd cijfercodes. Dat was echt een vloek voor mij omdat ik dyscalculie heb. Daarom heb ik beslist elk van mijn ontwerpen een naam te geven in plaats van een code. Om die te bedenken ga ik door mijn muzieklijst en schrijf ik alle woorden op die blijven plakken. Dan zet ik die losse woorden samen totdat ik een zin kan vormen die iets losmaakt in mij, en die op een of andere manier met een collectie is gelinkt.

Rihanna werd onlangs gespot in een van je bh's. Hoe komt het in godsnaam dat La Fille d'O de wereld nog niet aan het overnemen is?
Dat veroorzaakte inderdaad wat commotie. Het grappige is dat er meer mensen dit ondergoed dragen dan je denkt. Zo lever ik bijvoorbeeld aan de Belgische koningin, maar zij gaat er natuurlijk nooit zoals Rihanna mee rondlopen alsof het een bikini is. Iemand noemde mijn merk ooit "the greatest brand you've never heard of" en ik denk niet dat dat gelogen is. Mensen houden la Fille d'O graag geheim. Dat is heel opvallend. Wij zijn een nichemerk dat van alles maakt dat eigenlijk niet 'kan' en 'mag', en we gaan altijd een nichemerk blijven.

Rihanna en de koningin shoppen dan misschien bij jou, maar in je winkel in Gent hangt helemaal geen bekakte sfeer. Ook studenten kunnen onbezorgd bij jou over de vloer komen. Hoe krijg je het voor elkaar zo'n breed doelpubliek aan te spreken?
Wat ons volgens mij allemaal samenbrengt is nieuwsgierigheid. Omdat La Fille d'O zo moeilijk te vinden is, is het aantrekkelijk voor veel mensen. We staan niet wekelijks in de krant, omdat ons ondergoed niet te fotograferen, niet te publiceren en bijna niet te verkopen valt. Ik heb overigens nog nooit betaald voor een advertentie. De mond-tot-mond-reclame maakt van ons een heel goed bewaard geheim, en ik denk dat mensen ons ook op zo'n manier koesteren. Er komen geen arrogante vrouwen bij ons over de vloer, of mensen die dit allemaal te shockerend vinden. Dat is een natuurlijke filter en dat vind ik net heel fijn.

Het is dus helemaal niet je doel om op grote schaal filialen te gaan openen?
Nee. Mijn bedrijf is niet ontstaan vanuit een commercieel oogpunt. Eigenlijk is wat ik doe net het tegenovergestelde: commerciële zelfmoord. Alles wat in de winkel ligt wordt in België geproduceerd, ook al kan ik meer winst maken als ik in een goedkoop land ga produceren. Dit is een bewuste keuze. Zo word ik er niet rijk van natuurlijk, maar dat is niet van belang. Op deze manier ben en blijf ik voor honderd procent de eigenaar en hoofdontwerper van La Fille d'O en dat is een unieke situatie. Ik kan volledig mijn eigen ding doen, zonder compromissen te moeten sluiten. Daar word ik gewoon gelukkig van en dat is me veel meer waard dan geld.

Tot slot: dit jaar bracht je voor het eerst in dertien jaar een collectie mannenondergoed op de markt. Wil je dat mannen in 2016 ook hun lichaam gaan bevrijden?
Die collectie heb ik gemaakt in opdracht van Ann Demeulemeester, maar ik was eigenlijk jaren geleden al begonnen aan een mannencollectie. Ik slaagde er alleen niet in die af te krijgen, omdat ik te hard afgeleid geraakte wanneer samples op mannen gepast moesten worden. Mensen vragen me vaak of ik lesbisch ben omdat ik zo vaak met het vrouwenlichaam bezig ben, maar geloof me nou, ik vind het minstens even interessant om uit te zoeken waar een mannenlichaam zich optimaal in voelt. Het is mijn wens dat iéder mens, vrouw of man, zich goed in zijn vel voelt, gaat experimenteren en alles uit het leven perst wat eruit te persen valt.

Je kunt La Fille d'O vinden in Amsterdam (bij Kant, Mail & Female, Pleasurements en SPRMRKT), in Rotterdam (bij Margreeth Olsthoorn) en in Utrecht (bij Klijs & Boon). 

Credits


Tekst Stefanie Staelens
Alle foto's via Murielle Scherre

Tagged:
LINGERIE
mode interviews
la fille d’o
murielle scherre