voor selah sue moet het beste nog komen

In een Brussels hotel vertelt de Belgische zangeres over periodes van zwartgalligheid en ultiem geluk. En hoe huiselijkheid het medicijn kan zijn.

door Olga Kortz
|
17 februari 2016, 10:55am

Brussel, begin 2016. Wolken boven de stad. Automobilisten lijken elkaar als iedere andere dag in de Belgische hoofdstad naar het leven te staan. Ook onze taxichauffeur neemt de tijd naar een andere weggebruiker te roepen wat hem mankeert.
"Zo gaat dat hier", legt hij ons uit. "Het lijkt wel of niemand een rijbewijs heeft."
Op de vraag of hij zelf wel een rijbewijs heeft komt geen antwoord.
Er lopen militairen over straat. Er lopen militairen in het hotel waar we die dag zullen doorbrengen. Niemand let er op.

Selah Sue (geboren in 1989 als Sanne Putseys in Leuven) had van te voren een aantal eisen. Ze wilde zelf haar haar doen. Het enige dat opvallend aan haar make-up mocht zijn was de eyeliner. Geen rokjes, niet te veel bloot. Ook de lunch was aan voorwaarden verbonden. Niets uitzonderlijks, maar toch vraag ik me af wat voor wereldster ik zal treffen.

Dan stapt er een klein blond meisje de hotelkamer binnen. Ze draagt een long sleeve en skinny jeans. Ze heeft geen make-up op. Ze is later dan afgesproken, want ze stond vast in het verkeer. Ze heeft net de kinderen van haar vriend naar school gebracht. "Het verkeer in Brussel is problematisch", zegt ze. "Ik kan me erg snel opwinden in de auto, ik heb echt geen geduld."

Ze stelt voor het interview in de slaapkamer te doen. Ze doet haar schoenen uit en gaat in kleermakerszit op het bed zitten. Ze vertelt dat ze de dag ervoor bij de start van een campagne op middelbare scholen was, die aandacht besteedt aan depressies onder jongeren. 

Je hebt in interviews vaak verteld over jouw eigen depressies. Voel je je verantwoordelijk voor jongeren die hier mee te maken hebben, heb je het gevoel dat je ze kunt helpen?
Ik had het niet verwacht, maar blijkbaar kan ik ze helpen. Ik gaf een keer een show in Vorst en nodigde daar 75 jongeren met psychische problemen voor uit. Daarna hebben we nog erg lang gepraat met elkaar. Toen ik erna een aantal psychiaters sprak, vertelden zij me dat hun patiënten veel van me hadden aangenomen, meer dan ze eigenlijk van hen aannemen. Ik sta nog in hun leefwereld, en heb het zelf meegemaakt.

Hoe ben jij geholpen? 
Ik ben naar een psycholoog gegaan, en uiteindelijk naar een psychiater, omdat praten alleen niet genoeg was. Toen ben ik met medicatie begonnen, en uit de depressie gekropen.

Er zijn ook dokters die beweren dat medicatie niet nodig is, dat je ook kunt gaan hardlopen.
Depressie is een ziekte, voor ziektes moet je een pil nemen.

Gaat het nu goed met je?
Nu gaat het goed. Of nou ja, met ups and downs. Ik ben zeker niet de persoon die elke dag met een gelukzalig gevoel rondloopt. Ik moet altijd wel werken aan geluk, door dingen te doen die mij gelukkig maken. Zoals sporten, bezig blijven, mezelf verzorgen, gezond eten.

Denk je niet dat je door het vak dat je hebt gekozen je een depressie kunt triggeren, omdat je veel onderweg bent, en misschien soms ook wel in een existentiële crisis kunt belanden als je steeds maar weer voor vreemde zalen staat, vol vreemde mensen?
Dat laatste valt wel mee. Ik kan dat plaatsen, de bekendheid en de faam. Ik heb mijn voeten aan de grond, ik ben realistisch, ik ga nooit vliegen. Na een show denk ik nooit: waar zijn ze nu allemaal, waar zijn mijn fans? Ik zie het als een job die ik goed wil doen. Wat er wel moeilijk aan is, is dat het geen structuur heeft. Ik heb maanden dat ik niets hoef te doen, en maanden dat mijn agenda elke dag uitpuilt. En ik moet natuurlijk altijd een happy face opzetten. Het is showbusiness.

Lukt dat weleens niet?
Dat lukt weleens niet.

Wat gebeurt er dan?
Ik heb het geluk dat ik popmuziek maak. Mijn muziek is soms vrolijk, maar ook vaak niet. Dus dan kan ik op moeilijke dagen die nummers zingen, en me inleven.

Vind je troost in je eigen teksten?
Ja, toch wel.

Zijn je teksten altijd persoonlijk, zoals het eerste nummer Alone van je laatste album Reason?
Ja, altijd. Het spijtige van solo-artiest zijn is dat je overal alleen naar toe moet, overal alleen nieuwe mensen moet leren kennen.

En je band dan?
De band komt niet mee als ik een plaat ga maken. Toen ik in LA zat was ik helemaal alleen, ik zat daar een maand om aan de nieuwe plaat te werken, daar ontstond Alone.

Is niemand je komen opzoeken?
Jawel, mijn vriend. Maar hij was er niet de hele tijd, een of twee weken maar, dat was natuurlijk wel erg fijn. Het was des te pijnlijker toen we weer afscheid moesten nemen.

Als je dat alleen zijn zo zwaar vindt, heb je toen je in LA niet afgevraagd: waarom doe ik dit eigenlijk in mijn eentje? Moet ik het niet makkelijker maken voor mezelf en ergens gaan schrijven waar mijn familie wel in de buurt is?
Absoluut, echt absoluut. Maar ik wilde mezelf toch testen, uitdagen. Wat ook meespeelt is dat als ik niet in mijn comfort zone zit, ik meer druk voel, en ik meer schrijf. Thuis bij familie en vrienden kan ik echt lui zijn. Dan ga ik TV kijken en krijg ik last van uitstelgedrag.
Maar in LA was het een harde rit, geen aangename rit. Op die manier wil ik het niet meer, en dat weten ze bij het label ook.

Hoe ga je het de volgende keer aanpakken?
Veel meer thuis schrijven. Ik heb al die grote buitenlandse producers niet nodig om mee te schrijven. Je hebt ook zoveel talent in België. 

Gaat het lang duren voordat de derde plaat uit zal komen?
Ik schuif het heel erg voor me uit. Ik ben ook niet het type dat elke dag zin heeft om muziek te maken. Totaal niet, zelfs. Ik kan er ook soms genoeg van hebben voor een tijd. Dat heb ik op dit moment. Dat komt waarschijnlijk omdat ik me een tijdje minder heb gevoeld. Op die momenten kan ik niet naar muziek luisteren. Nu ben ik bovendien aan het uitvoeren, de inspiratie zit er op dit moment nog niet in.

Dat hoeft misschien ook even niet.
Nee, maar ik kan me wel geïntimideerd voelen door artiesten die all the time ideeën hebben, bezig zijn, en vooruit denken. Dat doe ik nu niet, dus ik voel me soms wel een beetje onzeker op dat gebied.
Het is zou goed zijn om de hele tijd materiaal te maken, waaruit je kunt kiezen. 

Het liefst ben je dicht bij huis. Maar je hebt wel over de hele wereld gespeeld. Heb jij het gevoel dat je bent doorgebroken?
Nee, ik denk niet dat je dat gevoel ooit kunt hebben. Ik ben bijvoorbeeld erg groot in Frankrijk, maar ik vraag me af: waarom niet in Duitsland? Het kan altijd beter. Maar als ik overal groot zou zijn, zou me dat waarschijnlijk niet blij maken. Ik zou niet meer naar buiten kunnen, vanwege alle mensen en media rond mijn huis.
Maar doorgebroken? Het ligt eraan hoe je het bekijkt. Ik kan er rijkelijk van leven in ieder geval.
Ik denk dat ik de bagage heb om de business te snappen. Maar op artistiek niveau denk ik: The best is yet to come. Ik moet de zin maken om er tijd in te steken. Alle nummers die ik heb gemaakt zijn echt in een paar dagen geschreven. Wat zou er gebeuren als ik er iets langer aan zat?

Is het voor jou niet gewoon alles of niets?
Ja, dat denk ik wel. Dat gevoel bekruipt me dus zeker als ik thuis ben. Thuis heb ik een zalig leven met mijn stiefdochters en mijn vriend. Ik maak eten en breng ze naar school. Dan kan ik echt niet even tussendoor wat muziek opzetten en in de vibe raken, het is zo'n andere wereld. Ik moet me daar van afsluiten.

Had je verwacht dat je rijkelijk van je muziek zou kunnen leven?
Ik had er nooit over nagedacht. Ik wist niet wat succes was. Het nadeel aan met een eerste plaat succesvol zijn is dat je niet kunt vergelijken. Ik weet niet beter dan dat ik succes heb, misschien dat daarom de tweede plaat ook niet groter is geworden dan de tweede. Ergens steekt dat wel.

Denk je dat het nog wel kan, dat de tweede plaat een groter succes wordt dan de eerste?
Alone wordt meer gedraaid dan Raggamuffin ooit gedraaid is, dus in dat opzicht zou het kunnen, maar van de andere kant: ik ben niet meer the new thing.

Ik las dat er tijdens een optreden van jou een paar maanden geleden, kort na de aanslagen in Parijs, veel publiek wegbleef, en dat de balkons gesloten waren en met gordijnen waren afgedekt. Wat deed dit met jou?
Ik vond het heel intens. Ik heb natuurlijk last van een irrationele angst, angst voor absurde dingen, een depressie. Nu was er sprake van een concrete angst, bij iedereen. Doodsangst. We zijn allemaal bang dat we door terreur gaan eindigen. Op de een of andere manier kan ik daar veel beter mee omgaan dan met absurde angst.

Hoe komt dat?
Omdat het tastbaar is, en willekeurig tegelijk. Als er iets gebeurt, dan is dat het lot. Op dat gebied ben ik opeens heel sterk. Ik heb tegen mijn publiek gezegd dat ik hun keuze begrijp als ze niet willen komen, maar ik zou zelf nooit een show afblazen. Tenzij er een hele concrete dreiging zou zijn. Ik denk dat er op dat moment weinig plekken zo veilig als Brussel waren.
Ik vind niet dat psychisch leed te relativeren is tijdens dit soort ingrijpende gebeurtenissen, totaal niet. Oorlog in jezelf is misschien nog wel erger. Als mensen psychisch gezond zouden zijn, zou er ook geen oorlog zijn.

Je hebt twee stiefdochters. Zie je jezelf moeder worden?
Ja, echt wel. Het is erg moeilijk om er nog niet aan toe te geven, maar het is het moment nog niet. Ik ben erg emotioneel, ik moet realistisch zijn. Er zijn bovendien veertien mensen van mij afhankelijk, ik kan niet zomaar zeggen "Ik ga even zwanger zijn de komende maanden en met dat kind in de weer." Dat kan nu niet.

Wanneer wel?
Aan het einde van dit jaar.

En daarna pas een nieuw album?
Hopelijk kan ik tijdens mijn zwangerschap schrijven aan de plaat, en die daarna uitbrengen.

Dan wil je natuurlijk niet te ver van huis zijn, als je zwanger bent.
Inderdaad, het is een goed excuus [lacht].

Heb je vrienden in het vak?
Ja. Ik ben op tour met veertien mensen die mijn vrienden zijn geworden. In de Belgische wereld van muzikanten zitten ook erg veel leuke mensen.

Welk nieuwe talent moeten we in de gaten houden?
Oscar and The Wolf. Niet iedereen houdt ervan, hij heeft een erg eigen sound.

Zou je niet een keer met hem samen willen werken?
Jawel. Veel mensen vragen me of ik niet zou willen samenwerken met andere artiesten, tuurlijk, maar het interesseert mij meer om met producers samen te werken. Op artistiek gebied kan ik het zelf wel.

Wat zijn je dromen, als je over je carrière nadenkt?
Ik zou het heel erg leuk vinden om ook in Duitsland te kunnen werken. Omdat het zo dichtbij is. Werken in Frankrijk is zalig, Nederland gaat ook goed. Dus als ik ook in Duitsland aan de slag zou kunnen, ja, dat lijkt me wel wat, werken in alle buurlanden.

Waar treed je het liefst op?
De warme landen, zoals Portugal, Argentinië en Brazilië, daar doet Raggamuffin het altijd goed. Maar ook in Polen, het publiek daar is te gek. Ik vind het het leukst waar het land warm is, of waar het publiek warm is.

Over Raggamuffin, er is ook commentaar op dat nummer gekomen. Mensen vonden het gek dat je je identificeerde met Jamaicaanse muzikanten, als blanke vrouw. Hoe kijk je hier zelf naar?
Ik heb van zoveel Jamaicaanse artiesten het verzoek gekregen samen te werken, zij hadden totaal geen problemen met mij. Ik heb er eigenlijk nooit echt over nagedacht. Ik luisterde op dat moment veel Damian Marley, ik heb dat gewoon geabsorbeerd, en toen kwam dat eruit. Ik heb er nooit over nagedacht of ik dat kon maken of niet. Ik had er gewoon zin in. Bovendien: we zingen toch ook allemaal in het Engels? Waarom mag het dan niet Jamaicaans klinken?

Je bent groot in België, Frankrijk en Nederland. Kun je normaal over straat?
Het is lastig. Ik moet me wel een beetje vermommen.

Wat vind je daarvan?
Ik vind het de ene dag moeilijker dan de andere. De mensen in België lachen eigenlijk gewoon vriendelijk. En ik vind het helemaal bijzonder als mensen me aanspreken omdat ze steun aan me hebben. Daarnaast is het ook gewoon part of the job. Maar als ik met familie, of op vakantie ben, dan weiger ik wel op de foto te gaan met fans. Op zo'n moment ben ik niet Selah Sue.

Hoe belangrijk is je uiterlijk voor jou?
Ik wil de beste versie van mezelf zijn. Maar ik moet wel zeggen dat dat minder is geworden. Op mijn veertiende was ik superijdel. Sindsdien heb ik het kapsel dat ik nu heb bijvoorbeeld. Ik dacht toen echt dat mijn hoofd te groot was, en dat ik daardoor mijn haar in een grotere proportie moest doen. Inmiddels vind ik het gewoon wel mooi.
Als ik tegenwoordig naar de winkel moet, dan doe ik gewoon een jas over mijn pyjama en mijn capuchon over mijn hoofd.
Ik draag graag Chloé. Ik was bij de show in Parijs. Ik was helemaal gedresst om daarbij te kunnen zijn, dat vond ik wel erg leuk. Ik ben heel kieskeurig, ik heb een eigen smaak.

Ja, toen ik over je eisen hoorde, met betrekking tot make-up en kleding dacht ik wel: die bewaakt haar grenzen goed.
Ja, ik weet erg goed wat bij me past en wat niet. Maar ik begin wel meer te ontdekken, ik ben geen trendsetter, geen durfal. Ik hou wel erg van mooie kleren, mode is een kunst.

Ben je tevreden over hoe het gaat met je carrière?
Dat hangt er vanaf hoe ik me voel. Soms kan ik erg tevreden zijn, en beseffen dat ik een zalig huis heb, een zalige band; mijn carrière loopt. Soms denk ik weer dat ik totaal aan het falen ben, vergane glorie ben, te commercieel, of niet commercieel genoeg. Het is allemaal perceptie, daar ben ik me bewust van.

Heb je enige invloed op die gedachten?
Ja, door het proberen te plaatsen, ouder te worden, meer ervaring op te doen, te praten met mensen die me kunnen helpen te relativeren.

Ben je er beter in geworden te relativeren?
Ja, omdat ik nu weet wat ik moet doen. Het is niet altijd makkelijk me er toe te zetten, maar ik weet wel wat ik moet doen. Ik kan denken: Ik voel me nu slecht, ik heb geen zin om te sporten, maar ik weet dat ik me erna beter zal voelen. En ik weet meestal dat het na een paar dagen ook wel weer beter is. Het maakt de donkere momenten niet makkelijker, ze zijn er nog altijd, maar ze gaan voorbij, en zijn begrijpelijker.

Hoe zakelijk ben je? Houd je je bezig met je belangen? Zoals bijvoorbeeld met het dilemma van je muziek wel of niet aanbieden op Spotify?
Waarom willen artiesten ook alweer hun muziek niet op Spotify aanbieden? Ik hou me daar niet mee bezig. Ik laat alles volledig over aan mijn management. Ik zou me er misschien wel iets meer mee moeten bemoeien, maar ik vind echt dat ik meer dan genoeg verdien, ik doe niet moeilijk.

Je hebt een aantal prijzen gewonnen. Is dat belangrijk voor je?
Nee, meestal als ik een prijs win heb ik er nog nooit van gehoord. Dat is misschien een nadeel geweest aan het succes van mijn eerste plaat: de prijzen bleven maar binnenstromen. Nu pas begin ik in het wereldje te landen en begrijp ik welke prijs waar voor staat en weet ik welke ik zou willen winnen.

Welke zou je willen winnen?
Ik besef eigenlijk nog niet dat het leuk is om een prijs te winnen. Mijn vader vindt dat wel, hij heeft een hele award-kamer ingericht. Ik ga daar niet naar binnen.

Is het omdat die prijzen in het verleden liggen? En niets over je toekomst zeggen?
Ja, zo kijk ik er wel naar. Ik bekijk het snel negatief.

Heb je je weleens beperkt gevoeld omdat je dacht dat je aan bepaalde verwachtingen moest voldoen?
Ja, ik denk het wel, onbewust. In mijn contract staat wel dat ik de vrijheid en zeggenschap heb over al het artistieke. Ik vind het het belangrijkste dat ik gedraaid word op de radio, dat zorgt ervoor dat ik kan touren en de wereld kan zien. Airplay is nou eenmaal van belang. Ik kan er dus erg mee bezig zijn om een hit te scoren. Dat klinkt verschrikkelijk, maar het is wel zo.

Kun je je voorstellen dat je de muziek ooit achter je zou laten?
Goede vraag. Ik ben redelijk wisselvallig in mijn gevoel daarover. Ik kan nu zeggen dat ik het ooit achter me zal laten, en dat ook voelen, en ik kan ook overmorgen denken: dit is het leven, dit is zo goed.

Is dat vermoeiend?
Ja, dat is vermoeiend voor mij en ook voor mijn omgeving. Maar het is de aard van het beestje. Mijn oma heeft het ook.

Hoe reageert je omgeving op jou als je wispelturig bent? Zeggen mensen dan: "Het zal wel, we spreken je wel weer over een paar dagen?"
Ja, mijn vriend heeft dat eigenlijk wel. Maar hij kan er ook wel goed in meegaan. Ik kan erg overtuigend zijn. Iedereen gelooft altijd wat ik zeg.

Zouden de antwoorden die je vandaag geeft over een paar dagen volstrekt anders zijn?
Nou, ik zeg in ieder geval dat het kan veranderen. Tien jaar geleden kon ik beweren wat ik op dat moment zei, de waarheid was. Nu weet ik beter hoe ik ben.

Vind je het leuk om jezelf beter te leren kennen?
Ja, en confronterend. Ik besef dat de zwartgallige periodes niet per se zo extreem zijn, omdat ik nu weet dat ze voorbij gaan.

Hoe groei jij? Wie helpt of stuurt jou?
Mijn vriend is een hele slimme wijze man, die goed kan relativeren. Dat heb ik echt nodig. Mijn moeder is er ook goed in. Ik heb vooral mensen nodig die zeggen dat het allemaal niet zo erg is, en wel goed komt.

Wanneer voel je je het meest vrij?
Dan moet ik toch wel eerlijk zijn: op de momenten dat ik er een aperitiefje bij heb. Dan kan ik me echt heerlijk vrij voelen. [Laat een lange stilte vallen.]
Het meeste vrij voel ik me eigenlijk aan het eind van de dag, dat kan ik een heel erg mooi moment vinden. Gewoon, in bed gaan liggen en een serie kijken. Dat ik in slaap kan vallen en niets meer hoef te doen. Alles is gedaan, en afgesloten. Dat vind ik een heel goed moment.

We praten nog een beetje verder, over de serie die ze nu kijkt (The Bridge) en over de kinderen van haar vriend, over de outfits die de stylist heeft meegenomen. Tijdens de shoot is het hotelpersoneel niet te temmen. Iedereen wil met haar op de foto. Ook op straat lopen niet alleen ingetogen mensen, zoals ze eerder haar Belgische publiek omschreef. Mensen gedragen zich als opgewonden fans, zodra ze Selah Sue in het vizier krijgen. Ze vindt het niet prettig merk ik, en ik voel dat ik haar wil beschermen. Ik beloof haar de mensen op afstand te houden. Wanneer de fotograaf klaar is vertelt ze dat ze veel zin heeft weer naar huis te gaan. Ik vergeet te vragen in wat voor auto ze rijdt, dus een goed beeld van haar terugreis kan ik niet geven. Ik vermoed dat ze zich een paar keer flink kwaad maakt achter het stuur. En zodra ze thuis is ze het bed in glijdt. Ik hoop tevreden. 

Selah Sue tourt momenteel door Europa. 

Credits


Tekst Olga Kortz
Fotografie Harris Kyprianou
Styling Zoe Hordies
Visagie Noel Inocenio @ Touch by Domonique Models
Kleding balkonfoto jas en broek Christian Wijnants, top Dries Van Noten, oorbellen vintage
Kleding sofafoto trui Dries Van Noten, broekpak Christian Wijnants, groene sandalen Morobe, ketting en armbanden Carine Vyfeyken, oorbellen vintage
Kleding op foto met rode blazer blazer en hemd Tim Van Steenbergen, broek Minimum
Make up Phyto-Poudre Libre (losse poeder), Phyto-Blush Eclat (blush), So Intense Eyeliner, Phyto Ombre Eclat (oogschaduw), So Intense Mascara, Phyto Lip Twist, alles van Sisley Paris

Tagged:
alone
selah sue
Reason
Cultuur
raggamuffin